Културен геноцид на македонскиот народ

Колку само во себе се радувам на секое расположение кога мислите на друг ќе дојдат до израз, на сметка на моите мисли. Понекогаш дури си приредувам и посебна свеченост, кога својата духовна куќа и имот ги подарувам на друг. Слично на некој исповедник кој чека во некое ќоше и посакува да наиде некој сиромав човек за да му ги соопшти своите туробни мисли, за повторно да му ја исполни раката и срцето и за да му го олесни бремето на вознемирената душа. Не само што не сакам за тоа слава, туку би сакал да избегнам и благодарност, бидејќи е наметлива и не се плаши од осаменост и молчење. Да се живее безимено и донекаде потсмешливо, премногу простачки за да не предизвикуваш завист и непријателство. Снабден со трезна глава, малку знаење и кеса искуство, бев такаречи духовен лекар на сиромашни и помош на овој и оној, чија што глава е унезверена од мисли, а тој да не забележи кој му помогнал. Не сакав пред нив да имам право и да славам победа, туку му зборував така што после некој неприметен миг или противречност, сам ќе си кажеше за себе многу добри ствари и задоволен поради тоа ќе си заминеше. Бев како мало прибежиште кое не одбива никого кој е во неволја, а потем ме забораваа и ме исмејуваа. Немав никаква предност, ни во храна, ни во почист воздух, ниту бев порадосен дух-туку давав, враќав, се доверував и бев во поголема невоља од нив. Се спуштав многу ниско за да бидам достапен, без да се понизам. На себе имав многу неправди, бидејќи ползев низ тесните ходници на сите видови заблуди. Тоа ми овозможи да дојдам до многу скриени души, на нивните тајни патишта. Секогаш бев во некаков вид љубов и секогаш во некаков вид саможивост и самоуживање. Тоа за мене беше добар живот. Причина долго да сеживее.[1]

 

Read More

Каде што започна студената војна, таму и завршува

Долготрајното повторно истражување и вреднување на Осилото[1] во контекст на меѓународните односи по Втората светска војна, помогнаа да се воспостави интелектуална подршка за студената војна.[2]

Read More

Враќањето на името е најважна работа за Македонија

Не сум бил и не сум член на ниедна партија.

ИНТЕГРА конзервативна македонска партија, партија во подем и со компетентен водач, ме покани да бидам непартиски министер за правда во сенка, доколку дојде во позиција да формира влада. Заклучив дека оваа партија најмногу наликува на Партијата на македонскиот народ, што ја насликав во мојата колумна „Каква партија му треба на македонскиот народ за да го употреби моето правно средство и да ја победиме Грција и цел Запад”.

Read More

Д-р Мицковски пак лаже

„На една лага и требаат десет други, за да не умре од глад (Германска).”[1]

Затоа д-р Мицковски ја повторува до изнемоштеност лагата „обнова на Македонија”, на која укажав во колумната „Д-р Мицковски повторно лаже”. Кога некој постојано повторува некоја лага, то е еристички трик, чиј што технички термин е argumentum ad nauseam (до повраќање).

 

Read More

Нотификација на Австриската државна спогодба

„Што е друго така неопходно потребно ако не секогаш да имаш в рака оружје, со кое што можеш да се чуваш себеси, да го предизвикаш бесрамникот, или нападнат, да удриш назад?”[1]

Read More

Удбомафијата како бела имела

„Кој самиот себеси ќе си стави штука во рибникот, заслужува таа да му ги изеде краповите.”[1]

Во оваа колумна еристичкиот трик е теорија на заговор.

Read More

Јаки вилици за јадење и лажење

Илјадниците, што пред нашите очи живеат во мирен сооднос, треба да се гледат како тигри и волци чии што силни вилици се осигурани од уште посилни вилици. Оттаму, кога државната принуда ја нема, секој разумен ќе затрепери пред помислата што може да очекува. Во такви моменти може да се види, колку малку човек полага на религијата, на совеста, или на моралот.[1]

Read More