Старите средства на Западна Европа

Кога ќе се каже Западна Европа, во Македонија се мисли дека се работи за место каде што царува сознанието.

Тоа е заблуда што потекнува од богатството на овој дел од светот, стекнато со организирана примена на насилство, а останатиот дел од светот тоа никогаш нема да го заборави (ХАНТИНГТОН, Семјуел П., Сукоб цивилизација и преобликовање свјетског поретка-Подгорица:ЦИД, РОМАНОВ Бања Лука, 2000, страница 55).

Read More

Меѓународноправна заштита на малцинските права

„Тиранската платформа“ е друг пат на македонскиот народ да му се одземе правото на самоопределување.

Кога некому нешто му е забрането по еден пат, не смее да му биде дозволено да дојде до тоа по друг пат. (Cum quid una via prohibetur alicui, ad id alia non debet admitti (KRANJC, Janez, Latinski pravni reki-2. izd.-Ljubljana: Cankarjeva založba, 2000, стр. 60).

Read More

Право на постоење

Општо познат факт е дека Македонија ја нападнаа педесеина вооружени лица, кои дошле од Косово.

На Македонија и е загрозено осноовното и природно право што го има секоја држава; правото на постоење, најјасно изразено во член 51 од Повелбата на обединетите нации, како и во член 4 од Меѓународниот пакт за граѓански и политички права.

Правото на самоодбрана од член 51 од Повелбата на ОН хиерархиски е највисоко во однос на сите норми на Повелбата.

Македонските јунаци го одбранија со оружје правото на постоење на државата Македонија со сразмерна употреба на сила и никогаш нема да бидат заборавени.

Меѓутоа, дали и владата ќе го одбрани правото на постоење од некои дипломати од Западот? Таткото на меѓународното право Гроциус предлагал да се забранат дипломатите.

Еден од најугледните светски меѓународни правници проф. д- Ернест Петрич тврди дека и денес дипломатите на големите сили се бават со нелегални активности. Нему треба да му веруваме, бидејќи и самиот беше над дваесет години амбасадор.[1]

Проф. д-р Петрич тврди дека начело на современата дипломатија е „да се лаже и да се негира“.[2]

Поради тоа, западните дипломати треба да бидат третирани во склад со угледот што ги следи од Гроциус до Петрич.

Некои западни дипломати се наметнаа со своите вештини и од Македонците направија повеќе од робови, бидејќи покрај телото, им ја заробија и душата.

Еве како се прави тоа, како голема премиса.

Доколку еден има друг под своја власт, дали така што ќе го држи врзан, дали така што ќе му го земе оружјето и средствата, за да не може да се брани и побегне, дали така што ќе му втера страв в коски, или пак со услуги ќе го приврзи за себе, сеедно. Тој повеќе ќе и служи на волјата на добротворот, отколку на сопствената волја и ќе живее во склад со неговите убедувања. Во првиот и вториот случај, првиот го има под своја власт само телото на другиот. Во третиот и четвртиот случај, првиот ја има врз другиот; како власта врз телото, така и власта врз душата. Меѓутоа, за толку време, колку што трае стравот или надежта. Кога едниот, или другиот афект ќе исчезне, другиот станува повторно независен.[3]

Најголемиот дел од Македонците се независни и покрај тоа што некои западни земји многу сурово го практикуваат Спиноза, за да го заробат телото и духот на Македонците.

Меѓутоа, има една партија и „Соросоидите“, на кои што им е заробено и телото и душата, од страна на некои западни држави. Тие се наша крв и ќе направиме обид да им ги ослободиме и телата и душите, со претворање на неадекватната идеја, што ствара афект, во адекватна идеја, која што го одстранува афектот.

За тие Македонци, што може да им се зароби телото и душата со страв, некои западни дипломати ги употребуваат Албанците, за да им втераат страв в коски од војна. Тоа го направија во 2001, а го повторија и во 2015 година. Големината на успехот со Албанците да втераат страв в коски ви е познат на сите. Особено овој вториов. Оние 100.000 Македонци што се собраа во рок од три дена откако беше донесена одлуката, кажува се.

Бидејќи Македонците повеќе се плашат од моќта на САД, кои што ги штитат интересите на Албанците, неадекватната идеја дека САД се суперсила може да се претвори во адекватна идеја со следниве податоци.

Имено за да го порази Ирак, САД во персискиот залив ангажирале 75% од своите активни тактички авиони, 42% од своите модерни борбени тенкови, 46% од своите носачи на авиони, 37% од својот воен персонал и 46% од својот морнарички персонал. Од овие податоци станува очигледно дека САД немаат никаква шанса против една Русија, или Кина.[4]

Факт е дека Русија, која што и ја обнови Македонија (пишувавме во други колумни) јасно ги посочи некои западни земји дека сакаат да ја уништат Македонската држава, заради тоа што Претседателот на Македонија беше на парадата, Македонија не воведе санкции против Русија и Македонија се согласи со секакво решение на Русија, рускиот гас да поминува во Македонија.

Што од набројаното е во спротивност со меѓународното право?

По војната во Ирак, САД имаше голема  економска криза, а во моментов Кина е економски најмоќна држава. Значи, според харвардскиот професор Хантингтон; моќта на САД опаѓа и уште ќе опаѓа. И овој западен научник, и Моргентау, тврдат дека на морален план Западот е инфериорен во однос на целиот свет.

Преостанатиот дел од Македонците чие што тело и дух го имаат заробено некои западни дипломати, се жртва на ветувањето надеж, наречена ЕУ.

Ова неадекватна идеја се претвора во адекватна идеја со укажување дека деветте препораки на ЕУ се класично давање лажна надеж.[5]

Неколку членки на ЕУ се пред банкрот. Грција е таква. Португалија е таква. Шпанија е таква. Хрватска е таква. Италија е во лоша состојба. Ирска е таква. Словенија пред две години беше прогласена за нова Грција, за лани да се тврди дека е шеста најдобра економија во ЕУ. Некои тврдат дека стандардот во Македонија е подобар од оној во Бугарија и Румунија.

Британија, која што Хантингтон ја нарекува второкласна сила, ќе има референдум за напуштање на ЕУ.

Македонија, според Груески, лани била земја со втор најголем раст во Европа, а годинава се очекувало да биде прва во Европа.

И за крај, секој што сака да добие одговор на прашањето кој и го загрозува на Македонија правото на постоење, нека постапи како Цицерон и нека се запраша: cui bono?[6]

 



[1] Ernest Petrič, »Zunanja Politika«, Center za evropsko prihodnost, Znanstvenoraziskovalni center Slovenske akademije znanosti in umetnosti, Ljubljana, 2010, stran 339.

[2] Ибидем, страница 326.

[3] Spinoza, »Dve razpravi«, »Politična razprava«, Društvo za teoretska psihoanaliza, Ljubljana, 1997, stran 47.

[4] Семјуел Хантингтон, „Сукоб цивилизација“, ЦИД ПОДГОРИЦА, РОМАНОВ БАЊА ЛУКА, 2000, страница 99.

[5] Во друга колумна докажавме врз основа на примарното право на ЕУ дека ЕУ има можност да и го суспендира правото на глас и да и се одземе правото на вето на Грција.

[6] Во чија корист? Во чија корист е да биде загрозено правото на постоење на државата Македонија? Ова прашање ја одредува насоката  на истрагата за злосторството; загрозување на правото на постоење на државата Македонија. Имено, доколку е јасно, кому злосторството би му користело, многу веројатно е дека во таа насока треба да се бара злосторникот (Janez Kranjc, »Latinski pravni reki«, Cankarjeva založba, Ljubljana, 2000, stran 56.).

Read More

МЕДИЈАТОРИ

За решавање на спорот со името, потребно е знаење.

Аристотел[1] знаењето го дефинира како способност за докажување.

Доказот пак, е силогизам составен од две премиси и заклучок.

Првиот медијатор Робин О’Нил често се појавува како гостин во еден медиум со свои ставови за спорот за името. За да се провери веродостојноста на неговите ставови, треба да се знае суштината на медијацијата, како дипломатско средство за мирно решавање на споровите.

Суштината на медијацијата е да се направи компромис за спорот, со тоа што медијаторот ги пренесува предлозите на странките.

Уште поважно е што медијаторот мора да го почитува меѓународното право и Повелбат на ОН, како и на судските одлуки и резолуциите на меѓународните организации.[2]

Од досегашното однесување на првиот медијатор; заклучуваме дека тој применува само дел од суштината на медијацијата. Најкратко, тој не го почитува меѓународното право, а особено не Повелбата на ОН.

Ваквиот заклучок темели на нашиот доказ (полсилогизам), кој темели на Повелбата на ОН и нејзината норма за правото на самоопределување, која што е норма ius cogens.

Значи, доколку првиот медијатор ја применуваше Повелбата на ОН, ќе укажеше дека за правото на самоопределување, кое што е норма од когентен карактер, не е дозволен компромис.

Доколку горниот заклучок е правилен, првиот медијатор е некредибилен.

Меѓутоа, ова префрлување не е карактеристично само за првиот медијатор, туку за целиот Запад, кој што има многу високот мислење за себе:

„На моралната исцрпеност на Западот укажува неговата неспособност да стимулира такви морални начела, со кои што би ги оправдал своите позиции и интереси во судирот со непријателите и клеветниците.

Моралната немоќ на Западот, во ситуација кога мораше да се бори со употреба на сопствени морални начела, кои што му одеа во прилог на неговиот непријател (што драматично се разоткри пред чекословачката криза 1938 година) беше една од главните причини за неговото млитаво дејствување. Прикладно и едноставно е да се идентификува таа млитавост со конкретен човек, кој што делува во посебна епизода и на тој начин да се осами „духот на Минхен“ од моралното држење на западот во целата надворешна политика. Исто така прикладно е да се осуди секој вид на порамнување и компромис во надворешната политика, како „помирување“, со желба повеќе да се потпри на безкомпромисното однесување на непријателот.

Во недостаток на кредибилни морални мерила, кои што би го насочувале неговото делување, на државникот му преостанува само тоа; моралниот проблем да го негира, или да го генерализира, за да нема важност (превел М. П.).[3]

Кога претходното ќе се претвори во пракса, никој повеќе не се сомнева во изречената вистина за Западот.

Имено, Черчил, еден од најголемите државници на Западот, има изјавено дека демократската држава ќе пактира со ѓаволот, заради своите сопствени интереси.[4]

Меѓутоа, д-р Јанев не известува (mkd.mk на Александар Дамовски) дека првиот медијатор го прифаќа неговото решение ultra vires.

Според д-р Јанев: „Првата опција е промена на референцата бивша југословенска Република Македонија со Република Македонија преку директна резолуција на Генералното собрание на ООН. Во овој случај треба да се повикаме на фактот дека преговорите досега не дале никаков резултат и дека се поставени два (нелегални) дополнителни услови при приемот на РМ кои оневозможуваат постигнување на какво било правично решение. За овој пристап, генерално се залага и Робин О’Нил, првиот медијатор за проблемот околу името.“

Бидејќи д-р Јанев не нуди argumentum ad rem, туку  argumentum ad verecundiam, а ние составивме доказ (силогизам), нашиот доказ е неоштетен.

Сепак, на ваквото аргументирање на д-р Јанев ќе парираме исто така со авторитет, но далеку поголем авторитет од првиот медијатор.

 

Имено според Ханс Моргентау: „Дури и тие скромни функции се ограничени во член 12, кои што генералното собрание го попречуваат да одлучува во работи, кои што се на дневен ред на советот за безбедност. Така, конкуренцијата на јурисдикцијата помеѓу одлучувачкиот совет и одлучувачкото собрание, ја заменува алтернативата на одлучувачкиот совет за безбедност и препорачувачкото генерално собрание. Кога советот за безбедност ќе се зафати со некоја работа, генералното собрание за неа додуше сеуште може да расправа, но не може повеќе ништо да препорачува.“[5]

 

Со примената на правното правило nemo plus iuris ad alium transferre potest quam ipse habet (никој не може да пренесе на друг повеќе права, отколку што самиот има), доаѓаме до заклучок; дека Генералното собрание не може да му предложи на Меѓународниот суд на правдата да донесе препорачувачко (незадолжителоно) мислење, бидејќи самото Генерално собрание нема право да препорачува, доколку Советот за безбедност веќе работи на предметот.

 

Во конкретниов случај, Советот за безбедност веќе има донесено две резолуции. Постои и медијатор кој што постапува во склад со резолуциите.

Генералното собрание има донесено само една резолуција и тоа на предлог на Советот за безбедност, со која Македонија е примена во ОН.

Од тогаш Генералното собрание нема донесно ниту една резолуција, што значи дека го почитува член 12 од Повелбата.

Спорот, кој што погрешно се решава од првиот медијатор до денес, не може да се реши со ultra vires на д-р Јанев, сега зајакнат со подршка на првиот медијатор.

Стеблото кое растеше свиткано триесет години, не може да се исправи за година дена (ашантска поговорка).



[1] Aristotel, »Nikomahova etika«, Slovenska matica«, Ljubljana, 2002, stran 189.

[2] Ј. Г. Мерилс, „Решавање на меѓународните спорови“, Просветно дело, Скопје, 2009, страница 40.

[3] Morgenthau Hans, »Politika med narodi«, DZS, Ljubljana, 1995, stran 468-469.

[4] “Churcill je povedal da se demokratična držva ne sme ogroziti. Zaradi svojih lastnih interesov demokratična država mora paktirati s samim hudičem, če je to v njenem nacionalnem intersu.«

Ибидем, страница 483.

[5] Ибидем, страница 603.

Read More

Пропаганда

„Кој што држи придики, мора да знае да рече и амин (германска поговорка).“

Пропагандата е средство на надворешната полтика, кое што го употребува и дипломатијата.[1]

Шармот на дипломатот и неговото познавање на психологијата на народите меѓу кои што живее, се суштествени реквизити  при извршувањето на дипломатската задача, која се нарекува „продавање“ на надворешна политика.[2]

Холандската амбасадорка ги проблематизираше последните избори. Одговарајќи на прашање во телевизиско интервју таа го употреби еристичкиот трик брј три[3] и за изборите го употреби оној пример на Аристотел; црнецот е црн, ама што се однесува до забите бел е. Излезе надвор од вообичаените стандарди за демократски избори, спроведувајќи ја надворешната политика на Холандија кон Македонија.

Еристиката е нечесен начин на расправање со недозволени средства. Аристотел[4] ја споредува со неправда направена на јавен натпревар. На пример, кога Тајсон му одгризе дел од увото на Холифилд, а во боксот е забрането гризење.

По реакцијата на Македонија преку новинарот близок до власта Миленко Неделкоски во едно телевизиско интервју, надворешната политика на Холандија кон Македонија по однос на изборите беше исмеана. Македонија преку новинарот се одлучи да го прифати советот на Шопенхауер; со еристичари да не расправа ad drem, туку ad personam.

Балтазар Грацијани[5] вели дека постојат клеветници кои што побрзо ќе ти го уништат големиот углед со некаква смешка, отколку со бесрамно префрлување. Човек брзо доаѓа на слаб глас, бидејќи во тоа што важи за лошо, многу лесно се верува, а да се измиеш од тоа е скоро невозможно.

Новинарот Неделкоски во интервјуто изјави дека холандската амбасадорка е „јебазовна“ и секој жив се згази од смеење, а угледот на холандската амбасадорка исчезна, а со тоа и релевантноста на нејзините изјави за последните избори. Се покажа; дека амбасадорката го исполнува првиот услов (е шармантна) за спроведување на надворешната политика на Холандија, но воопшто не ја проучила психологијата на народот меѓу кој што живее.

Петтата колона во Македонија, веднаш го нападна новинарот Неделкоски, а Мирка Велиновска (во блиски пријателски релации со Миленко Неделкоски и наклонета кон власта) го одбрани со еристичкиот трик број шест[6]; тој рекол дека амбасадорката е секси[7] (еден збор се заменува со сличен на него, на пример; наместо „чест“, „добар глас“).

Скоро во исто време, новинарката Велиновска го направи смешен и еден млад поранешен македонски амбасадор, кој избра да живее и работи во Холандија. Тој и се обрати на Македонија (очигледно има многу убаво мислење за себе) во пишаните медиуми, на некој начин повторувајќи го својот став за спорот со Грција.

Велиновска го направи смешен, кога му напиша да не „жилави“. Го потсети на неговите заслуги (родителите) и неговите огромни успеси (сите знаат дека нема такви, а д-р Фрчковски на времето го нарече „Кен“, така да втор пат му се случува истото).

На некој начин, пропагандата што доаѓа од најдемократската земја, Холандија, е оркестрирана, па нужна беше дигресијата со „Кен“.Тој не направи силогизам (доказ) за своите ставови во спорот со Грција, што ќе рече неговите ставови се најобични софистички ујдурми, за во поново време да прераснат во еристички испади, така да реакцијата на Велиновска е дозволена и одмерена.

Да се вратиме на холандската амбасадорка.

Таа беше земена во заштита од германската амбасадорка, која што исто така се послужи со еристички трик. Таа употреби argumentum ad baculum и побара Македонија казнено да го гони новинарот Миленко Неделкоски.

Бидејќи никој не одговори на нејзините барања, во наредните редови ќе ги побиеме нејзините ставови.

Имено, американскиот амбасадор во Словенија во интервју за најпродаваниот политички весник во Словенија, изјави дека новинарите не треба да бидат тужени за своите изјави и написи, бидејќи тоа предизвикува страв кај нив, кој што влијае на квалитетот на пишувањето.

Германската амбасадорка е демантирана и од Европскиот суд за човекови права. Во еден случај австриски политчар беше наречен од новинар идиот и не доби судска заштита.

Во друг случај, кој што неодамна доби епилог пред Европскиот суд за човекови права, словенечки новинар нарече пратеник на Словенија „церебрален банкротиранец“ (најблиску до македонскиот би било „церебрален стечаец“). Новинарот бил испровоциран од дискусијата на пратеникот и неговото имитирање на хомосексуалците во расправата за законот за хомосексуалната заедница. Во Словенија, новинарот беше осуден во сите судски инстанци, па дури и Уставниот суд не му даде заштита, за Европскиот суд за човекови права да ја осуди Словенија заради кршење на човековите права на новинарот.

Се чини дека најумно постапи холандската амбасадорка која што има шарм, кога рече амин.

Што е друго, ако не амин, нејзината реакција дека не се согласува со тоа што го изјавил новинарот Неделкоски, но дека ќе се бори со сета сила тој да има право да го каже тоа. После придиките што и ги упати на Македонија за изборите, тоа беше најпаметното што можеше да го направи амбасадорката.

Реакцијата на македонската пропаганда е етички оправдана во однос на холандската пропаганда. Цицерон[8] вели дека поубедливо е она што го велиме кога сме предизвикани, отколку кога ќе нападнеме први. Оставаме впечаток дека ќе молчевме доколку не бевме предизвикани. Доколку изборите не беа, и црни, и бели, ќе немаше ни „јебазовна“. Цицерон[9] уште вели дека против доказ настапуваме со доказ, а пртив чувства, со спротивни чувства. Амбасадорката не понуди доказ, туку само со помош на argumentum ad verecundiam и споменатиот трик, предизвика негативни чувства кон Македонија. Со интервенцијата на Неделкоски беа поништени негативните чувства кон Македонија.

Читателте забележаа дека политичарите и јавните личности најчесто се служат со еристички трикови, а не со силогизми (докази), како што очекуваме од нив.

Затоа, за крај ќе ги наведеме трите користи од познавањето на еристиката, односно софистиката според Аристотел[10](според него постои само една разлика помеѓу софистиката и еристиката; софистиката тежи кон привидна мудрост, а еристиката кон привидна победа): 1. софистичките и еристичките докази се корисни заради тоа што тие пред се се засноваат на говорот, така што можеме да видиме дали одреден збор е земен само во еден смисол во расправата или дискусијата и така ни помагаат да сватиме што во еден, а што во друг смисол значи тој збор кај стварите и имињата за стварите; 2. софистичките и еристичките докази се корисни за истражувањата што сами ги правиме, бидејќи оној што од друг лесно е наведен на заблуда, а тоа не го гледа, често се излага на опасност истото да го претрпи од самиот себе; 3. и на последно место, еристичките и софистичките докази се корисни за оние кои што со нив се служат, да стекнат глас дека се извежбани во сите работи и дека во ниедна работа не се неискусни, бидејќи оној што зема учество во расправањето и ги критикува, иако не знае да каже ништо одредено за јаловоста на софистичките и еристичките докази, предизвикува сомнение дека тешкотијата на која укажува би можела да има причина во неговото неискуство, а не во неговото тежнеење кон вистината.

Амин.

 

 



[1] Ernest Petrič, »Zunanja politika«, Center za evropsko prihodnost-CEP 2010, Znanstvenoraziskovalni center  Slovenske akademije znanosti in umetnosti-ZRC SAZU 2010, Ljubljana, 2010, stran 387.

[2] Hans Morgenthau, »Politika med narodi«, DZS, Ljubljana, 1995, stran 666.

[3] Arthur Schopenhauer, »Logika in dialektika«, Amalietti&Amalietti, Ljubljana, 2001, stran79-80.

[4] Aristotel, »Organon«, Kultura. Beograd, 1970, stranica 607.

[5] Baltasar Gracian, »Priročni orakelj in umetnsot razumnega«, Mohorjeva založba, Celovec-Ljubljana-Dunaj, 2008, stran 61.

[6] Artur Schopenhauer, Logika in dialektika«, Amalietti&Amalietti, Ljubljana, 2001, stran 83.

[7] „…сексуално привлечен, или стимулативен: изгледа секси, секси гаќички“ Зозе Мургоски, „Речник на Македонскиот јазик“, Зозе Мургоски, Скопје, 2005, страница 732.

[8] Mark Tulij Ciceron, »O govorniku«, Družina, Ljubljana, 2002, stran 171.

[9] Ибидем, страница 165.

[10] Aristotel, »Organon«, Kultura, Beograd, 1970, stranica 618.

Read More

Книга за одбрана на МАКЕДОНИЈА (дел 12)

5. Човековите права на самоопределување и идентитет

 

5. 1 Потекло и степен на човековите права

Според словенечкиот превод на оксфордскиот учебник за меѓународни односи, поглавје Човекови права[1], многу култури и цивилизации ја развиле идејата за иманентните вредности и  достоинството на луѓето, меѓутоа поимот дека луѓето се „носители на права“, е карактеристично европски. Според својот извор е средновековен, а во раниот модерен период бил вклучен во позитивното право на неколку европски држави. Во осумнаесеттиот век почнува бавен процес на ширење на идејата за „правата на човекот“ со признавање на правата на жената и преку кампањата против трговија со робови, како и правата на Неевропјаните. Овие воведни придвижувања, го подготвиле теренот за глобализација на процесот по 1945 година. Дошло до многу глобални и регионални спогодби и декларации, кои што се однесувале на човековите права и до настанок на невладина организација, каква што е Амнести Интернешенл, која што се бави со реализирање на човековите права. Истиот автор потенцира дека владата на САД, меѓувладината организација, како што е Меѓународниот монетарен фонд и Британската заедница на народи (Комонвелт), се повеќе и се поспорно го разбираат потпирањето на човековите права, како дел од својата надлежност.[2]

Read More

Заев и Шеќеринска како Ngombi и Mafela

Белгискиот крал Леополд почнал масовно да склучува договори во Конго со поглавиците на староседелците, за да си го присвои овој афрички бесценет камен.

„Во договоорите склучени на 1 април 1884, поглавиците Ngombi и Mafela се согласиле дека за „едно парче облека на месец…покрај облеката што моментално ја добиваат како подарок“:

Read More