Привремената спогодба е неправда за Македонија

Правното средство што денес ќе го претставам е наменето за Меѓународниот суд на правдата, темели на тврдење за ништавност на Привремената спогодба, а одлуката на судот ќе биде задолжителна за двете земји.

Кога Македонија ќе истакне приговор дека е во спротивност со меѓународното право да се преговара за името, ЕУ и ОН велат дека сме во право, но дека самите сме се согласиле со Привремената спогодба да преговараме.

Поинаку кажано, ЕУ и ОН ни велат дека тоа навистина е неправда, но дека сами сме си ја нанеле таа неправда.

Дали е така?

Имено, Аристотел во петтата глава на „Никомахова етика“, која ја обработува областа правда и правичност (како дел од етиката како наука), тврди дека: „… да се ‘трпи неправда’ не може да биде нешто посакувано“.

Тој тврди дека со сакање никој не дозволува со него да се постапува неправедно. Тоа не го сака никој, тоа не го сака ниту оној што не знае да се совлада самиот себеси; тоа се случува спротивно на неговото посакување. Никој, дури ни тој што не знае да се совладува самиот себеси, не сака нешто за што не е убеден дека е добро; тој греши само во тоа, што не го прави она, што по сопствено убедување би морал да го прави.

Во конкретниов случај, тоа значи дека Обединетите нации, односно специјалниот претставник на генералниот секретар на Обединетите нации Сајрус Венс, на Македонија и ја претставил Привремената спогодба како нешто добро, иако таа е неправда за Македонија, односно за нејзините претставници.

Со непосредно учество на Обединетите нации, повредено е едно од основните правила на Обединетите нации и Европската Унија, а тоа е мала фидес. Обединетите нации и Европската Унија не можат да се оправдаат со незнаење на сопственото јус цогенс, кое го прекршиле учествувајќи во склучувањето на Привремената спогодба. Лошата намера на ОН се утврдува според стандардот, дали просечен правник вработен во Обединетите нации би составил ваков договор. Меѓутоа, во конкретниов случај стандардот мора да се подигне на најдобар правник во Обединетите нации, бидејќи во склучувањето на Привремената спогодба како гаранција за праведноста и правичноста на Привремената спогодба гарантираат Обединетите нации, преку свој специјален претставник. Санкцијата за лоша намера е ништавност на правното дело. За да биде појасно, кај нас лошата намера беше санкционирана во Законот за облигациони односи (1978) член 74, 104, 135, 136 и 264.

Во конкретниов случај, од суштествено значење е кое право треба да се примени за да се докаже ништавноста на Привремената спогодба. Со оглед на тоа дека се работи за договор меѓу две држави, се чини дека Виенската конвенција за договорно право (потпишана на 23 март 1969 во Виена, објавена во „Сл.лист СФРЈ-Меѓународни договори и други договори“, бр.30/72) треба да биде правото што треба да се примени за да се докаже ништавноста на Привремената спогодба.

Според член 42, став 1 од Виенската конвенција за договорно право:

1.Важноста на договорот или согласноста на државите да бидат обврзани со овој договор може да се оспори само врз основа на ова конвенција.

Според член 44, став 2 од Виенската конвенција за договорно право:

2.На причината за ништавност или гаснење на договорот, повлекувањето на една членка или прекинувањето на примената на договорот што го признава ова конвенција, може да се повикува само во поглед на целиот договор, освен под условите што ги предвидуваат следната точка и член 60. Како причина за ништавност на Привремената спогодба претставува фактот што во Привремената спогодба има одредби што се во спротивност со меѓународното јус цогенс.

Според член 53 од Виенската конвенција за договорно право, ништавни се договорите што се во спротивност со императивните норми на општото меѓународно право (јус цогенс): ништавен е секој договор кој во моментот на своето склучување е во спротивност со императивна норма на општото меѓународно право. За потребите на ова конвенција, императивна норма на општото меѓународно право е норма што ја прифатила и признала целокупната меѓународна заедница на држави како норма, од која не е допуштено никакво отстапување и која не може да се измени со нова норма на општото меѓународно право од ист карактер.

Од одредбата на член 30, став 1 на Виенската конвенција за договорно право, може да се заклучи дека во дефинирањето на ништавноста заради кршење на императивна норма на општото меѓународно право, влегува и членот 103 на Повелбата на Обединетите нации кој гласи: доколу постои противречност помеѓу обврските на членовите на Обединетите нации според ова Повелба и нивните обврски по кој било меѓудржавен договор, преовладуваат нивните обврски по ова Повелба.

Во конкретниов случај, Привремената спогодба има две норми што се во спротивност со императивните норми на општото меѓународно право.

Имено, членот 5 став 1 одредува дека договорните страни ќе ги продолжат преговорите за разликите во името на Македонија:

1.Страните се согласуваат да ги продолжат преговорите под покровителство на генералниот секретар на Обединетите нации, според Резолуцијата 845(1993) на Советот за безбедност, со намера да се постигне договор за разликите наведени во таа резолуција и во Резолуцијата 817(1993) на Советот за безбедност.

Цитираната норма е во спротивност со член 8 од Европската конвенција за човекови права што го вклучува и правото на име, односно идентитет.

Повикувањето на Резолуцијата 817(1993) и Резолуцијата 845(1993), не можат да го отстранат овој недостаток, бидејќи тие резолуции се во спротивност со член 103 од Повелбата на Обединетите нации, која на императивен начин одредува дека доколку некоја договорна норма е во спротивност со норма на Повелбата на Обединетите нации, се применува нормата од Повелбата на Обединетите нации. Во конкретниов случај резолуциите се во спротивност со член 4 на Повелбата на Обединетите нации што во став 1 на императивен начин ги одредува условите за членство. Како што беше кажано порано, Виенската конвенција за договорно право, која претставува меродавно право за оценка на Привремената спогодба, во членот 30 се повикува на член 103 од Повелбата на Обединетите нации, односно на императивното право на Повелбата, во случајов член 4 став 1:

Членки на Обединетите нации можат да станат сите други мирољубиви држави, кои ќе ги преземат обврските содржани во ова Повелба на Обединетите нации и кои според оценката на организацијата се способни и волни да ги исполнуваат тие обврски.

Значи, со никакви резолуции и со никакви договори не смее да се постапува надвор од императивните норми, а во конкретниов случај, прво со резолуциите, а потоа со Привремената спогодба се повредени императивните норми.

Објавено како фељтон за “Стратегија за зачувување на името” во Нова Македонија на 4 мај 2010
Сите делови:
1. Дали случајот помеѓу Македонија и Грција правно е меѓународен спор?!
2. Зошто Европа ја поддржува грчката неправда кон Македонија?
3. Има правни лекови за нашата болест
4. Привремената спогодба е неправда за Македонија
5. Сојузот со САД – причина што Грција не го користи правото на војна
6. Пресудата на Меѓународниот суд на правда ќе биде како светилник

  • Warsaw, 30 July 2010
    Opinion-Nr.: PRIV– MOL/160/2010 (LH)

    4.2 Ethnic identity as a protected characteristic of the right to respect for private life

    12. It is by now established in the case-law of the ECtHR that ethnic identity is a detail pertaining to the individual’s identity which is protected by Article 8 ECHR.12
    Under the principle of personal autonomy, which underlies the
    guarantees provided by Art. 8 ECHR, protection is afforded to the personal sphere of each individual, including the right to establish details of their identity as human beings.13
    Ethnic identity is protected because it constitutes an essential
    aspect of a person’s private life and identity, along with other aspects such as name, gender, religion and sexual orientation.14

    http://www.legislationline.org/documents/id/15942

    Thumb up 0

  • Kuze-Internazionale

    Како што кажав потребно ми беше време за ја завршам домашната задача. Незнам дали резултатот ќе е точен но тоа е и се што ќе можам да понудам (значи сепак би ве замолил стручно да објасните, со помош на споредување на поим со поим, како повикувањето на одредениот член е адекватно). Претпоставувам, значи, дека тоа е Член 34 од ЕКЧП кој гласи:
    Член 34
    „Индивидуални жалби
    Судот прима жалби што му ги доставуваат физички лица, невладини организации или група поединци кои се сметаат за жртва на повреда на правата признаени во Конвенцијата или во нејзините протоколи што ја извршила една од Високите страни договорнички. Високите страни договорнички се обврзуваат со никаква мерка да не го спречуваат ефикасното вршење на ова право.“
    Ве поздравувам во исчекување на одговорот!

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      Една поговорка вели;треба да се помага при подигање на товарот, а не при спуштањето.
      Се надевам дека постапив така, а сега на секој што ќе ја прочита нашава расправа му е јасно дека сте во право.Во членот 34 од ЕКЧП, никаде не пишува правно лице, а вие велите дека основот за жалба на правно лице е токму овој член и во право сте.
      Се надевам дека после ова не ви треба објаснување дека поимите име и идентитет се содржат во член 8 од ЕКЧП, доколку треба тука сум.
      Доколку се согласувате со мојот правен силогизам што го нападнавте, сега треба да најдеме норма за активна легитимација на Македонија да поднесе жалба против Грција пред Европскиот суд за човекови права(сега расправаме за правното средство што сеуште го немам објавено, го имам образложено на дваесетина страници, а најавено е во колумните „Противнапад“ и „Затвореничка дилема“).Ова дигресија, условно кажано е корисна за „Стратегијата за зачувување на името“.Имено, со примена на правното начело a fortiori ratione заклучуваме:доколку правото на име и идентитет го штити ЕКЧП, дотолку повеќе овие права ги штити Меѓународниот суд на правдата, за него тие права се ius cogens изведени од правото на самоопределување, па поради тоа Грција и Македонија во член 5 од Привремената согласност, создале договорна норма, која што е во спротивност со ius cogens и поради тоа е ништавна.
      Овој пат, авторите на конвенцијата сметале дека треба да ја апострофираат активната легитимација, па заради тоа во Конвенцијата имаме lex specialis.Која е таа норма од ЕКЧП?
      За да сте сигурни дека не барате напразно, постои прецеденс и за ова работа, а јас го знам тој прецеденс.

      Thumb up 0

  • Kuze-Internazionale

    Ви благодарам најнапред Попески што одвоивте време да дадете одговор за мојата нејаснотија и што ми предвидувате добра иднина како правник, на еден студент тоа многу му значи. Благодарам и на “Musso” кој се приклучи на дебатата која ја наметнав. Исто ми се допаѓа и тоа што ми зададовте домашна задача околу која уште одма ќе се ангажирам. Се извинувам и што доцнам со мојот одговор (кој нема да е целосен додека не ја завршам домашната задача)но морав да спремам испити.
    Што се однесува на темата… Јас во најголем дел ќе ги прифатам вашите забелешки и драго ми е што така ЖЕСТОКО ја браните вашата(на сите македонци ако даде Бог) стратегија за зачувување на името. Сепак морам во еден дел и да се одбранам на вашите напади „ Најсилен дел од вашиот напад е: „Мене на факултет ме учат дека правната наука е егзактна и дека со секоја правна норма се заштитува одредено право.“
    Овој став треба да занчи, дека Фрчкоски, Малески и другите ваши професори, не мислат како мене. Тие се професори, а Марјан Попески е адвокат, па Попески греши.“ – врз оваа основа вие ме обвинувате дека мојата расправа е еристичка. Прифаќам дека оваа моја реченица е еристички трик но тоа е само една реченица врз која вие ( ќе се осмелам да кажам) не смеете мојата дискусија да ја сведете на еристика и тоа не е мој најсилен дел од нападот. Имено, јас цитирав толкувања на Европскиот суд за човекови права за тоа што се заштитува со Членот 8 од ЕКЧП и што е вообичаената заштита. Ова според мене требаше да ви биде единствена цел против која вие ќе го дадете вашиот одговор. И вие ми одговоривте со тоа што ми дадовте задача која со радост ја прифаќам ( а со ТОЈ одговор на мојот напад признавате дека расправата не ми е чиста еристика). Во наредниве денови ќе пробам да си ја завршам домашната задача а доколку не успеам во тоа ќе ве известам.
    P.S. Ќе го искористам моето право да научам и секогаш кога ќе имам нејаснотија (како оваа тема што сега ја наметнав) ќе провоцирам одговори без разлика колку се жестоки или кротки.
    И сами кажавте дека сте се соочувале со помалку писмени адвокати од вас па имале горе-долу слични (да ги наречеме) аргументи на моиве. Да се надеваме дека ако ова успее, „грчкиот адвокат“ ќе е таков помалку писмен па ќе истакне одбрана како мојата( но не таа која вие ја нарекувате мој најсилен напад, туку онаа вистинската со цитирањето на ЕСЧП), па вие лесно ќе ја разбиете.
    Ве поздравувам до наредниот одговор кој ќе следи наскоро.

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      Кога Тајсон му одгризна дел од увото на Холифилд, почна да тече крв, веднаш беше прекинат мечот, веднаш беше медицински интервенирано, а Тајсон беше казнет.Народот масовно го понижи
      Затоа е толку голем Аристотел.Тој, за да појасни што значи еристика, дава пример со боксери, за да може секој човек да си замисли, какви нечесни работи може да направи еден боксер, а јас ви дадов конкретен пример, каква недозволена работа може да направи еден боксер и последиците.
      И Аристотел(„Органон“) и Шопенхауер(„Еристичка дијалектика“), советуваат веднаш да се прекине еристичката расправа.
      Јас тоа не го направив, иако секогаш тоа го правам.
      Мојот рискантен потег вредеше, бидејќи вие признавте дека се послуживте со еристички трик, што би требало да значи дека ќе водите дијалектичка расправа.
      Од друга страна, вие сте студент на Фрчкоски, а тој редовно употребува еристички трикови во своите колумни, па веројатно мислевте дека тоа е знаење.
      Не, еристичките трикови на Фрчкоски беа толку остри и толку чести, што дури и неговата колешка, професорката Најческа(кога беше во Хелсиншки), сметаше дека тоа слободно може да се нарече говор на омраза и официјално го обвини Фрчкоски(проверете во архивите на „Дневник“).
      За да се убедите дека сум во право за еристиката, јас ќе ви посочам три еристички трикови што ги користи Фрчкоски во колумните, вие прочитајте неколку стари и нови негови колумни, пронајдете ги триковите и сами проценете што значат тие за вистината.Дали се убијци, или не се.
      Фрчкоски најчесто го употребува еристичкиот трик argumentum ad hominem, кој што е аргумент против човекот, а не против предметот на спорот.Така, според др.Егон Шнајдер(„Логика за правници“), судија на виш суд во Германија, политичкиот противник на Вили Брант изјавил дека тој е копиле.Сепак ги загубил изборите.
      Втор омилен трик на Фрчкоски е argumentum ad baculum, или аргумент на стап.Еве еден пример од проф.др.Јанез Бегант и проф.др.Борис Везјак(“Zmote in napake v argumentaciji”):„Доколку не го прифатиш тврдењето, дека Сонцето се врти околу Земјата, ќе бидеш изопштен од црквата.Затоа геоцентричниот модел, кој што го фаворизира црквата, е недвосмислено правилен.“
      Трет омилен трик му е „страшило“.Ставот на противникот го претставуваме погрешно и удираме на страшилото.Јас имам дадено пример за „стршило“ во колумната „Табиети и заблуди“, објавена во „Нова Македонија“(ја има и на сајтов) за Стојан Андов.
      Проверете дали сум во право за Стојан Андов.

      Thumb up 0

  • Musso

    Реакција, или надополнувањем или пак реторика на последниот коментар – втор дел од одгворот на Марјан Попески на “тезите“ поставени од Kuze-Internazionale. Алкалните метали се метали. Да! Селедува Муссово прашање – дали човекот е лице? Ако човекот е лице, следува друго прашање (споредување на поими): дали лицето е човек? Јас мислам – да! Зошто? Правото, Марјан ќе објасни од кои прочини, познава правни лица и физички лица. Вака поделено испаѓа дека човекот е лица – ама само “физичко лице“. А правното лице, според професорите на “Јустинијанот“ и размислите или наушеното од Kuze-Internazionale не е човек, и не само тоа, туку и дека “неможе да биде човек“. Дали е ова точно? Јас мислам дека не е точно. Зошто? Ајде да тргтнеме од тоа или од прфашањето: што е правно лице? Како човек – обичен граќанин без формално правно образование, мислам (море и тврдам)дека не постои правно лице без “човек“. Ако под правно лице подразбираме фирма или институција, тогаш што е тоа што го сочинува (создва можеби!?) правното лице? Ако е “фирма“ официјално – трговски друштво, самото име икажува дека има субјекти кои се “здружиле“ и станале друштво. Кои субјекти може да создадат трговско друштво? Одговорот – сувопарен, би бил дека трговско друштво може да создадат и група од постојни трговски друштва, покрај неспорното дека “создавачи“ – основачи може (и најчесто се) физички лица – “шовеци“ што би се рекло. Значи секое трговско друштво во својта најосновна (примитивна, почетна генеза) МОРА да има физичко лице – ЧОВЕК! Значи трговско друштво – стопански субјект, задолжително е создадено од “ЧОВЕЦИ“ па така да секое повредување на право на тоа друштво неминовно, императивно претпоставува и е повреда на право на ЧОВЕК, илити повреда на човеково право. Ако говориме за инстиѕуции, состојбата е идентична – институција без “ЧОВЕЦИ“ не постои. Значи ако е повредено некое право на некоја институција, повтроно може да стане збор за повреда на право на “ЧОВЕЦИ“ односно повреда на човеково право.

    Следно “мантрање“ од обичен граќанин – говориме за Република Македонија – нејзиното име и иидентитет. Дали Република Македонија е “правно лице“? Независно од одгворот следува прашањето – дали република Македонија “е сосѕтавена од “ЧОВЕЦИ“ кои, адекватно, луѓе ќе ги нарекувам во натамошното елаборирање. Ако не е составена од луѓе, односно ако нема луѓе (ова не е силогизам – ова е порано кажано “идиотизам“), што тагаш воопшто претставува поимот држава? И “Муссовата логика“ вбели: Ако Република Македонија е држава, тогаш таа е субјект – ЛИЦЕ составено од ЛУЃЕ. Луѓе е множество каде поединечен елемент е ЧОВЕК. За да биде една група на елементи множество (сега користам математички термини) тие елементи мора нужно да имаат воспоставено свои меѓусебни релации, како и да имаат одредени свои заеднички (делумно не мора и целосно) особини (во случајот на државата и интереси) и нешто што ќе ги ИДЕНТИФИКУВА како елементи на тоа множество, кое така составено веќе се нарекува (и во математиката) ГРУПА. Во општетсвени рамки за таква ГРУПА се корисѕти и терминот КОЛЕКТИВ, па ако сакате и ЗАЕДНИЦА. Значи елемнтите на заедницата се луѓе, при што секој одделене елемент е ЧОВЕК. А човекот има свои права, како во колективот, заедницата, државата, така и групата на “човеци“ (пардон, луѓе)има истот така свои порава. Доколку на човекот или заедницата од луќе и’ бидат повредени правата, таа група, исто како и поединецот човек има право на заштита. За да се оствари таа заштита, на едно повисоко цивилизациско ниво (сегашново е повисоко од она пред сто години!) луѓето од сите заедници се договориле (се спогодиле, се разбрале, се усогласиле) да создадат корпус (тело составено од повеќе елементи) – конвенција за заштита на човековите права. Тоа е она што KUZE-INETRNAZIONALE го означува со ECHR (European Convention for Human Rights) или она што на нашиот (македонски јазик – заедничка одлика на елементите од групата Република Македонија) ја нарекуваме ЕКЧП – Европска Конвенција за Човекови Права.

    Следно нешто кое с енаметнува е прашањето – кој тоа ќе ја применува, ќе ја толкува, па и ќе пресудува по таа Конвенција. Одговорот е јасен и неспорен – Европскиот суд за чоекови права. Потписниците (оние кои ја прифатиле и ратификувале – потврдиле дека ќе ја почитуваат) на таа конвенција сонејзината ратификација ја прифатиле и надлчежноста (правото, моќта) на тој суд да одлучува по поплаки од поедничени “страдалници“ чииправа се повредени од институции. Не и од поединци (лица – човеци) бидејќи постојат национални законодавства и судови кои се за тоа надлежни.

    Следно, што кога се повредени колективни права – права на сите или на дел од елементите на множеството кое тука го идентификуваме со држава? За решавање на вакви повреди – прекршувања (англ. violation) современата цивилизација “исмислила“ институт – суд кој ќе решава (па макар и советодавно) вакви колективни повреди на права и го нарекле Меѓународен суд на правдата и кој е осниван, односно за надлежен гопризнале сите земји во светот – членки на ООН. Ајде сега јас да прашам – зошто тој суд не би ги почитувал индивидуалните човекови права, а ќе решава, одлучува, пресудува, советува, за повреда на колкетивни права на група луѓе кои, нели неспорно, имаат свои човекови права, а кои, во нашиот случај се повредени – прекршени? Зошто тој суд сега би имал “други аршини“. Па зарем тој суд одлучува за повреди на “имагинарни субјекти и права“?

    Иако (формално) правно необразован и обичен граќанин на Република Македонија (кој има свои човекови – поединечни и колективни права) сметам дека кога с еоди на суд има две страни од кои се легитимираат активно и пасивно. Активна легитимација (верувам KUZE го научиле на “Јустинијанот“) има онаа страна која пледира или поднесува поплака до Судот, а пасивна легитимација има страната против која се однесува пледирањето – поплаката – тужбата. Она што Марјан Попески го предлага и протежира (со право) е “активност“ на Република Македонија, и со право очекува Судот да се изјасни. Судот тоа мора да го стори, и според моето скрмно познавње постојат три солуции на изјаснување:

    (1) Да ја отфрли тужбата како неоснована – секако со образложение. Јас до сега никако не можам да најдам причина заради која Судот би ја отфрлил тужбата и не би ја разгледувал. Сум “чул за корумпирано судство“ но тоа не го земам здраво за готово како правило, иако сум свесен за “исклучоците“.

    (2) Да пресуди дека тужителот (оној со актива легитимацвија) не е во право ид ека не му се повредени никакви права. И за оваа судска одлука нужно е образложение кое ќе се темели на одредеби од меѓународното право. Сега KUZE-INTERNAZIONALE, како иден адвокат, мој совет е, да се обидеш да изнајдеш ИЗДРЖАНИ одредби во меѓународното право, па и ПРЕСЕДАН(И)!? кои би му дале основа на Судот да пресуди “против“ тужбата. Како иден правник, сигурно си научил дека судската практика – правосилните судски одлуки, е “извор на правото“ (се учи на прва година колку што мене ми е познато). Евентуалната ваква одлука по тужба која ја “заговара“ Попески, дефинитивно ќе биде преседан на кој ќе се повикуваат сите апликанти пред овој Суд при идни вакви спорови (а ќе се изродат со десетици – ако ова помине). Можеш ли да змаислиш каков хаос ќе настане во мешународните правни односи? Хаос – а то аќе значи и крај на меѓунараодното јавно право, со што некои твои професори (Фрчкоски, Малески, Тупурковски…) ќе нема што да предаваат.

    (3) Последната варијанта за “пресуда“ е целосно прифаќање на тужбеното барање бидејќи за него постои јасна и неспорна меѓународно правна основа, а “големата премиса“ на Марјан Попески, повикувањето на членот 8 од ЕКЧП како компарација потврдена со еден куп прецедентни (веќе донесеи пресуди и одлуки кои станале дел од чегислативата) е доволно јак аргумент за ваква една пресуда.

    Па сега повели, изјасни се, размислувај, полемизирај, како со премисите на Марјан Попески, така и со лаичките гледишта на еден обичен граѓанин кој не е правник.

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      Два пати, во два различни денови го прочитав текстот и од логички аспект(според мене) е во ред.
      Доколку смеам да забележам, со овој коментар имам впечаток дека најмногу се приближивте до моја „Стратегија за зачувување на името“, иако и коментарите на фељтонот беа солидни, односно дообјаснуваа некои работи.
      Сепак , јас човековите права би му ги оставил на Европскиот суд за човекови права.И колективните, и индивидуалните.Македонија има право како држава да ја тужи Грција за заштита на колективните и индивидуалните човекови права.Еве нова можност за поука;која одредба од ЕКЧП го овозможува тоа?Јас во „Стратегијата“ дадов и прецеденс, што значи сигурно е така.Го спомнав и во две колумни.
      Во колумните „Противнапад“ и „Затвореничка дилема“ наговестив правно средство против Грција пред Европскиот суд за човекови права, а имам подготвено(слично како „Стратегијата“) дваесетина страници образложение и силогизми со прецеденс.
      Иако е готова неколку месеци, не ја објавувам.Нема клима.
      Само двајца луѓе(со мене тројца) и еден што засега сака да остане анонимен, расправаат за најважната тема за Македонија.
      Темата е претешка, но и задоволството од успехот ќе биде големо.
      И една мала дигресија.Дека е најтешко да се спореди суд со суд, или да се има моќ на судење, докажува и фактот што за најважното прашање за Македонија, 15 години имаше само едно средство;она на Јанев.Сега има уште две мои(едното необјавено).Сите три се силни и не си противречат.Јанев ги напаѓа резолуциите и чинот на прием(процедурата), со аргументи и прецеденс.Јас ја напаѓам Привремената согласност(која што е најопасна и не дави), а во второво правно средство барам заштита на колективните културни човекови права.Според мене, сите три постапки можат да течат истовремено.

      Thumb up 0

  • Kuze-Internazionale

    Студентско прашање,
    Почитуван колега, би ве замолил да ми ја објасните следнава за мене загонетност. Вие се повикувате на кршење на членот 8 од ЕКЧП и велите цитирам:

    “Во конкретниов случај, Привремената спогодба има две норми што се во спротивност со императивните норми на општото меѓународно право.
    Имено, членот 5 став 1 одредува дека договорните страни ќе ги продолжат преговорите за разликите во името на Македонија:
    1.Страните се согласуваат да ги продолжат преговорите под покровителство на генералниот секретар на Обединетите нации, според Резолуцијата 845(1993) на Советот за безбедност, со намера да се постигне договор за разликите наведени во таа резолуција и во Резолуцијата 817(1993) на Советот за безбедност.
    Цитираната норма е во спротивност со член 8 од Европската конвенција за човекови права што го вклучува и правото на име, односно идентитет.”

    Членот 8 од ЕКЧП гласи точно вака:
    „Член 8
    Право на почитување на приватниот и семејниот живот
    1. Секој човек има право на почитување на неговиот приватен и семеен живот, домот и преписката.
    2. Јавната власт не смее да се меша во остварувањето на ова право, освен ако тоа мешање е предвидено со закон и ако претставува мерка која е во интерес на државната и јавната безбедност, економската благосостојба на земјата, заштитата на поредокот и спречувањето на кривични дела, заштитата на здравјето и моралот, или заштитата на правата и слободите на другите, во едно демократско општество.“
    или оригинално на англиски вака:
    „Article 8
    Right to respect for private and family life
    1. Everyone has the right to respect for his private and family life, his home and his correspondence.
    2. There shall be no interference by a public authority with the exercise of this right except such as is in accordance with the law and is necessary in a democratic society in the interests of national security, public safety or the economic well-being of the country, for the prevention of disorder or crime, for the protection of health or morals, or for the protection of the rights and freedoms of others.“
    Мене на факултет ме учат дека правната наука е егзактна и дека со секоја правна норма се зашти тува одредено право. За жал јас во овој член неможам никако да ја видам заштитата на правото кое вие го споменувате, на име и на идентитет. Ако под „право на приватен живот“ вие ги сврстувате правото на идентитет и правото на име тогаш се плашам дека тоа е преширока интерпретација на Член 8. Но јас сепак понатака се заинтересирав што точно конвенцијата заштитува со Членот 8 и го најдов следниов податок од Европскиот суд на правда:
    „The meaning of private life –
    According to the Court, private life is a broad
    concept which is incapable of exhaustive definition.
    The concept is clearly wider than the right to
    privacy, however, and it concerns a sphere within
    which everyone can freely pursue the development
    and fulfilment of his personality. In 1992, the Court
    said that
    …. it would be too restrictive to limit the notion [of private
    life] to an “inner circle” in which the individual
    may live his own personal life as he chooses and to exclude
    therefrom entirely the outside world not encompassed
    within that circle. Respect for private life must
    also comprise to a certain degree the right to establish
    and develop relationships with other human beings.“
    Понатаму се заинтересирав што е вообичаена заштита со Членот 8 од ЕКЧП и најдов на следниве податоци:
    „Many issues have been held to fall within the meaning of ‘private life’ and the ECHR has stressed that it is not possible to limit or define what will fall within its scope,. Things which clearly do form part of your private life are:
    *Bodily integrity – Article 8 will come into play if someone is forced to have medical treatment or if he or she is forcibly restrained.
    Personal autonomy – this means the right to make decisions about how you lead your life. People have tried to argue that the right to smoke cannabis is an issue of personal autonomy and should therefore be protected by Article 8 but the courts have not been prepared to accept this.
    *Sexuality – there have been a number of cases in which the ECHR has made it clear that laws which prohibit gay men having sex breach Article 8.
    *Personal identity – the ECHR decided in 2002 that British law’s failure to fully recognise the new gender of transgendered people breached Article 8.
    *Personal information – the holding, use or disclosure of personal information about someone is covered by Article 8. The article may also give someone the right to access personal information held about them.“
    Крајна линија – мој личен страв дека сепак прешироко го интерпретирате Членот 8 од ЕКЧП иако правата кон кој вие настојувате ( на име и идентитет) не може 100% да се дисквалификуваат од овој Членн.
    Во исчекување на ваш одговор ве поздравувам!

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      “Kuze-Internazionale”, вашиот текст, досега најсериозно нападна еден од најбитните силогизми што ги поставив во „Стратегијата за зачувување на името“.Формално правно ја поставувате и големата и малата премиса што сум ги поставил и ја напаѓате големата премиса. Со оглед на фактот што сеуште сте студент, со ова покажавте дека ви претстои добра правничка кариера.
      Значи, доколку ви успее да ја уништите големата премиса што ја побивате, сте уништиле еден мој правен силогизам, но остануваат уште неколку.
      Еве ја мојата одбрана на вшиот напад.
      Најсилен дел од вашиот напад е: „Мене на факултет ме учат дека правната наука е егзактна и дека со секоја правна норма се заштитува одредено право.“
      Овој став треба да занчи, дека Фрчкоски, Малески и другите ваши професори, не мислат како мене. Тие се професори, а Марјан Попески е адвокат, па Попески греши.
      Јас пак, на овој ваш напад велам: „Човек не треба да го смета за важно она што луѓето го мислат, туку она што е вистина за нештата (Августин, според Шопенхауер, „Етика“).“
      Мислењето на Августин важи за цел свет, а мислењето на Фрчкоски, Малески и другите ваши професори не важи.
      Само со една реченица, го одбив нападот и ве натерав да ја кажете вистината за нештата. Фрчкоски, Малески и другите ваши професори не се вистината.
      Вака би се однесувал, кога би расправале на суд, бидејќи судот не дозволува многу говорење. Но, бидејќи не сме на суд, имам време да ви кажам дека вие расправате еристички, а тоа е недозволено за правници. Нашата расправа, мора да биде дијалектичка, или реторичка, а не софистичка, најмалку еристичка.
      За да проверите дали сум во право, ќе ја дефинираме еристиката според најголемиот ум Аристотел(„Органон“, Белград, 1970):
      „Заради тоа, привидниот силогизам, кој што се однесува на овие работи е еристички доказ; како што еристичкиот доказ е силогизам, кој што е само привидно изведен соодветно на стварта, – дури и кога е (прав) силогизам. Тој само привидно одговара на стварта , така да лаже и неисправен е. Како што неправдата, направена на јавен натпревар е една одредена неправда и еден начин на непоштена борба, така и еристиката е нечесна борба во расправањето. Бидејќи, како што оние во првиот случај сакаат да победат по секоја цена и се служат со сите средства во тоа да успеат, така прават и оние што расправаат.“
      За ова што го кажал Аристотел пред повеќе од 2.300 години, имаме свеж пример. Во борбата помеѓу двајца светски прваци во бокс Тајсон и Холифилд, Тајсон му одгризе дел од увото на Холифилд, а гризењето во боксот е забрането. Беше дисквалификуван.
      Значи, она што е грзењето во боксот, тоа е употреба на еристика во расправа.
      Но, гризењето може да го види секој што има очи, а за еристичкиот трик е потребна најсилен интелект. И не е доволно само да знаете дека еристиката е неплодна, дека не води кон вистината. Потребно е и самиот да знаете да се служите со неа: „… за да оној кој што со нив се служи стекне глас дека е извежбан во сите ствари и дека во ниедна не е неискусен. Имено, оној кој што зема учество во расправа и ги критикува, иако не знае да каже ништо одредено за нивната јаловост, предизвикува сомневање, дека тешкотијата на која што укажува, можеби би можела да има причина, не во неговото тежнеење кон вистината, туку во неговата неискусност (Аристотел, „Органон“, Белград, 1970).“
      Значи, јас веќе ви кажав дека употребивте еристика, сега ќе ви кажам дека употребивте еристички трик argumentum ad verecundiam(аргумент на авторитет), повикувајќи се на вашиот Правен факултет(Фрчкоски, Малески и други) и на нивното учење.
      Но, има ситуации, како на пример во политиката, или во ТВ расправи, каде што ве слуша маса народ, кој што во најголем дел не разликува еристички трик од дијалектички силогизам и тогаш е поцелисходно (Шопенхауер, „Еристичка дијалектика“) да се одбраните со еристика, отколку со дијалектика.
      Еве како јас би се одбранил од вашиот еристички трик, доколку расправавме пред маса народ, или на телевизија.
      Вашиот факултет, односно Фрчкоски, Малески и другите, никаде го нема на листата на најдобри факултети, што ја изготвува европската Вебоматрикс, една од двете светски референтни установи за таа цел. За разлика од вашиот факултет, факултетот во Љубљана се наоѓа на 36. место, а Хрватите се на 490. место. Јас, како адвокат, застапував преку 20 години пред сите словенечки судови, во сите инстанци, во преку 300 предмети. Бидејќи словенечките судии и противнички адвокати завршиле право на Љубљанскиот факултет (најголем дел), моето знаење е многу поголемо од знаењето на вашиот факултет. Скоро сите професори во Љубљана положиле правосуден испит, а ниеден од вашите професори нема правосуден испит (или мајсторски испит). Скоро сите професори од Љубљана, биле, или се судии на Уставниот суд. Значи, сите се одлични торетичари и одлични практичари, за разлика од Фрчкоски, кој дури гордо (пред неколку дена) за „Нова Македонија“ изјави дека добра теорија е добра пракса и со тоа го прекрши првиот закон на мислењето, Законот за идентитет, односно секоја ствар е идентична со самата себеси, или скратено А=А.
      Еден од најдобрите професори во Словенија, од пред извесно време е само еден од адвокатите на др.Чеферин, кој што вработува околу 70 вработени, од кои половината се адвокати, а јас сум бил адвокат на тужителот (словенечки државјанин), во предмет во кој што тужениот(државна установа) го ангажира др.Чеферин за адвокат.
      Значи, ви недостасува контрасилогизам. Вашиот факултет (Фрчкоски, Малески и други) е еристички трик, а не доказ.
      Ова е само прв дел, од мојата одбрана на вашето побивање. Ќе има и втор дел, но сега, адвокатските обврски не ми дозволуваат да продолжам.

      Thumb up 0

    • Musso

      па моево не е одговор туку еден вид потврда дека оваа “дебата“ ја следам. Го очекувам “вториот дел“ од одговорот на Марјан, а се надевам дека и Kuze-Internazionale било како студент, или правник, или иден правник, ќе направи обид како она што америте го викаат objection, ама не како на филмовите, туку вистински правнички objection или може и opposition to the objection што е еден вид писмено “препукување“ помеѓу двете страни, секако со аргументи, значи ќе се обиде да полемизира со Марјан. Челам продолжение.
      П.С.
      Марјан ако евентулано не си гледал ХРТ – Латиница од 20.09, еве линк да погледаш (кога ќе можеш). Би сакал да можеме да ја продискутираме таа проблематика. Линкот е: http://www.hrt.hr/?id=enz&tx_ttnews%5Bcat%5D=383

      Thumb up 0

    • Марјан Попески

      Еве го вториот дел, кој што се однесува на вашето побивање дека мојата голема премиса(член 8 од Европската конвенција за човекови права) не одговара на мојата мала премиса(член 5 од Привремената согласност).
      Лесно е да споредиш поим со поим, тешко е да споредиш суд со суд, вели Шопенхауер.
      Значи најтешко е она што јас го направив;да утврдиш дека член 5 од Привремената согласност е ништавна договорна одредба(мала премиса) и да посочиш голема премиса за тој постулат, а јас тоа сум го направил со посочување на член 8 од ЕКЧП.
      Дека ова е најтешко и најголема памет, запишал Аристотел на крајот на „Никомахова етика“, а ова го сватиле после него само уште неколку филозофи, а најдобро го сватил Шопенхауер(„Еристичка дијалектика“), нарекувајќи ја ова способност моќ на судење.И тој тврди дека ова способност е најретко нешто во човековиот род.
      Вие не само што не ја побивте мојата голема премиса, туку не се ни обидовте да споредите поим со поим, што е лесно(Шопенхауер).Само требаше да ги споредите поимите од член 8 со поимите име и идентитет.За да биде појасно, јас тврдам дека поимите име и идентитет се содржат во член 8 од ЕКЧП, како што поимот алкални метали се содржи во поимот метали.Вие наместо да го побиете тоа, изразувате сомневање.Доколку станете адвокат и доколку вака побивате, многу ризикувате.Еден адвокат мој противник, постапи слично како вас, а јас употребив ентимем(реторички силогизам) и му реков да не се фали со своето незнаење.Со овој ентимем, јас ја придобив наклонетоста на присутните, бидејќи на духовит начин го одбив нападот на противничкиот адвокат.
      Меѓутоа, вие како студент, не треба да сте загрижени, бидејќи ваши професори не знаат да споредат поим со поим, а камоли суд со суд.
      Имено, јас пред аудиториум(2000, или 2001 година) изјавив дека правните лица имаат право на заштита на човековите права пред Европскиот суд за човекови права.Тој слатко се изнасмеа и се разбира, како професор, ја придоби наклонетоста на аудиториумот.Јас бев стрплив и убеден во своето знаење, дури и ми падна на памет Аристотел(„Органон“) кој што советува со возрасни да расправаме со дедукција, а со млади со индукција.Така јас, за да не го навредам, почнав со дедукција.Му велам дека и правните лица се составени од луѓе(содружници, акционери…).Забележав дека ова дедукција е преголем залак за него, па му велам;каква важност има дали е правно лице, или човек, кога станува збор за заштита на правото на судење во разумен рок.Овде веќе насмевката му стана кисела и коректно призна дека нема никаква врска.Тогаш, како и вие, се повика на авторитет и рече дека и тогашната наша судијка во Европскиот суд за човекови права, не била сигурна, дека правно лице може да бара заштита на човековите права.Тој, како и вие, наместо да споредува поим со поим(а јас веќе го насочив), од мене бараше други докази.
      Откако сватив дека, иако е професор, ќе морам со дедукција, јас на наредната средба(пак пред аудиториум) му донесов одлука на Уставниот суд на Република Словенија, во кој што заштита на човековите права, барало правно лице.Беше импресиониран и пак наместо да споредува поим со поим(лесната работа), тој побара нови докази, тврдејќи дека Уставниот суд на Словенија, не е Европски суд за човекови права.
      Кога видов со кого си имам работа, наредниот пат му донесов пресуда на Европскиот суд за човекови права во која што одлучувал по жалба на правно лице и тој занеме.
      Меѓутоа, јас се сомневам дека тој во Европската конвенција за човекови права и Протоколите, ја пронајде нормата која е голема премиса за правото на правните лица да вложуваат жалби за заштита на човековите права.Како и во случајов во кој што вие го побивате мојов силогизам, нема голема премиса во која што изричито стои дека правните лица имаат право на жалба.Исто, како што во конкретниов случај во член 8 не се содржани поимите име и идентитет.Па сепак, Европскиот суд за човекови права дозволува жалби на правни лица, а во некои пресуди ја цитира нормата од Европската конвенција за човекови права и Протоколите(голема премиса) врз основа на која што дозволува жалба.
      И во конкретниов случај, постојат пресуди на Европскиот суд за човекови права, дека правото на име и идентитет, се содржани во член 8 од ЕКЧП.
      Меѓутоа, ајде да ја направиме расправава поучна.
      Доколку вие откриете врз основа на кој член од Европската конвенција за човекови права е дозволено правните лица да вложуваат жалба, нема да ви биде потребна моја помош за да откриете;зошто поимите име и идентитет се содржат во член 8 од ЕКЧП.
      Доколку сепак не успеете, јас ќе ви објаснам со споредување поим со поим(значи мора да се знаат многу дефиниции на важни поими), а ќе ви посочам и пресуда на Европскиот суд за човекови права, со која што тој смета дека поимите име и идентитет се содржат во член 8 од ЕКЧП.
      Ова ќе биде корисно за цела Македонија, бидејќи иако од примерот со професорот изминаа скоро десет години, таму вас се чини уште ве учат дека правни лица не можат да вложуваат жалби за заштита на човековите права.
      Овој заклучок го донесувам поради фактот што досега само јас сум ја победил Македонија пред Европскиот суд за човекови права во име на правно лице.Мислам дека и адвокатот Ракочевиќ има вложено жалба во име на правно лице, но не знам дали победил.
      Друга причина е фактот, што во предмет каде што јас бев адвокат, Уставниот суд во 2004 година во својата одлука ми се потсмеваше што за правно лице барам заштита на човекови права(предметот е сега пред Европскиот суд за човекови права, а тој не ми се потсмева), па ова треба за вас да биде дополнителна инспирација да ја откриете нормата, бидејќи слободно ќе можете да речете дека знаете повеќе за човековите права од вашиот факултет и уставниот.
      Само споредувајте поим со поим и ќе стигнете до целта.Како примерот што го дадов со метали и алкални метали.
      За споредување на поимите е потребно да ги знаете дефинициите на поимите и да внимавате на хомонимното значење на одредени поими.

      Thumb up 0

  • Musso

    Марјан, ја почитувам твојата угладена учтивост, но Те молам да не ме персираш, од едноставна причоина што најверојтно сме врсници, а и истомисленици барем по однос на прашањето кое овде го дебатираме. Случајот кој го прераскажа некако ме “тангираше“ бидејќи ми прозвуче некако познато, а и “амбасадорот кој ти предложил“ како да е истиот кој, прости на изразот, и мене ми се “курчеше“ и ме игнорираше кога службено престојував во неколку наврати во Словенија, па после неколоку години, кога веќе не беше амбасадор, во неколку “слујани“ средби се праеше како од Марс паднат. Нејсе, тоа онака патем го нотирав, колку да покажам дека и јас сум бил во Словенија, еден извесен период (неколку месеци – скоро година)некако непосредно пред словенечлкото осамостојување или ако сакаш баш во времето кога го апсеа Јљанез Јанша, а јас пак изигрував “дрвен адвокат“ и на некои униформирани глупсони од тогашната ЈНА им објаснував дека иако не сум правник, обвинението и начинот на кој го апсат јанша и оној заставникот (сега веќе не ми текнува имкето) е смешна и провидна “намештаљка“, како тоа дека графититите “Slovenija – moja dezela” не се никаков израз на национална нетрпеливост, бидејќи јас, како Македонец, скоро цела година во Словенија не почуствував дека некој ме мрази и дека пишувањето на такви графити никако не би можело да биде некакво си кривично дело или “дело против народот“ – така некако се формулираа тие дела во та време. Толку околу евоцирањето спомени на “едно време“. Да се вратиме на моите “вербални“ провокации. Како економист “должен“ бев и да поднаучам нешто од правото. Така, и во мојо9т професионален ангажман се имам сретнато и вклучено во одредени спорови, и погодуваш, во сферата на облигациите. Мојот пример кој би го навел би бил премногу опширен но се сведува на два принципа при исполнување на об врските од еден облигационен договор, од кој едниот pacta sut servanda ти го објасни, а ние економистите го сфаќаме како “потреба обврските од договрот да се исполнуваат во обем и начин на кои се догворени“. Во мојот пример кој не го елаборирам, себеси – односно “стопанскиот субјект“ кој го застапував (како еден од потписниците на договорот, а не како правник со полномошно за застапување пред суд) пред Судот во Виена (Австрија – местно надлежен суд) го “извлеко0в“ со оспорување на “пасивна легитимација во спорот“ бидејќи како увозник (во та време овластени за РМ – не можеше секој да биде увозник по тогашната легислатива) сметав и тврдев декас не сум (т.е. мојата фирма за која работев)можел а бидам тужен а неисполнување одредби од догвор за лизинг во услови кога лизинг примачот не ги плаќал навреме и адекватно договорениет лизинг порции (рати). И тоа ми помина, бев(ме) “бришан(и)“ од листата на тужени (поради немање пасивна легитимација). Но главниот дожник (битолска фирма) немаше таква можност. НО! Како економист кј учел нешто право, посебно олбигационо право, покрај она pаcata sut servanda имав “чуено“ и за клаузулата rebus sic statibus (се надевам правилно ја напишав) која ја тумачиме како “промена поради промена на околностите“. Ембаргото на елиниќани кон (тогаш сеуште) непрекрстената држава, како и “колатералата“ која како држва (ама не и некои групи) ја трпевме заради легалното ембарго кон (тогашната) СРЈ, го сметва како доволно исполнет услов за повикување на институтот rebus sic statibus, ама адвокатите (сега ти е јасно од каде мојата резерва кон најголемиот дел од адвокатската фела) го советуваа должникот во стилот “ич к.. да не ве боли“, Австријанците ќе реализираат – извршастр пресуда во Македонија кога “ќе си го виделе тилот“. Австријанците потоа покренаа спор и пред македонски суд и… нормално дека го добија бидејќи за должникот и неговите адвокати “латински изрази од некое си римско право“ (!?) биле занесување и “курчење“ на наекој си Муссо кој појма немал, а ни полоитика не разбирал. Да, тоа беше времето нба една политика СДС-вска, која Муссо ни ден денес не “ја разбира“. Спорот го добија без да му дадат шанса на должникот да го репрограмира долгот. Јасно, должникот,фабриката за лимена амбалажа ПЛАМ-БИТ од Битола, отиде курбан како и едн куп други “транзициони жртви“. Сега зошто оваа моја прикаска? За да отворам дебата или д апрашам, дали во “нашиот случај“ со елиниќани може да се прибегне (било која од страните, пред се елинската) кон rebus sic statibus – демек владата во фајрмот провоцирала, а како доказ да ги изнесе “фактите од фајромските медиуми“ – ти текнува де – изјавата на претседателот Иванов. Мислам дека ова заслужува дебата, а во контекст на “временскиот интервал“ чекувам твоја елаборација, или како скаш нарфечи ја, околу процедурата на “ченење – превземање дејствија“ и “не чинење“ односно не преземање никакви дејствија или што би рекле вие правниците “барање на правен лек“. Од што би се лечела Република Македонија, за да можеме да откриеме кој “лек“ е потребен – која е дијагнозата? Зашто ако не ја знаеме, тешко дека и “лекотЌ ќе го погодиме. Знам, и јас имам чуено (и се залагам) за превентива (она твоено “вакцина“ е “донекаде“ адекватно избран термин).

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      “Musso”, моето комуницирање со вие е професионална деформација од Законот за парнична постапка, кој што налага службено однесување.Кога една навика ќе ја практицирате преку дваесет години, таа станува ваша втора природа, па се надевам дека ќе можете да ја толерирате мојата втора природа.Јас најдов разумно филозофско објаснување во ставот на Ниче, кој што ги сака „грбките“ на професионалците.Свесен е за грбавоста на секој професионалец, но тој ги сака „грбките“.Без нив нема разумен и уреден свет.Мене не ми пречат.
      Ме чуди што барате дијагноза, кога веќе поставивте точна, со која што и јас се сложив и понудив лек.
      Јас немам причина да ја променам дијагнозата, па поради тоа и терапијата останува иста;правното средство што го предложив, а се наоѓа и на овој „сајт“.
      Но, вие си знаете, јас ќе го почитувам вашето размислување и ќе се обидам да расправам за rebus sic stantibus.
      Тоа ќе го направам и според учебникот по Меѓународно право од Кембриџ на Малколм Н.Шо, што Груески го преведе за македонски потреби и според италијанскиот учебник по Меѓународно право на Бенедето Конфорти, кој што пак, Словенците го користат како свој учебник.
      Прво мораме да постапиме како Цицерон и да се запрашаме ciu bono?
      Кој има корист од rebis sic stantibus?
      Пред да продолжам, морам да направам дигресија и да констатирам дека македонскиот превод на учебникот од Кембриџ е лош и доколку немате големи предзнаења, не можете ништо да научите од него.Словенечкиот учебник го има преведено правник и е многу квалитетен преводот.Еден друг учебник од Оксфорд по Меѓународни односи, за Словенија го има преведено доктор по право.Значи, во најмала рака, наредното издание на овој очигледно одличен учебник од Кембриџ, трба да го преведе правник.Во спротивно, ваков како што е, студентите по право не можат да го користат, а со тешкотии можат да го користат искусни правници.
      Корист од rebis sic stantubus ќе има Грција, а корист од ius cogens(предлагам јас) ќе има Македонија.
      Rebus sic stantibus(променети околности) има дејство ex nunc(од сега), а ius cogens(императивна норма) има дејство ex tunc(од тогаш).
      Поради променети околности(ваш предлог), Грците откако си завршија работа(знаме, устав, блокади), ќе си заминат неказнето од спогодбата.Идеално за нив.Привремената спогодба ќе биде неважечка од денот на донесувањето на судската одлука за променети околности, и дејството ќе се протега само за во иднина.
      Поради императивна норма(мој предлог), по донесувањето на пресудата, таа има дејство од денот на склучувањето на Привремената(13 септември 1995), ништавно е се што е запишано во Привремената, си го враќаме знамето, уставот, заради пресудена работа, ОН мора да не прими под Република Македонија(Судот е орган на ОН), а поради истите причини и ЕУ не ќе смее да се солидаризира со Грција.Доколку тоа сепак се случи, врз основа на ЕКЧП Грција по втор пат може да биде избркана од Советот на Европа.
      Значи, променети околности(како што предлагате) се барем три автогола, од типот на оној на Србија со Косово.
      Ова на прв поглед е контрадикторно со еден поранешен мој став дека Привремената е идеална за Грција, зашто овде тврдам дека и променетите околности се добри за Грција, односно прекинување на важноста на Привремената.Меѓутоа, ова привидна контрадикторност се одстранува со примена на категоријата релација(однос).Имено, останувањето на Привремената е најдобро за Грција, доколку не се употреби моето правно средство, но доколку се употреби моето правно средство, тогаш подобро е Грција да поднесе противтужба за променети околности.
      За да го задржам вашето внимание и на евентуалните читатели, овде ќе престанам да аргументирам дека нема контрадикторност, а доколку некој смета дека има потреба да се продолжи, тоа ќе го направам накнадно.
      Сега да видиме дали има услови за променети околности, а со расправањето за тоа, ќе се појават пропозиции за мојот заклучок дека променетите околности се во корист на Грција.
      Според учебникот на Кембриџ, теоријата и праксата порано ги исклучуваа променетите околности, а во поново време ги прифаќа, но под многу строги услови.Судот зазел став(случај Риболовна јурисдикција) дека условите до таа мера се промениле, што едната страна не може да ги исполни своите обврски, а тоа се проверува со стандардот, преземената обврска да е суштински различна, поради променетите околности.
      Според истиот учебник, членот 62 од Виенската конвенција за договорно право ги регулира променетите околности.Преводот на цитираната норма во учебникот е катастрофален и ништо не можете да заклучите, меѓутоа од поранешно читање на истата одредба на друг јазик, се сеќавам дека доколку некој се повика на променети околности, другата страна може да го прифати приговорот, што значи да дозволи исполнување на обврската под променети околности, што значи, спогодбата останува на сила.
      Бидејќи дирекно ме прашавте дали Грците можат да бараат престанување на важноста на Привремената поради дејствијата на Иванов и други дејствија, одговорот е не можат бидејќи токму Грците најгрубо ја прекршиле Привремената со ставањето вето, односно придонесле на вештачки начин да се променат околностите(став два, точка Б од истиот член).
      Според учебникот од Кембриџ и судската пракса на Меѓународниот суд на правдата не оди во прилог на променети околности.Имено, во случајот „Проектот Грабчиков-Наѓимарош“, Судот заклучил, дека променетите околности од Унгарија, не се од таква природа што би го оневозможувала спроведувањето на проектот.
      Значи, пак победува темелот на меѓународното право:pacta sunt servenda.
      Во истата пресуда, Меѓународниот суд на правдата потенцира, дека променети околности можат да се прифатат, само во исклучителни случаеви.
      Италијанскиот учебник, кој е преведен и како словенечки учебник, заради квалитетниот превод, лесно може да се заклучи дека има многу слични ставови со оној од Кембриџ, со таа разлика што посочува само еден судски пример, не ги анализира и цитира член 70 и 72 од Виенската конвенција, но многу појасно полемизира со член 62, кој што одредува дека не е можно повикување на променети околности, доколку меѓународниот договор се однесува на уредување на граница.Така, италијанскиот учебник, односно словенечкиот е покорисен за нас да заклучиме дека доколку добро сме се договориле со Косово за границата, Косово не може да се повикува на неважност на договорот заради променети околности, а Словенците, како паметен народ, од овој учебник ќе заклучат дека во спорот со Хрватска, нема да има поправен.

      Thumb up 0

    • Musso

      Марјан, дефинитивно ќе мора да ја пекинам практиката да пишувам и коментирам директно додека сум “логиран“ вопросторот наречен “оставете коментар“. Тоа е проблемот поради кој доминираат пеачтните грешки (мои) како и отргната мисла – глупава навика да конверзирам и со други додека правам вакви коментари. Сепка овој “форум“ го сметам како место за сериопзна расправа, а не како коментарите во Нова Македонија кои најчесто ги пишувам “импулсивни и како ќе ми дојде“. Ќе седнам и ќе наишам “одгвор“ твојот одговор, ама во текст едитор (WORD)за да нема грешки и да има појасни реченици. Имам што да ти пишам (прашам и испровоцирам)но во овој момент само да појаснам. Знам дека rebus sic statibus е автогол, ама лошо сум се изразил па испаѓа дцека тоа го сугерирам. Не, поената ми беше да добиојам одгвор каков што добив – кој тоа има корист и можност да се повикува на rebus sic statibus и на кои то апроменети околности ќе се вади т.е. повикува. Да дозавршаме едно свое моментално “истражување“ – чепакње по “папири на ООН“, па ќе пишам по среден коментар (или одговор, сеедно).

      Thumb up 0

    • Musso

      Е сега вака, да се “дообјасниме“. Имено, јас се обидувам да се ставам на елиниќанска страна, секако заради симулација (и “провокација“ кон Марјан) а не како Геровски, Ивана Костовска, Биљана Секуловска, Чомовски и целата “плејада пиљарско-аџиски“ грчки соработници, промотори и застапници. Добив одговор дека повикување на некаква “промена поради промена на околностите“ би можело да биде погодност за грчката страна. Секако ако успее мене, па и било кому, да покаже дека настанала промена на околностите. Сега пак ќе “глумам“ елиниќанец (за да им олеснам на домашниве кои масно се офајдија од солицитирање за елински потреби). Кога би бил (ама не сум – да нема забуна) елиниќанец, би тврдел дека има настанато промена на околностите. Ќе прозвучи како Муссово мајтапење, но факт е дека с епроменија околностите. Прво се промени или делегитимира потписникот на “времената“/ Се стоврија нови околности кои и не беа посебно “лоши“ Љубчо ја “испочитува елинската желба да се растура спорната држава“. Слењдуваше уште една промена на околностите на 15-ти септмвери една дамнешна година и тие околности и натаму беа адекватни на “пактот кој требаше да се сервира“ (мој инфантилен превод). Но пак дојде до промена на околностите и во Букурешт Елада се повика на промена на околностите. Зарем не Марјан? Следуваше нешто како “реферндумслко изјаснување кај “спорниот субјект“ во форма на предвремени избори. Повторно се променија (влошија за елиниќани) околностите и некој си “спорен“ премиер и едно “момче со маллку коса и очила“ наспроти “бујната и расна“ Теодора, почна да прави проблеми и провоцира. Дополнителна промена на околностите се слулчи со едни прецеднички избори кај “спорниот субјект“ и се врати некоја си формулација наречена “двојна формула“ која предизвика нервоза, а согласно тоа, и “адекватна“ рекација кај “неспорниот субјект“. Натаму, нова промена на околности (rebus до rebus) и се “измисли некаков си референдум кај “спорните суштества“.

      Зошто употребувам термини “спорна држава и спорни суштества“?

      Ако отидете на web-от на Организаицијата Обединети Нации и почнете да кликнувагте на знаменцињата на секоја од земјите членки, ќе прочитате “чудни работи“. Така на пример кликнувате на Белорусија и ви се појавува следното: “On 19 September 1991, the Byelorussian Soviet Socialist Republic informed the United Nations that it had changed its name to Belarus“ Превод не е потребен јасно и гласно – ги изветиле ОН дека “до сад надаље и убудуќе“ ние ќе се виакма како што сакаме да се викаме. Ајде ке си речеш овие од СССР се сметаа за велесила па “само извесгтуваат што одлучиле“. Понатаму по азбучен (пардон абецеден) ред ви доаѓа Боесна и Херцеговина. “Клик“ тука на знаменцето и опаа… текст малку подолг кој нема цел да го пишувам ама ова мора да го предочам: *. The Socialist Federal Republic of Yugoslavia was an original Member of the United Nations, the Charter having been signed on its behalf on 26 June 1945 and ratified 19 October 1945, until its dissolution following the establishment and subsequent admission as new Members of Bosnia and Herzegovina, the Republic of Croatia, the Republic of Slovenia, The former Yugoslav Republic of Macedonia, and the Federal Republic of Yugoslavia.

      Ништо непознато, и понатака се изредени некои си резолуции со следниве броеви и датуми: на ден 22 мај, лето Господово 1992, на 46-тата сесија на Генералното собрание на ООН, на 86-тата пленарна седница донесени си следните резолуции: A/RES/46/236, A/RES/46/237, A/RES/46/238 со кои се примени во членство во ООН Република Словенија, Република Босна и Херцеговина и Република Хрватска. Резолуциите се мошне едноставни составени од три-четири реченици каде се вели дека се повикуваат на: (1) прием на препорака од Советото за безбедност, (2) прием на апликација за членство, и на крајот со една реченица дека е одлулчено именованата држава да биде примена во члентсво во ООН. И сите три се идентични со текст, освен со разлика во бројката на актот и името на државата. Сега следува една друга резолуција од 8-ми април лето Господово 1993, донесена на 47-мата сесија на Генералното собрание на ООН, на 98-та пленарна седница со број A/RES/47/225.

      Е оваа последнава резолуција од 8-ми април, 1993 година е малку “специфична“. Се мислам дали да ја пишам во превод или во оригинал. Не дека е некоја сложена терминологија, ами чисто онака… Со оглед дека документот го гледам pdf верзија (скенирано) еве ќе го препишам на англиски демек во оригинал, да не испадне дека Муссо шпекулира или се “понаша“ како Ивана К. и останали “новинари“ во “фајромија” и си пишува како “што му одговара“, со тоа што ја прескокнувам “декорацијата – меморандумот“ и сигнатурата на документот – она што е над дебелата црта и кое нема некое посебно значење. Значи документот гласи:

      Forty-seventh- session
      Agenda item 19

      RESOLUTION ADOPTED BY THE GENERAL ASSEMBLY
      [without reference to a Main Committee (A/47/L.54 and Add.1)]

      47/225. Admission of the State whose application is contained in
      Document A/47/876-S/25147 to membership in the United
      Nations

      The General Assembly,

      Having received the recommendation of the Security Council of 7 April 1993 that the State whose application is contained in document A/47/876-S/25147 should be admitted to membership in the United Nations, 1/

      Having considered the application for membership contained in document A/47/876-S/25147,

      Decides to admit the State whose application is contained in document A/47/876-S/25147 should be admitted to membership in the United Nations, this State being provisionally referred to for all purpose within the United Nations as “the former Yugoslav Republic of Macedonia” pending settlement of the difference that has arisen over the name of this State.

      98th plenary meeting
      8 April 1993

      И сеа шо? Саде една страна. Значи пред да станеме “поранешна(та) Југословенска Република Македонија“, ние сме биле односно сме аплицирале за прием во ООН, како што е тоа децидно наведено, како “Дражавата чијашто апликација е содржана во документот A/47/876-S/25147”! А пријателе, кажи што убаво “прецизно дескриптивно“ име! Вака, според логиките кои обично ги изведуваме, до 8-ми април 1993 Киро Глигоров бил претседател содржан во документот A/47/876-S/25147, а и Бранко Црвенковски бил премиер содржан во истито документ, како и неговиот Министер за надворешни работи. Ете гледаш ли колкуј било “попрактично и поадекватно“, а и за пишување полесно да се напише кратенка tfYRoM. Само што кратенката никаде не е спомената нити употребена (малите и големи букви не се Муссова печатна грешка), а во ова пустињево документ на ООН никаде бе не е спомената ни Елада нити Greece, Hellas, Hellenic Republic, Griechland,….а нити Грција што би рекле “фајромски“ новинари. И сега, јас кој глумам Грчки адвокат, вi опонирам на Вашиот pleading за ништавност со овој документ од “врвот на светот“. Како опонирам? Па така фино, дами и господа од скопиа пардон Vardaska (не е печатна грешка – “вардаска“ без никаква “додавка“ но со големо В!)– како што ми пишува еден елински кретен кој мисли дека се потресувам на неговите будалаштини и (прости на изразолт) пизди што не го рецкам и не му реплицирам. Вие од “вардаска“ самите така сте аплицирале и сте се именувале, па што сме ние должни да ве есапиме поинаку?

      Одговрот би бил – претпоставувам, ние со вас сме потпишале “времена спогодба“ во рамките кои самите сте ги определиле – (а не, нема да преведувам – саде оригинал): “…pending settlement of the difference that has arisen over the name of this State..”.
      А кога тоа сме го потпишале тој “интерим агримент“?
      Па во 1995 година!
      Хммм 1995…. А дали беше тоа пред или после “средбата на Иванов со Дорис Пак“ која инаку не се случила, ама се случила само на Пак нешто притисокот дента не и бил како што треба кога Биљана и Ивана и’ се јавиле по телефон, па онака климактерична сакала и да тужи, ама се пишманила. Чинам “пишманлак“ е правна категорија, ако ме служи помнењето од пред два-триесет години.

      Ако веќе сме се именувале со t.f.Y.R.o.M уште во “просперитетната“ 1993 кога, сега веќе покојниот Кљусев не беше “прај-министер“, следува прашањето – која била потребата, целта и намената на “привремената спогодба“?

      Пред да “добијам“ (се надевам) адекватен одговор на погорното “реторичко прашање“, ќе се приземјам како Македонец и почитуваниот Марјан Попески учтиво ќе го замолам за една дебата или обајснување на некои правни поими – термини за кои сметам дека е полезно да бидат дискутирани како од јазичен така и од формално правен односно стручен аспект.

      Значи, имаме НАТО што е кратенка од North Atlantic Treaty Organization. Терминот кој ме “иритира“ не е “географската одредница“ – северен Атлантик туку зборот TREATY кој нели начелно со пакт го именуваме, а пакт доаѓа од она pacta што пак со договор го именуваме, ама тој пак и како contract се кажува, ама има и спогодба која agreement ја нарекуваат, па времена би требло да биде temporally , ама кај нас е и interim…. Абе “хаос“ вербален. Затоа молам за појаснување и евентуално разграничувањем, допрецизирање на значењата на термините – сојуз, пакт, договор, спогодба, нагодба или пак alliance, treaty, contract, agreement, pact и секако, нивна примена во “правниот промет“

      Пред да прејдеме на “вербален аргумент – расправа“ пред имагинарниот суд каде Муссо е адвокат на ѓаолот а Марјан на онаа “државана која аплицирала под број….“ молам да ги расчистиме сите можни значења од правен аспект на посочените термнини. Па после ќе продолжиме….

      Кога ќе ја привршиме оваа расправа, ќе преминеме на дебата околу еден термин кој сум го запмнил од студентски денови и мислм (не тврдам) беше culpa. Имаше нешто како Culpa in Contrahendo (латинскиот не ми е јака страна дефинитивно) и мисилам се однесуваше на грешка во (пре)догворање, или невнимание, па имаше грубо невнимание случајно невнимание, (јас би додал и намерно), а сетне и ќе дебатираме за термините вина и одговорност – некако сум убеден дека ќе произлезат како неминовна расправа кога ќе ја изложиме целокупната аргументација. Оти на крај ќе мора да има и виновник кој ќе треба да ја понесе одговорноста, чунки водење политика особено меѓународна, претпоставува голема одговорност.

      Thumb up 0

  • Марјан, ми остана должен еден одговор на прашње кое ти го поставив при коментирње на овој напис објавен како фељтон во Нова Македонија. Прашањето беше временсата рамка односно значењето на терминот “веремена“ односно interim. Јас тврдев и сеуште тврдам дека терминот interim значи времени период меѓу два момента кои се точно определени. Но оваа времена спогодба има почеток, но не и крај. Тоа математички му доаѓа како полуограничен интервал кој се бележи со [x, Кај времената спогодба имаме проблем со недефинирање на интерим-от. Знаеме кога почнал, но не знаеме кога звршува. Она инфантилно тумачење “се’ додека не се постигне спогодба“ е контра сите логики кои ти ги анализираш преку Аристотеловите писанија. Ако ја прифатиме таа теза “се’ додека се постигне спогодба“ ќе испадне дека крај на “времениот интервал“ е самоукинување на државата Република Македонија, бидејќи тоа е единствената линија – маргина – граница поставена од “противничката страна“ со која наводно сме се спогодиле дека мора да се преименуваме – укинеме, а нам ни е дадено “правото“ како тоа да го сториме. Ќе се согласиш дека ова потсетува на оној мафијашкиот “предлог кој не се одбива“. Тука би посочил уште еден момент кој јас постојано го повторувам – кого обврзува “времената спогодба“? Точно, не сум стручњак за право (како што велиш – без формално образование), но со сигурност знам (од мои извори, а може да се провери) дека Грција ја нема ратификувано таа “времена спогодба“ и затоа си дадов за право да тврдам дека истата не ја обврзува грчката влада токму затоа што грчкиот парламент не ја ратификувал, а другата страна, “фајромот“, тоа го знаела. Од тука, според мене, произлегува дека Грција во одговор на онаа (не баш промислена) тужба ќе каже дека нема обврски по спогодбата бидејќи не ја ратификувала и со тоа не ги превземала обврските кои “евентуално“ би произлегле од неа. И сега по која сакаш логика (може и Никомаховата) испаѓа дека Република Македонија сама си се преименувала и згора на тоа сама си се обврзала да разговара (некои мислеле дека е тоа исто со преговра) за самата себе. Сега, малку звучи шашаво, па затоа и се обратив за “тумачење“ за кое сум сигурен дека можеш да го дадеш…

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      “Musso”, за жал, сите ваши црни претпоставки се точни.Во меѓунароодното право основно начело е pacta sunt servenda(договорите се извршни).Тоа е и многу логично, бидејќи без почитување на меѓународните договори, нема меѓународно право.
      Лагата што се промовира во времето на господинот Глигоров(ПЈРМ ќе траело само кратко време) експлодира во време на ВМРО , за ВМРО да ги сноси последиците.
      Колку и да звучи претенциозно, единствено моето правно средство е лек против дијагнозата што ја поставивте, затоа што како што правилно дијагностициравте;привремената не тера да се самоубиеме.
      Имено, единствено јас ја напаѓам Привремената спогодба со најопасното средство:тужба за ништавност.
      Господинот Јанев ја напаѓа процедурата за прием и резолуциите.
      Но, после мојот фељтон, господинот Јанев имаше два написи едноподруго во „Нова Македонија“ и тој го напушта поимот “ultra vires”, што дотогаш го користеше и почнува да го користи поимот што јас го промовирав:”ius cogens”.Секако, можно е, тоа да е случајност, но по поразот на Србија, еланот по неговото правно средство во јавноста како да спласна, иако помеѓу проблемот на Србија и проблемот на Македонија, нема идентитет, дури се и дијаметрално спротивни, така да јас не би го сметал за потрошено правното средство на господинот Јанев.
      Доколку на просечен човек му требаа 15 години за приближно да свати за што зборува Јанев, не треба да загрижува што мене скоро никој не ме разбира.Меѓутоа, овој факт не ги екскулпира од одговорност оние што мораат да знаат, а тоа се во моментов:1.Ѓорге Иванов;2.Ристо Никовски;3.Димитар Мирчев;4.Антонио Милошовски;5.Светомир Шкариќ;6.Владо Поповски и уште неколку.
      Доколку сум во право за предходното тврдење, вам на „Димитар“ и уште неколку ви припаѓаат повеќе заслуги поради препознавање дека се работи за можно решение на проблемот, отколку на оние кои што наводно се најумни и најповикани да ги заштитат интересите на Македонија.
      Кога веќе сами пројавивте ентузијазам и желба за расправа по моето правно средство, ќе си земам за слобода да ви предложам да го прочитате повеќе пати, а јас ќе ви бидам достапен за дефиниции на нејасни поими во мојот предлог, за поврзување на премиси, за појаснување на просилогизми и за поставување на нови просилогизми за средството да стане појасно.
      Тоа што го напишав во „Нова Македонија“, дека ќе расправам со секој што ќе ме побива, или афирмира моите ставови, уште повеќе важи денес, кога имам свој „сајт“.Мојот евентуален „интелектуален пораз“, односно јас, сум дозволена интелектуална жртва, во борбата Македонија да си го сочува идентитетот.Мојата интелектуална победа во расправата по мојот предлог, може да биде спасоносниот лек против губење на идентитетот.Овде чувствувам да бидам докрај искрен и да кажам дека навистина постои решение да се сочува идентитетот и со некаква промена, но јас како правник морам да предупредам на ius cogens и да кажам дека доколку нешто е забрането, сеедно дали има решение, едноставно не смее да се бара решение.Меѓународното право и Меѓународниот суд на правдата пред да прогласат одредена норма за ius cogens, собрале доволно докази, за на политичарите да им ја лупнат вратата и да не им дозволат никаков пристап до тие норми.
      На прашањето за важноста, односно нератификацијата, веќе ви одговорив на овој „сајт“ при вашето прво јавување.Го цитирав Џ.Р.Бериџ и ви напишав дека за да може некој да тужи пред Меѓународниот суд на правдата, предходно, мора меѓународниот договор да го регистрира во регистарот на Судот.Од друга страна, согласно Статутот на судот, автоматски сме ја прифатиле надлежноста на судот и ние и Грција со прифаќање на Повелбата на ОН и Статутот, како нејзин составен дел.Трето и Виенската конвенција на императивен начин ја одредува надлежноста на Меѓународниот суд на правдата, за земјите што и пристапиле на таа конвенција.Четврто и самата привремена спогодба одредува надлежност на меѓународниот суд на правдата(со еден исклучок, кој што јас го образлагам и напаѓам во моето правно средство).Петто, во истата спогодба ние и Грција сме се договориле дека таа ќе почне да важи во рок од 30 дена од денот на потпишувањето.Значи, ратификацијата, или евентуално интервенирањето на грчкиот, или македонскиот Уставен суд, не игра никаква улога.Ние тоа го почувствувавме на своја кожа, кога заради нестручноста на поголемиот дел од Уставниот и нестручноста на Црвенкоски, престанавме да го извршуваме договорот за „Окта“, па го загубивме спорот(арбитража), па Ставрески плати 50 милиони долари за да се опаметиме.
      За крај, колку и да звучи приземно, за Грците Привремената спогодба е толку „добра“, што по никоја цена не би ја оспориле.За нив беше многу попрактично прво да ја оспорат, па после да стават вето.Но не, тие ризикуваат огромни суми оштета, но не ја оспоруваат Привремената.
      Јас тврдам дека е ништавна.
      Заради вашиот особен интерес за најважното прашање, покрај аргументите ви должам и некој успех во невозможни ситуации.Ги имало неколку, но еве една.
      Еден амбасадор во Љубљана ми предложи да земам еден предмет на македонска фирма со имот во центар на Љубљана, вреден неколку милиони евра.Предметот беше буквално изгубен.Се појавил сопственикот на тој имот и врз основа на Законот за денационализација, си го барал назад.Ги исполнувал сите услови од законот и управниот орган требаше да донесе решение.Јас, најдов победничко решение, но, бидејќи тогаш бев релативно млад за адвокат, во постапката повикав адвокатка, сопруга на ректор на универзитет(синот е доктор по право од Харвард, а ќерката од Холандија).Презентацијата на случајот ме искомпромитира до таа мера, што ја засмеав.Се совладав и продолжив со своите аргументи.Во еден момент, ја прекина расправата, велејќи дека ќе свика „конзилиум“.Ннејзе и беа достапни сите професори по право, па на таков „конзилиум“ мислеше.После „конзилиумот“ беше озарена и воодушевена.Ми соопшти дека „конзилиумот“ ми дал за право.Речено, сторено.Таа отиде во управниот орган(јас имав други обврски), па откако ги изложила моите тези, правничката што предходно се смеела направила дигресија;што ќе биде сега со Словенецот, кој што навистина, според словенечкиот Закон за денационализација, ги исполнуваше сите услови.
      Јас(наивно) му ја соопштив радосната вест на амбасадорот, а полномошното ми беше одземено.Меѓутоа, ова би било обичен petitio principi без да кажам како го победив Словенечкиот правен систем со југословенски закон.Со цел да привлече странски инвестиции, Анте Марковиќ донесе еден закон, во кој што вметна одредба, дека со никакви подоцнежни промени на тој закон, со дерогирање, или со други закони, не смее да се посегне по имотот на странците, што го внесле по стапувањето на сила на тој закон.Значи, најдов специјален закон, а lex specialis derogat lege generali, односно законот на Анте Марковиќ беше толку специјален, што „конзилиумот“(во стварност пишувачите на словенечките закони) оценил дека не смее врз македонскиот имот да се примени словенечкиот Закон за денационализација.Имено, јас тврдев, а „конзилиумот“ прифатил, дека со осамостојувањето на Словенија, македонскиот имот го променил својот статус и станал странски и со тоа под заштита на законот на Анте Марковиќ.

      Thumb up 0

  • Марјан Попески

    „Георге“, вашето прашање има две димензии:

    1. логичка и

    2. етичка.

    Прво за логичката.
    Заблудата настанала кај вас, заради кршење на логичната доследност, или најпрецизно, заради кршење на законот за исклучување на противречност. За да биде појасно, ќе одам со пример.
    Првиот закон на мислењето е законот за идентитет кој што скратено гласи А=А или, Македонија = Македонија. Доколку истовремено тврдите дека Македонија = Македонија и Македонија = Северна Македонија (или променет идентитет, како што велите вие), не сме ја спознале вистината, односно не можат истовремено да бидат вистинити двете изјави, бидејќи се противречни. Со изјавата „Па нели и со променет идентитет, пак ќе имаме идентитет?“ ја кршите логичната доследност во форма на ignoratio elenchi (непознавање на спорната точка).
    Имено, предмет на докажување е дали со Северна Македонија го губиме идентитетот, а не дали со Северна Македонија добиваме нов идентитет.

    За етичката димензија.
    За етичката димензија пишувам во „Стратегија за зачувување на името“, односно во делот „Дали случајот помеѓу Македонија и Грција правно е меѓународен спор?!“ и велам:
    „Никој не би сакал да стане некој друг, па дури и доколку тој `некој друг` би ги имал сите добра (бидејќи Бог веќе ги има сите добра), туку сака да остане она што е (Аристотел, „Никомахова етика“). Доколку ниедна жива душа не сака да стане бог, за да ги поседува сите добра на овој свет, туку сака да си остане она што е, зошто Македонецот би сакал да стане некој друг, за да стане член на Европската Унија?“

    Thumb up 0

    • George

      Марјан, убаво одговоривте на моето прашање, но сте го цитирале погрешно. Јас во мојата реченица го искористив зборот ‘има’, а не ‘имаме’; тоа е голема разлика.
      Сепак, како што реков вашиот одговор е во ред, но ставот во статијата погоре не е комплетен. Во овој момент стои вака: „… што го вклучува и правото на име, односно идентитет.“ Јас би рекол дека треба да стои ‘Право на идентитет по свој избор’, односно доколку ова би сакале да биде целосно би рекле ‘Секој народ има право на име и идентит по свој избор.’ (Или пак „… име, односно идентитет, по свој избор“, бидејќи името го одредува идентитетот.) Доколку тезата би била поставена вака, вашето објаснување на моето прашање би било на место. Во спротивно, се остава можност да се зборува за некој друг идентитет, кој сепак е идентитет, но можеби наметнат, односно вслиен, а со тоа и нелегален, што значи против принципте што ги земате во вашето објаснување.
      На кратко, споменатиот дел од статијата би го дополнил со мојот навод.

      Thumb up 0

    • Марјан Попески

      “George”, точно сте ја забележале разликата, но неточно тврдите дека помеѓу „Има“ и „имаме“ постои голема разлика.Се работи за ист глагол кој еднаш е употребен во трето лице еднина, а друг пат во прво лице множина.Тоа ништо суштински не менува.
      Доколку јас, вашиот поим „има“ го заменев со „користи“, тогаш вашиот приговор ќе беше умесен, бидејќи помеѓу „има“ и „користи“ нема идентитет.
      Употребувајќи го поимот „има“ за да го коментирате мојот текст, вие сте ја прекршиле логичната доследност во форма на metabasis eis allo genos(придвижување на друго подрачје).
      Имено, Текстот на кој што вие коментирате, како всушност и целиот фељтон, за тема ја има мојата Македонија, мојот македонски идентитет и нема никаква намера да теоретизира за некоја хипотетичка ситуација, или не дај боже да генерализирам, при вака акутен проблем.
      Вие со „има“ се обидувате тоа да го направите, но јас велам не може.Стоп.
      Понатака, вие, на моите премиси, носите свои заклучоци и стварате привид дека сте го уништиле мојот силогизам.Но , не сте успеале во тоа.Како што реков, вие не сте уништиле ниту една премиса, не сте го уништиле мојот заклучок, не сте направиле контра силогизам, само сте си ставиле свој заклучок, без притоа да образложите дека моите премиси, повеќе му личат на вашиот заклучок.Тоа не е побивање и не сте успеале да го побиете мојот заклучок, односно силогизмот.
      Поимот идентитет има хомонимно значење, па за да нема недоразбирање, јас зборувам за идентитет како колективно културно човеково право, кое што произлегува од основното колективно културно човеково право, правото на самоопределување, кое што како когентна норма е вградена во првиот член од двата Пакта(и оној за културни и оној за граѓански права).
      Значи, да заклучам, идентитетот не се избира.Ќе ги набројам сите дест категории на Аристотел(„Органон“), па вие изберете каде ќе го класифицирате поимот идентитет, а јас ви велам дека тој и припаѓа на категоријата супстанца:

      1.супстанца

      2.квантитет

      3.квалитет

      4.релација

      5.место

      6.време

      7.положба

      8.поседување

      9.дејствување

      10.трпење.

      А, доколку се уништи супстанцата, „ништо од бизнисот“.

      Thumb up 0

  • George

    Прашање во врска со следнава реченица: ‘Цитираната норма е во спротивност со член 8 од Европската конвенција за човекови права што го вклучува и правото на име, односно идентитет.’. Па, нели и со променат идентитет, пак ќе има идентитет? Или сум пропуштил нешто?
    Нормално, променатиот идентитет ќе биде сосема друг, но сепак е идентитет.

    Thumb up 0