Како против Грција и удбомафијата

Ако законот предвидува затвор за тие што ќе именуваат кодоши, тогаш како да се изведе доказ дека најугледните луѓе не се во удбашката мрежа?

Како што логиката би се откажала од нас доколку пред неа на некоја друга наука и дадеме предност (Платон, „Филеб“), така и Македонија ќе се откаже од нас доколку на Грција и дадеме предност. А логиката вели Македонија да се одбрани од Грција и од УДБОМАФИЈАТА.

Како да дојдат Македонците до совет и влијание од најугледните, кога кодошот-директор го кодоши професорот д-р Стојан Ристески, плашејќи се за своето место: „Кодошите немаат образ. Тие продолжуваат да си ја вршат ‘работата‘. Кодошењето им станало занимање. Колкумина од нив денес се ‘големи‘ вмровци…?“ (д-р Стојан Ристески, „Моите кодоши“). Како да се изведе доказ дека удбашката мрежа не се најугледните луѓе, кога законот предвидува затвор за тие што ќе именуваат кодоши?„Бидејќи интегритетот на државата го одржува фактот што на народот секогаш му е неопходен совет и влијание од оние најугледните“ (Цицерон, „Закони“).“

А опасноста од враќање на стариот режим е реална. Андраж Зидар („ЛУСТРАЦИЈА, издвојување на противниците на демократијата од јавни функции“, Љубљана 1996, страница 96-97) вели дека лустрацијата не се темели само на хипотетички претпоставки, туку на сосема реална опасност. Тоа го докажува примерот во некогашна Чехословачка. Директивата број ЦБ-002040/03-89 од 28.11.1989, само 11 дена по кадифената револуција и најавата за промена на власта, е конкретно дејство на тајната служба. Директивата ги одредува следните постапки:

„Управување, организација и соработка:

– и покрај постојната функција на власт, на која се наоѓаат агентите и службените контакти во одделни тела, за понатамошни цели да се зачуваат условите за можен трансфер на припадниците на Државна безбедност во нивните структури.

Фактичко оперативно спроведување:

– значително да се зголеми конспиративниот елемент на оперативните дејства на целото подрачје на Државната безбедност;

– повторно да се оцени мрежата на агенти, да се обезбедат нејзина стабилизација и постепено ширење на највисоките функции. Да се потенцира подрачјето на дејствување на највисоките функции. Да се потенцира подрачјето на дејствување на агентите на влијателни и раководни функции. Максимално да се активира работата на агентите, а особено преку дејствување на влијателните агенти;

– да се изведуваат активни мерки за дезинформирање на противникот, со компромитирање на највидните претставници на тие структури пред јавноста и со потенцирање на нивните идеолошки, лични и работни неуспеси;

– најбрзо да се придобијат висококвалитетни влијателни агенти во јавните гласила и помеѓу студентите на високите школи, кои се способни да влијаат на оперативните ситуации во тие структури во корист на Комунистичката партија на Чехословачка.“

Ако победи УДБОМАФИЈАТА, победила Грција (види „Измама и предавство“ во „Нова Македонија“ од 24.3.2010).

Словенците имаат поголем успех од нас со УДБОМАФИЈАТА. Јанша сам денес има рејтинг од околу 28 отсто, а сите три странки што произлегоа од комунистите вкупно имаат околу 18 отсто. Ќе издвојам три работи што според мене беа пресудни, притоа одејќи од помалку важните кон најважните.

Во аферата „секс со пци“, од пците беше растргнат угледен доктор, а на местото на настанот беше најден вештачки фалус со траги од животинско потекло. Адвокатот (пријател на докторот) што овозможил да му бидат вратени пците на убиениот доктор бил вонбрачен партнер на една важна министерка во левата влада, а нејзин стрико бил вештак во истата афера. Против партнерот, стрикото и уште неколку полицајци, обвинителот води постапки.

Второ, Јанша (Словенска демократска странка) на својата интернет-страница тврди дека пред Бин Ладен постоеше еден уште попознат терорист Шакал, кој бил тајно оружје на УДБА. Цел свет го бара, а тој во Југославија. Интерпол го лоцира во 1976 година. Лично Тито го ставил во заштита. Шакал во своите спомени, кои излегуваат во еден либански весник, наведува дека експлозивот што го ставил на 31.12.1983 на возот Марсеј – Париз, бил југословенски http://www.sds.si/news/5986).

Трето. Во време на претседателствувањето на Јанез Дрновшек, неговиот почесен конзул за Нов Зеланд, Душан Лајовиц, на интернет обеси список на 14.000 кодоши. Дрновшек успеа брзо да го тргне списокот од Интернет. Од април 2010 година, списокот е повторно на Интернет. До денес не е симнат. Опфаќа еден милион имиња. Има од сите поранешни републики. Страницата е:
http://cae-udba.net/. Дава и упатство за употреба: „Кликнете на соодветната мапа со почетната буква (букви) на презимето на лицето што сакате да го побарате во ЦАЕ. Ќе дојдете во мапата во која се зачувани од евиденцијата, распределени според абецеден ред. Бараното лице побарајте го на соодветниот лист“.
Истражувајте и уживајте во „Словенечкиот викиликс“.

Објавено во Нова Македонија на 04 март 2011

  • montehristo

    Dobar Nedelen Den,
    Preprocituvajki ja UDBOMAFIJA vo Glossariumot gledam pojmovi za Rezimski Apologet i Tampon.
    Citajki go blogot na Mirjana Najcevska posebno delot za lustracija mi stana jasno deka Edo Ravnikar bil malku neprecizen ili deka ova sega sto ke go napisam ne se slucuvalo vo Slovenija, sto od samata pismenost i osvestenost na tamosniot svet za razlika od ovde.
    Imeno, vo TAMPON Ravnikar objasnuva deka Komunistite stvorile lazna ekonomska emigracija so sto kje ja ispumpuvaat ekonomskata akumulacija na Jugoslavija preku posrednici(taa “ekonomska” emigracija).
    Da pojasnam: dokolku TAM od Slovenija napravi pretstavnistvo vo Germanija, vsusnost toa pretstanistvo postanuva poseben ekonomski entitet narecen TAM-Germanija koj na TAM od Slovenija mu postanuva edinstven sorabotnik.
    Znaci TAM Germanija mu isplakja samo onolku kolku mu treba na Sloveneckiot TAM da bide nad nivoto na kolaps a siot profit si go zadrzuva “Germanskiot” TAM.
    Znaci toa e e ekonomski TAMPON so koj se pravi vnatresen kolonijalizam.
    E sega, si imavme i nie takvi firmi.
    Poseben slucaj se Jugohrom-Jegunovce i Sileks, no za toa na drugo mesto.
    Ona sto sakav da go potenciram e slednoto:
    Dokolku Ravnikar izostavil da go kaze (poradi razni pricini)e Potemkinata Emigracija(Ekonomska) ne se zadrzuva samo na Emigracijata nitu na Ekonomijata tuku i na “Nevladinite” Organizacii.
    Najpoznat primer e Helsinski Komitet i Transparentnost Makedonija kaj nas.
    Sekoja Vlada oddeluva odredena svota na pari kon vakov tip organizacii.
    Kolku sme podlozni na manipulacii se vide od minatatite nekolku godini so zloupotreba na fondovite.
    I tuka doadjame kaj onaa grupa koja se veli REZIMSKI APOLOGET.
    Pokraj intelektualcite, novinarite, ekonomistite, strucnjacite od humanisticki i tehnicki nauki tuka spadjaat i ovie od :Nevladinite” organizacii.
    Ovie nevladini Organizacii imaat za cel da ja lazat/mackaat medjunarodnata javnost deka se e vo red so naseto tranzicisko opstestvo i so toa da stvorat eden TAMPON medju Makedoncite i Makedonija i dobronamernite stranci, institucii i drzavi.
    Segasnite kritiki koi gi davaat “nevladinite” organizacii koi se bliski na levata banda za retrokomunizam(Najcevska) e samo blamaza.\
    Kade moze da obvinuva Komunist nekogo za komunizam?
    Vsusnost moze, se slucilo 1948 i toa samo kako podelba na Titovisti(onoj koj zabegal od Komunizmot) i Staljinisti(pravovercite).
    Seuste ja nemam nacnato knigata a vekje e interesna.
    Pozdrav.

    Thumb up 0

    • Многу сум на тесно со време, затоа преку овој одговор на “montehristo” ги информирам моите читатели дека добив понуда за подолг интервју од Македонското радио, односно од господинот Зоран Трајчевски, која што ја прифатив.

      Интервјуто е за емисијата „Радио спектар“, веќе е снимено и ќе оди во сабота предпладне, мислам помеѓу 9 и 10 часот.

      Се разбира дека главна тема е спорот со Грција.

      Thumb up 0

  • Musso

    Пардон, во “кованицата недостсува едно Sunt, демек зезанцијата би била “Quod Nullum Sunt Servanda” Може и со друг редослед (латинскиот не ми јака страна)- “Quod Nullum Ест, Servanda Sunt ”. Глупаво и инфантилно во секојслучај.

    Thumb up 0

  • Musso

    Пред да продолжам со натамошни дебати, морам да прашам:

    Како тоа Македонија “ќе победи“?

    Навистина не ми е јасно, во овој спор, вака поставен и воден, што ќе значи (било чија) победа? Ова веќе не е провокација за дебата, туку прашање заради очита (моја) нејаснотија.

    Македонија, колку ја разбрав тужбата (или апликацијата, како што е преведено, иако апликант има во вон-процесните постапки – демек предлагач, а овде има тужител, секако и тужен) Македонија, пардон “вторта страна“ од Времната согласност, која, спротивно на Резолуциите на ООН, пред судот е ословувана како ФИРОМ, се жали до Судот дека “првата страна“ прекршила некоја си одредба од Времената согласност (конкретно член 11) и бара…. Е што бара?

    За еден Муссо, еристички или не, ова останува нејасно. Да, и покрај интересната (ајде така да речам) елаборација на тужбата, јас, еристички, лаички, граѓански, или како веќе сакате, не можам да сфатам како, со каква одлука (па дури и што воопшто судот ќе пресуди), Судот ќе натера (што би се рекло со што и како ќе санкционира непочитување на неговта одлука) било која од страните да “ја испочитува“ неговата одлука (која никако да сфатам каква би била!)?

    Иако ќе станам досаден, сепак очекувам расправа, дебата, полемика, или правна поука (најпосакувано), зошто во еден (според мене – условно третиран) меѓународен договор кој се повикува на Виенската конвенција на договорното право, глатко предвидел еднострано истапување од истиот – без санкција? Ова прашање не е еристички, нити шопенхауеров трик.

    Морав да консултирам некои, според мене авторитети (се разбира од САД) во оваа проблематика и ними им поставив “еристичко прашање“: Дали ние (Република Македонија) еве и со Грујовски рефернмдум, може да се наречеме KOKA КОЛА Република, која на англиски би се регистрирала во ООН како The Coca Cola Republic, на француски La République de Coca-Cola, германски Die Coca-Cola-Republik, шпански La República de Coca Cola, и да не се глупирам натаму па да ставам и руски, кинески и арапски превод.

    Го знаете одговрот на прашањето?

    Беше многу краток – ДА, YES, OUI, JA.

    Како бе луѓе, ги прашувам, ќе си ставиме такво име? Па The Coca Cola Cоmpany е компанија со капитал од неколку стотоци милијарди долари, и е можеби 10 кратно поголем од “целокупната вредност“ на Македонија и тоа со сите “три дела заедно“?

    Одговорот пак беше еден вид објаснување кое ќе го прафразирам: Господине Муссо, име на компанија, трговска марка и име на држава се три различни работи. Вие Вашата држава може да ја наречете како што сакате. Име на држава која претставува меѓународно правен субјект се “регистрира“ во ООН. Согалсно Виенската конвенција Вие можете – имате право – да склулчувате билатерални и мултилатерални (меѓународни) договори со кое сакате име, доколку е тоа име кое вас јасно ве идентификува како меѓунардоно правен субјект, а тоа име Вие самите сте го одредиле и самите сте го регистриале. Натаму, вие можете да имате повеќе варијанти на Вашето име на државата кои не сте должни (иако не ви е ниту забрането!) да ги впишете во вашите државни акти кои самите си ги донесувате и на кои самите се повикувате, а кои никој не може да ви ги оспорува. Всушност и може, но тоа како унилатерален став, што ќе се манифетсира со одбивање на комуникација со вашата земја, со редуцирана комуникација, но не и со барање (по ниту еден основ) да се преименувате со цел да биде склучен меѓународен договор со Вас. При склучување на меѓународни договори, независно дали се билатерални или мултилатерални, и вие (вашата земја) и другите договорни страни должни сте да ги испочитувате правилата за меѓунардони договори предвидени со Виенската концвенција која, како членка на ООН (и вие и другите страни), сте ја ратификувале.

    Знам дека ќе ви личи ова на “прикаска од Муссо“, но ве уверувам дека не е така, а вие (читателите и коментатори на ова писание) слободн може да верувате или да не верувате во кажаното .Би имал уште многу да пишувам, бидејќи комуникацијата не беа само еден-два мејла или час-два скајп муабетење. Многу повеќе од тоа, особено кога Муссо ќе почне да прашува, потпрашува па и “еристички“ да сугерира или наведува на одреден одговор.

    Сумирано, ставот и мислењето на тие “мои авторитети“ е она што јас се обидувам да го плсирам – Времената согласност не исполнува услови да биде третирана како меѓународен договор, па и тие мислат дека Судот, во моментов, си прави едн вид “забава со два забеагни субјекти – странки во спор кои себеси како такви се легитимирале“, а кои во суштина (простете на изразот) паламудат за безвезни работи. Едноставно ми го потврдија мојот одговор на едно од насловните прашања поставни како наслов на првиот од деловите на Стратегијата на господинот Попески: “Дали случајот помеѓу Македонија и Грција правно е меѓународен спор?!“ – одговорт беше и сеуште е НЕ!

    Одговрот на прашањето дали Времената согласност е меѓународен договор, истот така е НЕ. Не може да бие договор од серија аспекти, а покрај тоа што е во спротивност со Повелбата на ООН (аргумент за тврдењето дека е НИШТАВЕН договор) – држи она на господинот Попески „QUOD NULLUM EST, RESCINDI NON POTEST (Што е ништавно, не може да се раскине), како и самиот факт дека не е предвидена НИКАКВА санкција за негово не почитување, и има и јасно предвидена одредба за еднострано отстапување без санкција.

    Од горното пак произлегува прашањето – што всушност ќе одлучуива Судот и како воопшто некој може да “победи“ или да го “добие спорот“, пардон парницата. Иако сите се повикуваат на начелто Pacta Sunt Servanda (под сите мислам на адвокатите на двете страни), јас сега пак “еристички“ ќе го прашам господинот Поепски:

    Како може да се бара почитување на начелото Pacta Sunt Servanda при јасно постење на институтот (начело, де) Quod Nullum Est, Rescindi Non Potest? Новата “кованица“ би била (онака мусаџиски) “Quod Nullum Servanda”!? (Знам, шашаво и блесаво е!).

    Thumb up 0

  • Musso

    Се “воодушевив“ од премисата(!?) на грчкиот адвокат – “задоволително (за кого ли само е “задоволството“) решение за името ќе биде гаранција и доказ за немање иредентискчки (сфати го како територијални) претенезии на фајром кон Грција“. Феноменлано! Одлична идеја за “практикување право“! Како ли само не ми текна порано! Ќе му дадам име на моето дете, да речеме, Милан Ќорвезировски, кое (можеби случајно, а можени и не)е истокако и името на дедото на мојот сосед,па кога дедово ќе почине, син ми ќе си го бара имотот на соседот, кој инаку се води на името на дедото – Милан Ќорвезировски. Та нели со името (и презимето) се’ е кажано. Милан си е Милан, Ќорвезиоровски си е Ќорвезировски – нели?

    Да, адвокатот исто така направи невидена “афирмација“ на Ius Cogens! Тој да ти важел само како “добра воља“ на Грција да и’ “дозовлела на фајромија која немала излез на море, да користи пристап до морските патишта“!

    Независно што Попески и monte(c)hristo не ги бендисува постапката пред судот (ни мене не ме бендисува идејата со оваа тужба, како ни тужбата), сепак се обидувам (онолку колку ми дозволува остатокот од семејството) да ја следам расправата. Посебно ме интересриа грчкиот аргумент, за кој, мора да кажам дека ме разочара. Очекував далеку поголема итрина од грчките адвокати.

    Сега ми останува да ги сослушам за вршните зборови. Пресудата, каква годе да биде, во овој момент ин е ме интересира. Дека ќе ја “принуди Македонија да “испреговара ново име“ особено “ерга омнес“ – тврдам – НЕМА ШАНСИ!

    Thumb up 0

    • „Мусо“ употребува еристички трик кој што ја крши логичната доследност во форма на metabasiseis allo genos(префрлање на друго подрачје).
      Имено, тој тврди дека пресудата што ќе ја донесе судот по повод нашата тужба нема да не натера да си го смениме името и не префрла на друго подрачје.Тој докажува нешто што никој не спори.Се разбира дека по повод ова тужба судот нема да не натера да си смениме името.
      Меѓутоа, евентуалната победа во ова постапка ќе тамели на pacta sun servenda која што јас ја уништив, докажувајќи дека има партикуларна, а не иниверзална важност, како што прикажува Владата.меѓутоа, јас ја уништив пред македонската јавност, не пред судот.Значи судот, ќе смета дека е се во ред со важноста на Времената согласност.
      Така,Македонија ќе победи врз основа на pacta sunt servenda и член 11 од Времената согласност, а Грција ќе не победи подоцна со pacta sunt servenda(со наши камења по наша глава) и со член 5, став 1 од Времената согласност(„…со намера да постигнат договор…“).
      Значи, Грција како главен аргумент во својата тѕужба ќе ја истакне пресудата со која загубила од Македонија, која што ќе бид res iudicata(пресудена работа) и бетонирана pacta sun servenda.
      После ова судот ќе нема каде.Ќе мора заради веќе реченото и mala fides на Македонија(преговара преку 20 години) да изрече пресуда против Македонија, заради неисполнување на член 5 став 1 од Времената согласност.
      За ова говореше мојата колумна „Грчка лажга“.

      Thumb up 0

  • montehristo

    Баш го разгледував статутот на судот и налетав на Членот 61.
    Овој член ми влева доверба дека еден ден може да дојде до навистина чесно решение.
    Се надевам во следните десет години трагање ќе наидеме на нешто што ќе ни го обели образот на сите нас.
    Ова го велам без разлика на одлуката која ќе падне на овој процес.
    Поздрав.

    П.С.
    И ако го добиеме овој спор, на ваков начин, нема да ни служи на чест.

    Thumb up 0

  • Musso

    Не можев, а да не изреаграм на последниот коментар односно одговор од Марјан Попески. Кога се произнесов (во мојот претходен коментар) дека стојам зад ставот дека Стратегијата… на господинот Попески ќе “дадеше поефектни и поскори“ резултати одошто вака водената парница (иако добро аргументирана од страна на нашите адвокати), се воздржав, како лаик, од истрчување – тврдење дека евентуалната пресуда “Согалсноста е ништавна!“ – согласно Стратегијата, ќе бише апсолутна победа на Република Македонија со безмалку моментални ефекти на сите полиња (и во сите институции!). Признавам дека ми се виде “премногу оптимиситчна“ бидејќи кореспондира со моите лични желби (како човек, а и како државјанин на РМ). Не бев во состојба да расудам што е објективно (правно заснивано), а што субјективно – лична желба. Сега само може да си “кукам(е)“ во смисла што ќе беше ако беше…Но, што е, тука е. Се согласувам дека покренување на нова тужба за ништавност на Согласноста, после разрешница на овој случај пред Судот, не само што ќе биде нечесно и неетички, туку и бесмислено. Прво инсистираме на Pacta Sunt Servanda за исполнување на Согласноста, а после неминовното, судски потврденото важење на ова начело, да бараме истото да предизвика “ништавно дејство“!? Смотано секако.

    Она што ми е поентата е дека, според мене, по завршувањето на овој предмет – со конечна пресуда (пак велам, каква и да биде, но по веќе покренатата парница!) ќе имаме една ваква ситуација:

    (1)Удбомафијата доби (за жал!) време и можност сеуште да ја дави Република Македонија, со тоа што “грчката логистика“ (секако и ЕУропајачката социјалдемократска коруптивна логистичка подршка) губат на сила – економско-финансиска, а и политичко пропагандна;

    (2) Накарадната (целосно унаказена) лустрација во Република Македонија, со политички крајно лошите потези на актуелната владеачка гарнитура, пред се на чело со ДПМНЕ, ќе овозможи (за жал) зацврстување на “скриените и камуфлирани“ удбомафијаши во власта, а ќе оневозможи било каква санкција за “јавно експонираните“ удбомафијаши кои официелно делуваат на страната на опозицијата и, секако,надворешниот јасно и недвосмислено деклариран непријател;

    (3) Владеачките структури во Македонија (ДПМНЕ со “проблематичната“ лево-десна дружина) се веќе подисплашени од “растерувањето на маглата“ која две децении се таложи пред јавноста, и чувствуваат дека со растерувањето на маглата и “нивните мрши“ може да (море сигурно ќе) се покажат пред јавноста, па ќе мораат (а не знаат како) да објаснуваат што всушност и они (како ДПМНЕ, независно кој им бил лидер) правеле сиве овие години;

    (4) Власта, на која (сосема извесно) ново освоениот (предвремен – ненавремен) мандат ќе и’ овозможи да сее магла (принудени се на тоа) уште извесен период, но, тврдам дека тој период едвај дека ќе дочека истек на сите 4 години. Себе вплеткувањето во натамошни бесцелни преговори за изнаоѓање нешто кое се покажува и докажува како невозможно, ќе резултира со дефинитивен пад на ваквата, навидум десничарска политичка опција, која полека покажува дека нема капацитет да го спроведе она што (коџомити) смата го зацртала, замислила, па и ветила. Иако бесмислено, ќе се обидуваат граѓаните да ги убедат дека идотизмот изречен во илјадници наврати: “остануваме посветени (!?) на преговарачкиот процес водени под покровителство (!?) на Обединатите нации за изнаоѓање на компромисно (!?) решение за проблемот (или спорот – сеедно, будалаштиан си е будалаштина) со името“.

    (5) Од горното произлегува јасно дека и во наредниот мандат, како последица од “валидноста на Согласноста“, Груевски и (удбомафијашко) друштво ќе се обидат да ја замајуваат јавноста од реалните проблеми и сопствената, се’ поизразена, некадарност за спроведување нешто кое самите го именуваа со “реформи во сите сфери од општествениот живот“. Проблемот (на власта) е токму во тоа што сеењето магла е завршена работа, прочитана прикаска, лажниот патриотизам веќе излегува на површина, а удбомафијашите во нивните редови од “диво месо“ брзо ќе се претворат во метастазирачко канцерогено ткиво, кое, да се надеваме, само нив ќе ги уништи – не и целата држава.

    (6) Погоре изнесената “симулирана иднина“ ќе наметне создавање на нови политички субјекти на македонската политичка сцена кои ќе претендираат да завземат дел од левицата, дел од десницата, а најтрактивен, по обичај, ќе биде т.н. “политички центар“ (како оној на Васко Ефтов – скраја било).

    Јас би се осврнал токму на овој последен момент. Како секој “суетен“ интелектуалец и јас мислам дека сум “открил топла вода“. Само разликата од мене до другите (слични на мене – по суета), се трудам да бидам колку е можно пообјективен и, сосема логички да претпоставам, дека и удбомафијашите дошле до исти или слични констатации. И тие (удбомафијашите) како и ние – граѓаните на Македонија имаме, во основа иста цел – да “опстоиме“. Ние да опстоиме како независна суверена држава Република Македонија во која ќе преовладува едно од основните начела – еднаквост на шансите, пристап до ресурсите, себе идентификување без последица (Ius Cogens), додека удбомафијашите да опстојат како крлежи – крвопијци, паразити кои се’ би уништиле околу себе – освен себе.

    Зборот ми беше – ајде да смислиме Стратегија – сите добронамерни заедно, како да ни опстои државата, како да го превенираме злото во форма на егзистирачка, етаблирана и финанско материјално поткована удбомафија, која како крлеж има и неограничен слободен пристап до ресурсите кои обичниот граѓанин сеуште може да ги “сонува“. Не се само парите во прашање, туку и пристапот до валидни информации кој можеби е и позначаен од самите финансии! Значи Стратегија која ќе ги обедини (на било кој начин) сите добронамерни, а нема да дозволи да им се уфрли “канцероген вирус“ кој има за цел да “превенира“ се што е македонско уште во самиот зародиш, како што тоа го прави безмалку со векови.

    Можеме ли тоа да го строиме?
    Можеме ли да работиме на создавање таква Стратегија?
    Можеме ли да го надмине “проклетсвото“ на кодошлакот?
    Можеме ли да здружиме 1000 граѓани без да се сомневаме еден во друг?

    Јас “почнувам“ да мислам дека може. А и мора. Канцерот е излечива болест ако на време се детерминира, лоцира и превенира.

    Thumb up 0

    • montehristo

      Единствена политичка опција за доброто на Македонија и Македонецот е Хуманистички(Што е човек?За тоа понатаму)Просветителен Протекционизам на одредено време.
      Господине Муссо, парите не раснат на дрво ниту вие не можете да ги јадете, но затоа некој сака се она што расне на дрво така да расне за да може најлесно да се пакува, и она растение кое е едногодишно да не може повеќе да раѓа(намерно е направено спермицидно) за некој да има контрола над самиот процес на живот за да има поголем ќар.
      Но, не можете да живеете без вода(некој проба да го продаде Скопскиот водовод во времето на оној несреќен градоначакник, а познат ви е се надевам примерот од Колубија).
      Не знам зошто, но, вие драг Муссо, намерно избегнувавте да го користите терминот УДБомафија, “дивото месо“ намерно да го наречете Канцер, а и превидовте една работа која Марјан совршено ви ја предочи дека два исказа не може да бидат вистинити во исто време, е сега едно е вам што ви е дадено на знаење, а друго е што адвокатите на тужбата го споменуваат ЈУС КОГЕНС.
      Тие тоа не го користат случајно, тоа е намерно вметнато да личи како да е земен предвид советот на Марјан, ама да изгледа како тие дека ја откриле потоплата вода.
      Со тоа не само што си ти во заблуда туку и адвокатите се во заблуда, или сакаат намерно да створат заблуда, а стварањето заблуда е еден вид измама.
      Наполеон вели вака: Изгубената територија можеме да ја повратиме покасно кога за тоа ќе бидеме спремни, изгубеното време никогаш.
      Да ве потсетам, во Македонија не само што два милиона луѓе имаат изгубено дваесет години со УДБомафијата туку доста луѓе го губат животот баш поради нив, луѓето немаат пари да одат на лекар, намаат пари на своите деца леб да им дадат.
      Јас Господине Муссо научив некои работи сам, во самотија: јас сум вреден исто толку колку што сте и вие вреден, никогаш не би ми се случило со некој жолтоклунец да се подбивам, знаете зошто?
      Затоа што ова сега е моето време, а она утре е неговото, мојата вредност сега е иста како неговата утре.
      Но, јас не сум Мухиќ, па да се однесувам кон она што некогаш било како нешто кон ништо.
      Во секој ден доколку не пробате да го дадете најдоброт што го имате, на крајот Господине Муссо, ќе ви остане само таа вредност: Суетата.
      Господине Марјан, благодарам што ми ги отворивте очите.
      Но , морам да приметам, просечниот Грк е исто толку во незавидна положба колку и просечниот Македонец поради своите минати, сегашни елити.
      Со ова што го чини нашата елита, не дозакопува уште повеќе.
      Мојот коментар беше упатен кон народот, бидејќи со вашата стратегија ниту губи Македонскиот Народ ниту Грчкиот, губат елитите.

      Thumb up 0

    • Како награда за овој коментар кој што во претежна мера ми се допадна, ќе откријам една тајна во спорот со Грција, која што досега ја чував од УДБОМАФИЈАТА и не ја давав во јавност(моите текстови во „Нова Македонија“).

      Внимавајте добро.Ова што сега ќе го прочитате ќе ви даде чувство на огромна моќ, а е логички поврзано со мојата „Стратегија“ и моите текстови за споорот со Грција.

      „QUOD NULLUM EST, RESCINDI NON POTEST(Што е ништавно, не може да се раскине).
      Значи, ништавната правна работа не може да се побива.

      Значи, мојот правен силогизам со ius cogens, не и дозволува да излезе од Времената согласност без да плати.
      Доколку сум во право;она што Грција мислеше дека е нејзина сигурна победа и уништување на Македонија(Времената согласност), со помош на горното правно начело, јас и го направив сигурна „гробница“.Се разбира не сум злобен.Ова е само метафора за исходот, заради злобата што ја истури врз Македонија и заради желбата да ја уништи Македонија.Ова е само нужна одбрана.

      Thumb up 0

    • Во најголем дел се согласувам со последната расправа на „Монтехристо“.
      Се соглсувам и со направената разлика.Грчкиот народ ништо не губи.
      Се согласувам и со она за Мухиќ.
      Тој господин ја завршува својата кариера со Хегел како врв на интелектот, а Шопенхауер за него тврде дека е обично пискарало на чии што зборови треба да им барате смисол.Хегел го донесе Маркс, а Маркс комунизмот.Најголемото зло досега(заедно со нацизмот и фашизмот).

      Thumb up 0

  • montehristo

    Господине Марјан,
    Овој процес сега е еден вид на притисок кон Грција.
    Со начинот кој вие го предлагавте дали било можно да се изврши присила врз Грција?
    Да појаснам: Стратегијата на Јанев опфаќа напад со резултат да има некој кој ќе мора да плати.(според мене и да добие Македонија во овој спор, таа всушност автоматски изгубила, со тоа што ќе мора да се држи за договорот како пијан за плот)
    Со вашата стратегија, според мое лично мислење, се напаѓа главниот проблем, ДОГОВОРОТ.
    Во кој случај никој не губи, никој не би бил поставен како жртвено јагне сем неразумноста од спорот.
    Со последната изјава на Пангалос, и со нашиот последен потег да бараме договорот да се испоштува на начин Грција да се присили на нешто само си ја стегаме омчата околу вратот.
    Со ова се гледа кој не сака спорот да заврши.
    Пангалос, кој е сега на власт да даде таква изјава, а ние да велиме договорот мора да се исполни.
    Некој изгледа или не научил да чита меѓу редови, или има некои други намери.
    Не знам дали има некоја логика моето размислување.
    Би сакал да не сум сам во ова мое размислување.
    Поздрав

    Thumb up 0

    • Musso

      Морам да упатам прашање до montehristo:

      Дали Вие ја следите усната расправа (oral argument) која се води пред Меѓународниот суд на правдата во Хаг?

      Очито или не ја следите (не Ве интересира, бидејќи јазикот не треба да е проблем – симултниот превод е прилично добар), или пак имате проблем со разбирањето на она што се изнесува. Во текот на денешното излагање (22.03.2011) професорот Шон Марфи во детали ја обори тезата за постоење на ultra vires при приемот на Република Македонија во ООН. Велите дека “ова е притисок врз Грција“!? Простете, но не ми е јасно со што Грција е “притискана“? Со нашата тужба? Со тужбеното барање “да се констатира прекршувањена членот 11 од Времената согласност“? По логиката која се обидувате да ја протнете, испаѓа дека секоја тужба е притисок на тужителот кон тужениот. Може и така да се гледа, но во оваа тужба јас никако не можам да видам дека Грција – тужената страна, е ставена под некаков притисок. Политички? Од Меѓународниот суд на правдата? Мислам дека е тоа несериозно тврдење. Но да оставиме за тоа да се произнесе господинот Попески бидејќи до него и се обраќате со прашање.

      Мене воопшто не ми е јасна основаноста на тврдењето: “Стратегијата на Јанев опфаќа напад со резултат да има некој кој ќе мора да плати“! Како тоа некој да плати? Што да плати? Пари – во смисла на обештетување? Па колку гледам никој никого не тужи за штета и надомест на штета. Тоа, колку јас го сфаќам меѓунардоното право (не е исклучено и да грешам) не може да биде предмет на расправа пред овој Суд бидејќи штета и надомест на штета се елемнтт на облигационото право, нешто што во меѓународните односи се регулира со меѓунардоното приватно право, а не со јавното право.

      Следно, застапниците на тужителот (тоа ќе да е Република Македонија), како и господинот Попески, го афирмираат едно од основните начела на меѓународното право – Pacta Sunt Servanda. На ова место мора да ги набројам основните начела на меѓународното догoворно право (International Law on Treaties) содржани во Виенската конвенција за договорно право од 1969 година и тоа:

      – Free Consent = Слободен израз на воља
      – Good Faith = Искреност (или чесност или добра намера)
      – Pacta Sunt Servanda = Исполнување на договорите онака како се склучени
      – Rebus Sic Stantibus = Промена поради промена на околностите
      – Favor Contractus = Одржливост на договорите и по истекување на формалниот рок

      Господинот Попески во повеќе наврати ја демантираше или, инаку кажано, ја спореше мојата “теза за истапување“ од Согласноста со повикување на членот 23, а најверојтно повикувајќи се на начелото Favor Contractus. Исто така, кога “глумев“ грчки адвокат и се “фаќав“ за промена поради промена на околностите (Rebus Sic Stantibus), повтроно ме демантираше и ми ја обараше “теза“– демек Грција прекршила (или неисполнила) определена одредба од Согласноста поради “настаната промена на околностите“ со показ (па и доказ) дека никаква промена на околности не настанала за да било која од страните се повика на ова начело. И секако дека беше во право, со тоа што и професорот Шон Марфи (доколку го следевте неговото излагање) многу прецизно и јасно посочи дека Грција не дала никаков приговор на зачленување на Република Македонија во разно разни меѓународни и мултилатерални организиации (ги наброја поименично, па јас нема тоа да го правам) каде “тужената страна“ била член, а кои ја ословувале РМ со времената референца.
      Значи покажа и докажа дека Rebus Sic Stantibus не постоел, а Грција реагирала само кога имала “посебен личен интерес“, а тоа е зачленувањето на Република Македонија во НАТО и тоа под времената референца. Со ова, засега индиректно, а очекувам до крајот (или во завршниот збор) и директно да се посочи на кршењето и на начелото Good Faith.

      Професорот Шон Марфи, во своето излагање, исто така го афирмираше (во повеќе наврати) и начелото Jus Cogens, нагласувајќи дека Република Македонија СО ПРАВО при сите аплицирања, како и при апликацијата за прием во ООН (тука демантираше моја шпекулација!) себеси се именувала и легитимирала со своето уставно име – Република Македонија. Тој нагласи дека согласно Повелбата на ООН никој нема право да и’ наложува на една земја како себеси ќе се именува (апсолутна афирмација на ius cogens).

      Она што јас го спорев – дека Времената согласност нема снага на меѓународен договор го заснивав токму на недостаток од првите две начела Free Consent и Good Faith, бидејќи Согласноста (1) издејствувана е под притисок – илегално ембарго што подразбира директно кршење на Повелбата на ООН и основното начело на ius cogens кое подразбира (децидно) и слободен пристап до ресурси и “транзитирање“ до тие ресурси; (2) Согласноста не е израз на “јасно изразена слободна воља“ бидејќи никогашне е ставена на референдум (за да се провери вољата на граѓаните). Исто така тврдам дека не е исполнет нити условот од второто начело Good Faith – искреност и чесност во намерата, што сега и се докажува пред Судот – непочитување на одредбите од членот 11 (двата става) од Согласноста, а е перманентно манифестирано од страна и на посредниците во “преговрите“ (сепак се разговори, а не преговори бидејќи никакви преговори за име на држава не биле можни согласно Повелбата на ООН) кои, тврдам НЕЧЕСНО и со ЗЛА НАМЕРА, излегуваа од својот мандат и вршеа притисок или ако сакате обид за подло подметнување на т.н. “идентитетски моменти“ – тоа барем го обзнани владата на Груевски, на што господинот Нимиц поприлично се растревожи.

      Но мојата “аргументација“ сега не е ни битна. Со самата тужба за прекршување на одредби од Спогодбата, наместо да биде тужба за ништавност (директна), ние, Република Македонија, формално правно, ги афирмиравме првите две начела како претпоставка дека постоеле. Тука целосно ќе се согласам со господинот Попески кој на Ваше прашање во смисла дали Македонија сепак во иднина може да испостави тужба за ништавност Ви одговори на еден специфичен (нему својствен) начин кој пак мене ми остави посебен (позитивен) впечаток. Имено, господинот Попески (ретко професионално, етички и компетентно за адвокат кај нас во Македонија), одговори со начелото: nemo auditur turpitudinem suam allegans.

      Со оглед како се води расправата, очито е дека нема ни да има потреба од ставање на таква тужба. Каква годе да биде пресудата на Судот, нема да има никаква “омча околу вратот на Македонија“, уште помалку со пресуда “да се натера Македонија да ја почитува Спогодбата“. Тоа со “омчата“ нема да го коментирам, а за втрото, ќе мора да се согласите дека е смешно тврдење – па Македонија тужи за прекршување на Спогодбата, значи нема што да и’ се наметнува исполнување кога и самата инсистра на тоа. Верувам дека идејата Ви беше да кажете дека “Македонија ќе мора да преговара и да го смени името“. Логичката анализа на овој крајно нелогичен заклучок (“ничим изазваним“ што би рекол покојни С.Милошевиќ) му ја препуштам на господинот Попески. Да го следевте излагањето на професорот Шон Марфи, ваквон ешто немашени на ум да Ви падне. Професорот Марфи, крајно компетентно и аргументирано, го афирмираше (по кој знае кој пат спомнуваниот) IUS COGENS, нагласувајќи дека истиот е утврден и во резолуциите на ООН (пред се во резолуцијата на Советот за безбедност), па согласно тоа НИКОЈ (чинам дека тоа посебно го нагласи) не може да наметнува име и идентитет на држава членка на ООН, а пак со напомена дека овој спор пред Судот во Хаг не се води (нагласи дека ниту може да се води!) во врска со името на државата, туку заради прекршување на договорна одредба и тоа конкретно на одредба од членот 11 на Спогодбата, со што на противната страна и’ изби секаков аргумент – значи било каква расправа за тоа кој каде какви симболи употребувал, или опонирање на тужбата во (вулгарна) смисла – “па и тужителот наводно кршел одредби од Спогодбата“. Членот 11 јасно се однесува на ОБВРСКИ на првата страна (тоа е во случајот Хеленската Република).

      Сметам дека изјавите на Пангалос кои ги “пренесува односно открива (топла вода) Викиликс“ немаат никакво значение, освен ако не се сака да се “оправда“ (ама пред грчката јавност) неминовниот ПОРАЗ на грчката надворешна политика кон Република Македонија. Поразот, ако може тој термин да го употребам, не се состои во некаква си “поразителна пресуда“ со која Грција “би платила некаква штета“, туку токму во наметнатата пресуда – Pacta Sunt Servanda – договорите МОРА да се исполнат во обем и начин на коио се договорени. А промена на уставното име на Република Македонија, следствено ниту на било какви “идентитетски промени“ – НЕ Е ДОГОВОРЕНО (спогодено, усогласено), а нити можело да биде договорено бидејќи би било спротивно како на самата Повелба на ООН (со сите начела на кои е заснивана), така и на резолуцијата на Советот за безбедност (намерно не ја цитирам!) со која Република Македонија е станата рамноправна (со ништо условена – значи нема ultra vires) членка на ООН.

      Застапниците на “тужителот“ јасно и со аргументи настапија дека она што Вие го нарекувате спор (а не е спор, спор е ова за што сега се расправа пред Судот во Хаг) се билатерални разлики по основ на користење на името на Република Македонија во меѓусебните односи помеѓу Република Македонија и Хеленската Република! Да, Сендс и Марфи, секако и останатите застапници на РМ пред Судот, ја “разбиструваат“ свесно создадената магла и конфузија кај македонските граѓани, меѓу чии креатори го сместив (сосема со право, стојам зад тоа) и господинот бивш амбасадор – Ристо Никовски. Нема да ги набројувам и останатите – ќе ми треба уште толку простор за да им ги испишам имињата со сет ризик некого “да изоставам“, но на јавноста во Македонија и’ се добро познати.

      За крај, да не испадне дека ретерирам од ставот дека Стратегијата на господинот Попески ја сметам за поадекватен приод кон целата проблематика, ќе нагласдам дека скоро ист ефект ќе се постигнеше и со примена на таа стратегија, само што патот до целта и крајната цел ќе беа поефикасно и побрзо остварени.
      Ќе речете како?
      Па еве вака. Пресудата (каква и да биде, а не може да биде секаква туку конкретна и јасна бидејќи Судот суди на основа на право, факти и докази, а не еристички – Попески е сосема во право!) ќе ги афирмира принципите на Pacta Sunt Servanda и Ius Cogens, бидејќи и не може поинаку. Македонија (секако и Хеленската Република) и натаму ќе може да избира помеѓу вечни “разговори со стремеж за разумен компромис“ или со отстапување без санкција од Времената согласност,а со повикување на членот 23 од истата, а во процедура и рокови предвидени со ставот 2 на тој член. Да беше применета Стратегијата на господинот Попески, ќе се постигнеше скоро истиот (јас мислам и подобар) ефект и тоа во пократка процедура со јасна пресуда – Спогодбата е ништавна!

      Но ете, дипломатите си “обезбедија“ работа за (не)одреден период, но и во двата случаеви (со стратегијата на Попески тоа ќе беше неминовно) ќе можеме да си го “озакониме“ името во ООН, односно ќе можеме да побараме ПРЕКИН на временото провизорно обраќање. Да, времено провизорно обраќање, а не “име под кое“, наводно сме биле примени во ООН.

      И да не се замараме со дебати околу она “право на посилниот“ бидејќи Меѓународниот суд на правдата како тело на ООН нема во ниеден случај да дозволи флагрантен прецеден кој, ако биде сторен, трајно ќе го руинира системот на ООН и меѓународното договроно право, а со тоа да ја стави вон сила и Виенската конвенција од 1969 година. Сепак таму седат одговорни, компетентни и сериозни луѓе, а не ефтини политикуранти (мала мусаџиска дигресија) кои знаат што е меѓународно јавно право и се особено свесни од последиците кои може да настанат од дерогирање на истото. Можевте уште со отворањето на расправата да ги сознаете биографиите на судиите особено оние кои страните ги избираат како ад хок судии.

      А да, што со НАТО и ЕУ? Па пресудата, каква годе да биде, “проблемот“ ќе го префрли на нивни терен. Република Македонија нема да има потреба да докажува дека исполнила услови. Ако тие организации утврдиле “дека Македонија (како годе они ја нарекувале) ги исполнила условите за прием“ – нивни ќе биде проблемот како да го решат тој прием. Секако ако воопшто и сакаат Република Македонија да ја примат во своето членство (кон кое јас, во овој момент, не би се стремел – никако!). Условот – решете го проблемот со Грција – со пресудата на Судот паѓа во вода. Не дека пресудата нив ќе ги обврзе на било што, туку ќе им го каже јасно истото што и јас го реков – Дами и Господа од НАТО и ЕУ, членството на Република Македонија во Вашите асоцијации е ВАШ проблем.

      А што ако не не’ примат? – Па ништо, и онака досега не сакаа, а Грција тоа нема да го дозволи се додека постои нашата држава. Па сега изборот ќе се сведе дали сакаме своја држава или не – мислам на изборот што се однесува до нас. А почитуваниот господни Премиер Никола Груевски, кон кого почнувам да имам и одредени резерви, нека повели нека распише референдум со прашање дали сакаме да имаме држава или не. Ако се реши да го распише (сепак мислам дека не е до таму отиден), претходно нека се информира кај ЉуБчо Георгиевски како се вади бугарски пасош и каде најдалеку може да побегне. Мала дигресија, но само како предупредување предизвикано од некои тековни несериозни и неодговрни политички потези. Не за друго, туку затоа што на два пати ја доби мојата доверба, а која сега е на пат да ја изгуби. Не дека имам друг избор, туку дека имам став од кој нема да отстапам по никоја цена.

      Thumb up 0

    • Со дел од вашите заклучоци се согласувам, со дел не.
      Се согласувам дека со ова тужба, каква и да е пресудата си го ставаме јажето околу вратот.
      Не се согласувам дека со мојата тужба никој не губи.
      Имено, Грција Губи буквално се.
      Доколку судот по мојата тужба донесе пресуда дека Времената согласност е ништавна, преговорите веднаш престануваат.Бидејќи пресудата третира ius cogens, таа има дејство erga omnes, што значи и Грција мора да не признае како Република Македонија.Сите отстапки што ги направивме кон Грција(знаме, Македонско малцинство…) можеме да си ги вратиме во Уставот.Бидејќи од надлежното тело на ЕУ Македонија доби препорака за започнување на преговорите, никој не смее да се спротивстави(вклучувајќи ја и Грција), бидејќи би постапиле во спротивност со преамбулата на Спогодбата за Европските заедници, а особено во спротивност со член 103 од Повелбата и би се изложиле на ризик Македонија да тужи и со сигурност да победи, бидејќи претходната пресуда по мојата тужба е светилник, односно res iudicata(пресудена работа), што значи во секој нареден спор поврзан со Макеедонија, секој мора да одлучува во склад со пресудата на Меѓународниот суд на правдата, која што била во корист на Македонија.

      Thumb up 0

  • montehristo

    Ми остави впечаток поентата за mala fides, но некако не ми беше јасно зошто, продолжетокот од таа реченица “ западниот слободен свет“ ми фрли повеќе светлина.
    Ние не сме слободни, имаме само илузија дека сме слободни, во првите години од “демократското општество“ доживеавме судиите да се избираат по терк на една партија/УДБомафија, 200,000 работници да останат на улица, ни се случи војна, а ние молчевме цело време.
    Народот е болен, но не знае дека е болен, мисли дека може да лета се додека не падне, падот или ќе го расони, или ќе го усмрти.
    Ова, секако можеби нема врска со правото, но, гледајќи го народот така со рефлекси на мртов коњ, некако сум разочаран, но, не сум обесхрабрен.
    Поздрав

    Thumb up 0

    • Се согласувам со вашите заклучоци.
      Поради УДБОМАФИЈАТА и Грција, Македонија сеуште не го има остварено основното колективно човеково право на самоопределување о член 1 став 2 од Повелбата.

      Thumb up 0

    • Непријатно ме изненади фактот што одзивот на адресата на која се достапни кодошите е никаков.
      А таму ќе најдевте на пример:

      1. Претседател на држава, влада и доктор на науки=кодош на УДБА

      2. Претседател на првиот демократски парламент, доктор на право, професор по право, писател на устав=кодош на УДБА

      3. Најголем тајкун, министер на полиција во демократска влада=кодош на УДБА.

      Мислите ли дека во Македонија е поинаку?

      Не зам каде грешам, штом ова не предизвикува интерс на мојот народ.
      Според мене, ова објаснува зошто губиме со Грција, зошто не можеме да станеме членка на ЕУ, зошто не можеме да се ослободиме од комунизмот…

      Thumb up 0

  • montehristo

    Господине Марјан,
    Може ли овие принципи кои се применети на Нирнбершките Судења на на припадниците на Национал-Социјалистичката партија да се применат на нашите Комунисти и на нивните наследници?

    Ги наведувам принципите:
    Принцип Прв: “Било кое лице кое изврши дело што представува криминал под меѓународниот закон е одговорно и е подложен на казна„
    Принцип Втори: “ Фактот дека внатрешниот закон не наметнува казна за дело кое е криминал во меѓународното право не го ослободува лицето кое го извршило делото од одговорност според маѓународното право.“
    Принцип Трети:“ Фактот дека лицето кое извршило дело кое претставува криминал/злосторство под маѓународното право делувало како Водач на Држава или одговорно лице од Владата не го ослободува од одговорност под меѓународниот закон.“
    Принцип Четврти: “Фактот дека лицето делувало под заповед од неговата Влада или лице од повисок чин не го ослободува од одговорноста под меѓународното право, доколку постоел морален озбор.“
    Овој Принцип може да биде парафразиран на следен начин:
    “ Не е прифатлив изговор да се каже “ Јас само ги следев наредбите на моите надредени.“
    Пред Нирнбершките Судења, овој изговор бил познат во секојдневие како “Наредби од Надредениот“. По Нирнбершките Судења овој изговор е познат како “Нирнбершка Одбрана“. Во поново време, трет термин,“Легални наредби“ се употребува во секојдневие за некои луѓе.
    Сите три термина се во употреба денеска, и сите имаат различни нијанси на значење, зависно од контекстот во кој се ипотребуваат.
    Четвртиот Принцип е легално поткрепен во одредени членови од Универзалната декларација за Човекови Права која индиректно постапува при приговор на совеста. Поткрепена е исто така од принципот во параграф 171 во Прирачник за Процедури и Критериуми за Утврдување Избеглички Статус кој бил издаден од Канцеларијата Високиот Комесар на Обединетите нации за Избеглици (УНХЦР). Овие принципи се однесуваат на условите под кои лицата си приговор на совест можата да аплицираат за избеглички статус во друга земја доколку им прети прогон во нивната земја за одбивање да учествуваат во нелегална Војна.
    Принцип Петти: “ Било кое лице теретено за криминал/злосторство од меѓународното законодацство има право ан фер судење базирано на факти и закони.“
    Принцип Шестти: “Наведените Злосторства се казниви по меѓународното законодавство:
    (а) Злостор против Мир;
    (i) Планирање, подготовка, иницирање или водење напаѓачка војна или војна прекршувајќи ги меѓународните спогодби, договори или ветувања.
    (ii) Соучесништво во заеднички заговорнички план за остварување на било кој акт наведе под (i)
    (b)Воени Злосторства:
    Прекршивање на воените закони или обичаи кои вклучуваат, но не се ограничени на, убиство, малтретирање или депортирање на цивилно население со цел за ропска работна сила во окупирани територии; убиство или малтретирање на воените затвореници или лица на Море, убивање на заложници, Грабеж на јавна или приватна сопственост, нечовечно уништување на градови, градчиња, или села, или опустошување од неоправдана воена потреба.
    (c) Злосторства Против Човештвото.
    Убиство, истребување, робство, депортација и други нехумани дела насошени против цивилна популација, или прогонување на политичка, расна, или религиска основа, кога се сторени вакви дела или ваков прогон е спроведен при исполнување на било кој злостор ротив мир или било кое воено злосторство.“
    Принцип Седми: “Соучесништво во злостор против мир, воено злосторство, или злосторство против човечноста како што се наведени во Шесттиот Принцип се Злосторства под Меѓународното Право.“
    Овие ги превзедов и преведов од Википедија, сите грешки при преводот се ненамерни.
    Благодарам

    П.С.
    Како кураж го земам десетте заповеди на Комунистичкото Право.
    Соколку можат да се докажат на дело овие десет заповеди, тогаш некоја наредна народфна власт може овој правосуден систем да го суспендира, и да каже време е да започнеме од почеток, а за почеток би се земале овие принципи па од 1945-6 да се процесираат сите злосторства до сега.

    Thumb up 0

    • Да.
      Резолуцијата на Советот на Европа 1481(2006 година) во точка 5 го предлага она што вие го барате.Бидејќи Македонија е цврсто во канџите на УДБОМАФИЈАТА(ги има во двете партии), не можете да најдете ни превод на цитираната резолуција, а камоли таа да се применува.

      Затоа ќе ја преведам точката 5 на македонски, а ќе го дадам и преводот на словенечки заради веродостојност на преводот:

      „5. На паѓањето на тоталитарните режими во средна и источна Европа, не во сите случаеви им следеше меѓународна истрага на злосторствата, кои што тие ги сторија.Покрај тоа меѓународната заедница на стоителите на тие злосторства не им судеше, како што тоаго стори во случајот на грозните злосторства, кои што ги стори националниот социјализам(нацизам).“

      “5. Padcu totalitarnih režimov v srednji in vzhodni Evropi ni v vseh primerih sledila mednarodna preiskava zločinov, ki so jih zagrešili.Poleg tega mednarodna skupnost storilcem teh zločinov, ki so jih ti zagrešili.Poleg tega mednarodna skupnost storilcem teh zločinov ni sodila, kot je to storila v primeru grozljivih zločinov, ki jih je zagrešil nacionalni socializem(nacizem).”

      Thumb up 0

  • montehristo

    Добро тогаш едно потпрашање.
    Постои ли во меѓународното право случај во која некоја држава под водство на диктатор или “режим“ да прифатила некој договор, а потоа по симнување на тој режим истата држава да бара бришење на тој меѓународен договор?
    Благодарам

    Thumb up 0

    • Не го знам одговорот на ова прашање.
      Можам само да употрбам аналогија со мана на волјата и со примена на правното начело argumentum a minori ad maius(заклучување од помало кон поголемо) и да ве охрабрам, но ова што ви го кажувам е далеку од знаење.
      Значи, одговорот е сепак не знам.

      Thumb up 0

    • Musso

      Мислев да се воздржам се до одлуката на Судот, ама ете таков сум, па ќе се додадам како миродија. Имено јас тврдам дека тужбата ќе ни биде, пардон лош израз – тужбата треба да ни биде отфрлена бидејќи бараме исполнување на ништавен договор (кој, според мене и моето тековно проучување на International Law on Treaties, не ни исполнува услови да биде третиран како договор кој создава обврски иако е регистриран во ООН!).Дискутабилно е потпрашањето,односно сите можниодгворина тоа потпрашање. Се прашувам за каква промена на режим (диктаторски или билокаков)може да сѕтане збор? Што суштински променила “втората страна“ за да покаже “смена на диктаторски режим“? Па зарем промена на владеачка политичка партија на легитимни и слободни (секако демокртакси) избори (тоа го тврди и СДС-от за изборите во 2006!) е промена на политички систем од “дикаторски“ во “демократски“!?

      За потсетување, во далечната (мислам) 1945 или 1946, СФРЈ тогашна ДФЈ си донесе закон со кој одби да ги признае сите долгови и обврски на Кралството Југославија. Но таа држава -Кралството Југославија престана да постои во 1941 година, а новата држава,не само полтички, туку и територијално се разликуваше од “Краљевината“. Секако,тоа сеслучуваше по завршување на СВЕТСКА ВОЈНА, каде новата власт беше дел од победничката коалиција.

      Мое мислење е дека една држава може да си го менува внатрешното устројтсво (политички систем), да си го менува името, без да бара дозвола или согласност од било која меѓународна организација и дека никој тоа право не може да и’ го оспори – IUS COGENS.

      Во суштина останува само првото прашање и одгворот даден од господинот Попески. И јас се согфласувам дека може да се покрене нова тужба. Попески кажа како судот би можел да го третира тоа наше “повторно“ обраќање. Како нечесно. Да на прв поглед ќе биде нечесно – гледано на Македонија како држава независно кој кога е на власт, но ќе биде легитимно (според мене). Времената согласност е ништавен документ односно ништавен догвор (иако,пакспоред мене, не исполнува услови да биде третирана како договор), па затоа ако Македонија се појави пред судот со туѓжба – постапка сугерирана со Стратегија на господинот Попески, судот (најверојатно) ќе констатира прекршување на начелото nemo auditur turpitudinem suam allegans, а јас,овој пат нема да се согласам со г-дин Попески и ќе кажам (тврдам,да речеме)дека Судот нема да ни ја отфрли тужбата заради констатираното прекршување на начелото бидејќи почитувањето на начелото IUS COGENS во меѓунардоните однсои и догвори, пак според мене, е ПРИМАРНО пред nemo auditur turpitudinem suam allegansм, бидејќи директно влијае врз целокупното меѓунарадно право, па неговото игнорирање или одбивање да се пресуди со примена на истото заради “нечесно повикување…“ (nemo auditur turpitudinem suam allegans)ќе има страшно лоши последици – преседан и тоа тежок и лош преседан кој ќе создаде многу проблеми во меѓународните односи и целосно ќе ги дерогира сите останати принципи на меѓународното догворно право, па дуриможе да ја доведе целосно во прашање и Повелбата на ООН. Македоноија може (и најверојатно ќе треба) да биде укорена за “нечесното повикување…“ но ќе мора да се пресуди дека акт – согалсност кој е спротивен на едно од основните начела, згора на се, на некој начин и наметнат односно изнуден (она ultra vires на кое се повикува Д-р Игор Јанев) мора да се огласи како НИШТАВЕН. Ете тоа е мусаџиското размислување.

      Thumb up 0

  • montehristo

    Поздрав до вас Господине Марјан,
    Еве сведоци ќе бидеме на одлуката на судот за неколку дена.
    Без разлика каква е пресудата, можно ли ќе биде повторно да се поднесе нова тужба со вашите аргументи по изрекување на самата пресуда од оваа тужба?
    Благодарам
    Поздрав

    П.С.
    Простете не моето непознавање на правото сепак сум лаик за тие работи.

    @ Муссо:
    Има еден пример од Историја на науката каде таткото на Статистичката Физика има извршено самоубиство затоа што мислел дека сиот свој живот го потрошил за џабе.
    Дури десет години по неговата смрт светот на Физиката увидува дека малку застранил и ги прифаќа неговите наоди, и така Статистичката Физика си го наоѓа своето место во Физичките дисциплини.
    Што се однесува до канцерот, јас не се повикувам на бааѓи еќими, туку на он-лајн енциклопедии од типот на МедлајнПлус, Сејџ, Мерк и други.
    Можно е една или две во исто време или да грешат, или да се во заблуда, е сега можно е тој твојот еќим да има сознанија кои овие публикации немаат дојдено до сега.
    Ти држи се до еќимот а јас ќе се држам до она што е веќе признаено.
    Времето ќе покаже.
    До тогаш:
    Stay Cancer аnd Desease-free.

    Thumb up 0

    • Ме ставивте на големи маки со ова прашање.
      Формално правно;одговорот е да.
      Но, заради нашето однесување кое го опишав со латинска изрека на проф.д-р Крањц во колумната „Заблуди во спорот со Грција“, судот ќе смета дека ние свесно сме прифатиле правно дело што е ништавно и сакаме да егзистира ништавно дело.
      Втора причина поради која што ќе загубиме во таа парница е mala fides.„Нова Македонија“ ја објавила „Стратегијата“ на Марјан Попески за ius cogens, па меѓународниот суд на правдата во Хаг може оправдано да заклучи дека Македонија прво барала исполнување на ништавно правно дело и добила, а потоа бара ништавност на истото правно дело.Тоа е mal fides и тоа западниот слободен свет најостро го санкционира.
      Трета причина поради која што ќе загубиме е nemo auditur turpitudinem suam allegans(Никој не смее да се повикува на сопственото нечесно дело, барајќи нешто).
      Значи, поради нашето нечесно дело(прво барање исполнување на правното дело, а потоа барање ништавност на истото правно дело), Меѓународниот суд на правдата нема да не слуша, односно ќе ни ја одбие тужбата заради нашата нечесност.

      Thumb up 0

  • Musso

    Е па да ја продолжиме “расправата“. Се согласувам со квлификативот – еристички. Точно е, ајде подобро кажано се согласувам, дека правото односно судот (било кој) не постапува по еристиката туку се држи до фактите и правото – законите (легислативата). Ниту јас како странка пред суд (судија не можам да бидам од аспект на недостаток на компетенција)нема да сакам (да претпочитам – мислам дека е ова посоодветен збор во нашиот јазик за она што и обајцата го нарековме “сакање“)судот да ја третира целата проблематика еристички, туку, напротив строго на легислативата и фактографијата. Јас, онака лаички, секако и провокативно, дадов пример (можеби вулгрно изнесен со “еристичка“ премиса) со цел да побарам (добијам!) одговор на прашање базирано на претпоставка наречена “добивање на спорот“. Ако одам на суд и сум странка во парница, ме нстерсира, а тоа го барам од адвокатот – советник – да ми бидат кажани или наговестени можните последици (санкција) од изходот на парницата – како спрема мене, така и спрема другата, спротивна страна. Јас токму тоа го прашав – ако Македонија “го добие спорот“ (тврдење, претпостава и на Томас Ферфус) која ќе биде санкцијата за “поразената страна“? Прашањето го “доелаборирав“ со “потпрашања“ – т.н. можни алтернативи. Секако, наговестив која алтернатива ја претпочитам – Судот да утврди (пресуди) дека целата попстапка се води, односно старните с еповикуваат на одредби од НИШТАВЕН документ. Свесно го одбегнувам зборот ДОГОВОР бидејќи останувам на тврдењето дека Времената согласност НЕ Е ДОГОВОР, па според мене, не може да се применуваат одредби од “догворното право“ (Treaty Law). Втор момент заради кој “имама ваква преференција“ е, за мене дефинитивно неспорниот факт“, дека Времената согласност, токму заради начелото ius cogens кое е етаблирано во договорното право, е ништавен документ па соглано таа ништавност судот не може да пресудува за негово прекршување (било со чинење или нечинење “предвидени – догворени“ дејствија). Во една поранешна прилика “дебатиравме“ за начелото pacta sud servanda, кое во случајов е беспредметно бидејќи, останувам на тврдењето, не може да се побара извршување на ништавен договор, или непостоечки догвор. Ова непостоечки го разлчикувам од ништавен, токмуј заради инсистирањето (мое) дека времената согласност не е договор. Дури не е ни преддогвор бидејќи не ги содржи елементите кои би (морало – Ваша примедба!) да стојат во “главниот“ договор. Чинам и Вие посочивте на “трикот – лажгата“ на Самарас – да, признаваме (ние Грците) дека Грција ја прекршила времената согласност (неисправно третирана како договор – тоа е и лажгата!), па еве сега санкционирајте не за прекршувањето (ама Муссо никако да дознае која е санкцијата за тоа прекршување!?), па “да преминеме кон склучување на “главниот договор“ – промена на името на фајром“!?

    Муссо како “противник“ (се уште останувам должен да се изјаснам – не сум заборавил!) на “адвокатски маткања и тегавење на постапките со бесконечни рочишта“ при што (најголем дел) од адвокатите раскажуваат прикаски, создаваат конфузии, предлагаат безвезни сведоци, прикаски место докази и факти (демек индиректно изведувале доказна постапка) а не се држат до фактите при што целта е да се стври конфузија (ако може) кај судиите, и ако налетаат (а тоа често им успева) на недоветен судија, тој станува тотално збунет, ја прифаќа играта на адвокатот, губи контакт со реалноста – фактите – доказите, и носи (често) небулозни пресуди (на кои би се смееле доколку не ве засегаат!) кои, нормално, Апелација ги враќа на “повтроно судење“. И после се создава онаа погрешна перцепција (кај неуката и лачка јавноист каде може да се стави категоризира и Муссо) дека судиите се 90% корумпирани.

    Ова погорно мантрање беше како “контратеза“ (провкативн, се рабира)на Вашето тврдење дека доказната попстапка треба да биде детална, темелна и образложена. Е, пријател, моето искуство (напоменувам) надвор од Македонија и особено каде се применува Common Law System-от, ми укажува на спротивното. Судијата сака факти, логички и хронолошки подредени, јасно презнетирани – наброени и именувани (да не мора да копа по купишта хартии и да не знае од каде да почне, а каде да заврши!), а ма расправите се држи дос трого формланата процедура и , повторувам, со свои учи имам чуено (и соочи видено) каде судијата на еден од застпниците (адвокат!) јасно му вели: “Абе дај прекини, не сакам прикаски, не сум тука да си го губам времето и парите на даночните обврзниси (тоа често го нагласуваат!) на разно разни прикаски. (ТИ и ВИЕ на англиски е исто – мала мусаџиска “дигресија“). Доказите се поднесени. Си поднел приговор (поднесок за оспорување), контара докази немаш изнесено, приговрот не ти држи и ако немаш конкретно со што да ги обориш, ајде те молам премини на завршен збор и не замарај“. Малку вулгарно парафразирање, ама верувај ми токму така беше.

    И пак јас по мое, ама сега конкретно и кратко прашање: Дали Меѓународниот суд нап равдата, постпувајќи по тужбата на Република Македонија против Хеленската Републиак заради прекршување на одредби (чинам член 11) од Времената согласност, значи дали тој суд во таа постапка МОЖЕ ДА ЗАКЛУЧИ ИЛИ ПРЕСУДИ ДЕКА ВРЕМЕНАТА СОГЛАСНОСТ Е НИШТАВЕН ДОКУМЕНТ БИДЕЈЌИ НЕ Е ВО СКЛАД СО НАЧЕЛОТ IUS COGENS И НЕ ПРЕДИЗВИКУВА ПРАВНО ДЕЈСТВО, КАКО И ТОА ДЕКА НЕ Е ВО СКЛАД СО ДОГВОРНОТО ПРАВО, ОДНОСНИ НЕ ГИ СОДРЖИ ПРЕПТОСТАВКИТЕ ДА БИДЕ ТРЕТИРАНА КАКО ДОГОВОР?

    Значи Муссо претпочита (сака, посакува, па и се надева) Судот со “еден удар да отепа две муви“, како би си заштедил време и себе си и на странките, па и на ООН! Има јасни факти или нешто, што можно е јас погрешно да сум г онотирал, но нешто што (мислам) се вика недостаток од санкција, што гоп рави актот, документот, согласноста НИШТАВЕН. Ова “недостаток од санкција“ го имам видено во нашиот Закон за облигационите односи, под кое стои член кој ИЗРИЧНО наредува дека формата на догворот за купопродажба на недвижен имот мора да биде во строга писмена форма.

    Тоа е мојата преференција, надеж, сакање, а од Марјан очекувам, онака “адвокатски“ вешто да не ме ескивира и да ми одгвори на прашањето.

    Thumb up 0

    • Аристотел(„Органон“, глава Топика) дава еден многу добар совет;внимавај кога му одговараш на „противникот“(„Мусо“) да не му дозволуваш да ти поставува повеќе пати исти прашања, бидејќи судијата(посетителите на сајтот) добива впечаток дека е тоа дрдорење и губи интерес.Заради тоа јас ќе ве упатам на „Стратегијата“, колумните и меѓусебните расправи.Таму се одговорите на сите ваши прашања.Токму поради тој факт, јас во последниот тематски циклус побивам тврдења на поединци поврзани со темата.Во наредната колумна, доколку ја објави „Нова Македонија“ мој предизвик е Европската унија.Тоа му доаѓа како да сум победил на државно првенство во мечување, па сега ќе се обидам да победам и на европско тло.
      Прашањето што ми го поставивте со големи букви е еристичко но не ме збунивте.Имено иако велите дека поставувате конкретно прашање, вие поставувате две прашања, а на две прашања не е можен само еден одговор, туку два одговори.Да го докажам ова тврдење, ќе ми помогне Аристотел(„Органон“, глава Софистички побивања):„Дали се Кориск и Калија дома, или не се дома?“
      Доколку сакам да одговорам со еден одговор, сум се фатил на трикот.Ако речам да, можно е едниот да не е дома и да ме фатите во лага.Ако речам не, можно е едниот да е дома и пак да ме фатите во лага.
      Така и вие ме прашувате:

      1.Дали тој суд во таа постапка може да заклучи или пресуди дека времената согласност е ништавен докуммент бидејќи не е во склад со начелото ius cogens и не предизвикува правно дејство,

      2. како и тоа дека не е во склад со договорното право, односно не ги содржи препоставките да биде третирана како договор?

      Прво, за да се екскулпирам себеси од грешката што ја правите, морам да нагласам дека не смеете во расправањето од заклучокот да правите прашање(Аристотел, „Органон“, глава Топика).Во спротивно, доколку противникот го одрекува, се добива впечаток дека немало заклучување дури и кога заклучокот не е ставен како прашање, туку е изведен како заклучок и кога прават така нив не ги сметаат за побиени, оние кои што не гледаат дека тоа е нужен заклучок, кој што произлегува од премисите.А КОГА НЕМА ДА СЕ КАЖЕ ДЕКА ТОА Е ЗАКЛУЧОК, ПА ЌЕ СЕ ПОСТАВИ КАКО ПРАШАЊЕ, А ПРОТИВНИКОТ ГО ПОРЕКНУВА-ВО ТОЈ СЛУЧАЈ НИКАКО НЕ ИЗГЛЕДА ДЕКА Е ИЗВРШЕНО ЗАКЛУЧУВАЊЕ.

      Бидејќи вие заклучокот од мојот правен силогизам го поставивте како прашање, јас успешно го одбив вашиот „пријателски оган“ и ве упатив на премисите од тој силогизам што ги поставив во правниот силогизам, во расправата со Михаил во колумната „Заблуди во спорот со Грција“.

      Да бидам докрај вистинит;вие не го поставивте вака прашањето, туку го залепивте на тужбата на Владата.Но, поради веќе даденото образложение, јас ќе морав да ве предупредам на ризикот од дрдорење, бидејќи јас имам одговорено и на ова прашање.Вака барем научивме нешто ново, а тоа е заклучокот никогаш да не се поставува како прашање.

      Овде ќе напоменам дека по појавата на мојата „Стратегија“ оние што му се наклонети на силогизмот на Јанев го прифатија мојот ius cogens како свој(што не е чесно) тврдејќи дека пред да се спроведе постапката на Јанев треба да се даде изјава за ius cogens(слично како што сугерира „Мусо“).
      Па, доколку е така, зошто не ја дадат таа изјава и да се спасиме?

      Значи ми останува само напишаното под 2, кое и не е прашање, туку тврдење на „Мусо“ дека Времената согласност не ги исполнува условите да биде договор.
      Доколку е тврдење;„Мусо“ треба да направи правен силогизам зошто не е Времената согласност договор.

      Доколку е прашање; јас велам да, Времената согласност ги исполнува сите меѓународни норми да биде договор.

      Да заклучам.Откако меѓународниот суд на правдата, по повод мојот предлог за прејудициелна деклараторна тужба за ништавност, ќе донесе пресуда дека Времената согласност е ништавна, тогаш Времената согласност ќе исчезне, односно ќе постои правна фикција како никогаш да не била склучена.

      Во расправата за спорот со Грција предлагам(заради важноста на проблемот) да се користат дефиниции и докази:

      „Дефиницијата ја прави јасна што е една ствар(ја прави јасна нејзината суштина), а доказот дека извесен атрибут му припаѓа, или не му припаѓа на извесен субјект(Аристотел, „Органон“, глава Втора аналитика).“

      Од ова станува јасно дека има разлика помеѓу тоа што е една ствар и помеѓу тоа дека еден предикат му припаѓа на еден субјект.

      Thumb up 0

  • Дали го прочитавте тврдењето на Томас Верфус, холандски аналитичар и претседател на Асоцијацијата на новинари при Меѓународниот кривичен суд во Хаг, кој пак вели:

    – Државите мора да ги почитуваат нивните обврски. Има само неколку отстапки. Обврските од договорот може да бидат заменети од резолуциите на Советот за безбедност. Тоа се случи во случајот Либија против Британија и САД.
    Дополнително, договорот не може да е спротивен или да ги крши јус когенс или интернационалните закони од кои не може да биде одвоен.
    Ниту една од овие отстапки се разбира не се однесуваат на спорот Македонија и Грција.

    http://www.dnevnik.com.mk/default.asp?ItemID=60098EDD611BCE42B653574B5A2F6C81

    Вие докажавте дека токму јус когенс се прекршени и дадовте образложение.

    Thumb up 0

    • Добро е.
      Со ова и западот потврдува дека само ius cogens е решение за Македонија.Само ја афирмира мојата „Стратегија“.
      Но, прашање е дали ја прочитал?
      Ајде да шпекулираме дека ја прочитал, бидејќи вели дека во спорот со Грција не е прекршен ius cogens.
      Господинот ја крши вистината во форма на petitio principi, односно докажува со тоа што треба да биде докажано.Или примерот на д-р Шнајдер(„Логика за правници“).Абрахам Линколн во една прилика ги запрашал своите пријатели, колку ноѕе има овцата доколку опашката ја наречеме нога.пријателите одговориле пет.Тој им рекол дека грешат.Дека доколку опашката ја наречеме нога, таа нема да стане нога.
      Така и господинот;доколку тој реше дека не е прекршен ius cogens не значи дека не е прекршен.Тој треба да уништи некој дел од мојот правен силогизам кој вам ви изгледа правилен, или да направи контрасилогизам, како што направив јас контрасилогизам со кој што го уништив контрасилогизмот(тужбата) на Владата.
      Господинот го употребил и еристичкиот трик argumentum ad verecundiam(аргумент на авторитет).Имено, тој се претставува себеси за авторитет на кој што треба да му веруваме без правен силгоизам(доказ).
      Без доказ, никому не треба да веруваме.

      Thumb up 0

    • Musso

      МИХАИЛ, неколку пати го прочитав текстот од Дневник, секако и коментарите под него. И што да кажам? Господ да чува и брани од неписмени луѓе. Како новинари, така и веб-коментатори. ОК, Дневник не читам бидејќи знам кој, како и што стои зад сите изданија на ВАЦ. Ама текстот – новинрскиот е каша попара. Марјан с еобидел да прави анализа, ама стврано ме чуди како воопшто успеал да изведе било какво заклучок од напишаното (во Дневник)?

      Прво новинар и тоа кој “дреме“ во кривичниот суд, а претходно бил “фриленсер“ демек по нашки кажано “слободен уметник, пардон новинар“ си зема за право да информира што е прекршено, дали е прекршено, како епрекршено и такви некои работи. А, да нема забуна, новинарот се вика Thomas Verfuss и има свој профил на Ликедин и за себе напишал (сите ние на ЛинкедИн сами си го пишуваме профилот)

      1. како сегашна позиција:
      * president at Association of Journalists at the International Criminal Court (AJICC)
      * legal editor foreign desk at ANP

      2. за своето образоавние:
      * Hogeschool van Utrecht
      * Università degli Studi di Firenze
      * Universität zu Köln
      *Université Charles de Gaulle-Sciences humaines, Lettres et Arts (Lille III)

      Колку јас разбирам англиски и нешто фарнацуски, Господинот Томас Ферфус (а не Верфус ако е Холанѓанец), нема формално правно образование, па неговата компетентност е помала но максимум еднаква на мојата. Компетентноста на господинот Поепски е дефинитивно повисока бидејќи (не само формално) истиот има правничка едукација. Ај што има формална едукација, ама има и серија написи со кои покажува дека
      (1) ја рабира проблематиката
      (2) знае логика и методи на логичко расудување (изведување заклучоци)
      (3) како адвокат ги познава (најверојатно) сите трикови на поставување премиси и изведување заклучоци (особено оние на Шопенхауер).

      Мене посебен впечаток ми оставија коментарите кои се (во најголем дел) – приказна за себе. Само и таму,на малку инаков начин (доминатно злобен и зајадлив) се постави едно прашање кое и јас му го псотавива на господинот Попески – ако веќе “ја добиеме“ парницата со Грција, која е санкцијата? Дали воопшто постои санкција? Аконе постои санкција или ако пресудата не произведе одредено конкретно дејство …. да речеме во ООН, за што тогаш ние тужиме? Дали очекуваме Судот да пресуди дека ќе станеме членки на ЕУ или НАТО? Сигурно не! Дали судот ќе ја натера Грција да не признае под уставното име? Одговор не е потребен. Холанѓанецот вели дека спорот не е за името!? А за што е? А, да, он вели дека спорот е за прекршување на времената согласност. Така барем јас разбрав од писанието во Дневник. Од друга страна јас го разбирам (од напишаното во Дневник, оригинал не сум видел) дека и тој тврди дека е прекршено начелото на ius cogens. Па ако е така, тогаш молам Марјан да ми одговри комептентно – дали Судот може да одлучи дека има прекршување на ius cogens (само што тоа никој не го прашал судот!) и да “пресуди“ дека Времената согласност на која Владата се повикува во тужбата во суштина е меѓународно правно НИШТАВЕН документ?

      Марјан, може ли вака да ги поставиме работите и да ја “предвидиме“ и таквата опција – да се прогласи ништавност на спогодбата?

      Thumb up 0

    • Господине Михаил, Холанѓанецот е доказ колку сум бил во право во колумната „Грчка лажга“.Таму тврдев и докажував дека тужбата е трик во кој што ние ќе ја победиме Грција, а после врз основа на Времената согласност, врз основа на која што сме победиле, ние ќе мора да направиме компромис(ново име).
      Дека сум во право ќе наведам уште еден нов факт.Самарас, најголемиот душман на Македонија, наеднаш вели дека Грција ставила вето.Според мене ова го направи за да ја скрие „Грчката лажга“.За сигурно да победиме во Хаг.
      Меѓутоа, штом почнаа да се јавуваат Холанѓани(Холандија ја сметам за најдемократска земја), „Грчката лажга“ сме ја откриле.нашите противници сватиле дека ius cogens кој никна во Македонија преку мојата „Цтратегија“ е преголема работа за да се покрие со една „Грчка лажга“.
      Ние треба да се однесуваме според советот на Шопенхауер(„Еристичка дијалектика“);постојано и постојано да инсистирам на ius cogens.На тоа што најмногу ги боли.Да им притискаме на чирот.
      За почеток доволно е тоа да го прават тие што ме следат на овој сајт.Сите сте одлично опшремени.Со „Стратегијата“, со тематски циклус на колумни(последниве месеци) и со правни силогизми во буквална смисла на зборот на овој сајт.
      Пример.Михаил налетал на нешто што не можел сам да го совлада(Холанѓанецот).Дошол на сајтов и го зел потребното „оружје“ за да го совлада Холанѓанецот.

      Thumb up 0

    • Јас во потполност се согласувам со Вашите тврдења и искрено многу ме охрабрува Вашата заложба да се демаскираат лагите и манипулациите на кои се изожени мнозинството Македонци.

      Ми давате и одлични насоки за размислување кои ќе се обидам да ги искористам во своите статии, како збирна вредност од сите овие наши дискусии.

      Искрен поздрав до Вас и до Мусо.

      Thumb up 0

  • Квалитетен коментар со практичка вредност.
    Неетички би било да ги потенцирам особено добрите места, бидејќи на Владата и го сугерира моето решение.Меѓутоа, полезно е да се потцрта следното.Тој одговара на најважните прашања:

    1. Што да се прави?
    Тој одговара;да се вложи тужба за ништавност на Времената согласност.

    2. Кога?
    Тој одговара;веднаш.

    3. Колку?
    Тој одговара;многу.Се што предлага Попески.Не го исклучува ни Јанев.

    4. Како?

    Тужбата на Владата да не се повлекува, туку да се вложи прејудициелна деклараторна тужба за ништавност на Времената согласност.

    За да го подобрам коментарот, ќе кажам дека според мене има две невистинити премиси и еден погрешен заклучок:

    а) Невистинито е тврдењето дека Грција нема пасивна легитимација.
    Грција има пасивна легитимација врз основа на Повелбата и Статутот како нејзин интегрален дел.Грција има пасивна легитимација и врз основа на Виенската конвенција за договорно право.Грција има пасивна легитимација и врз основа на фактот што Времената согласност е регистрирана во ОН.

    б) Ирелевантно е тврдењето дека Грција не ставила вето.Според Времената согласност доволно е да ја попречувала Македонија.

    в) Погрешен е заклучокот дека адвокатите се најпривилегиран слој.
    Адвокатите се обични чираци, рече еден млад човек од невладината „Магна карта“, а јас велам адвокатите се измеќари на УДБОМАФИЈАТА, што е уште поголемо обвинение и попонижувачка положба од она на УДБОМАФИЈАТА.
    Ова јас го кажав и во колумната „Десетте божји заповеди на комунистичкото право“, во десеттата заповед:„Теоријата на правото и научното проучување на правото се обидуваат да ја оправдаат потребата од постоечкиот правен систем;нивна должност е да го посматраат и утврдуваат;ПРАВНИТЕ ПРОФЕСИИ СЕ ДОЛЖНИ ДА СОРАБОТУВААТ СО ВЛАСТА, ДА ЈА ШТИТАТ И ДА ГИ ПОТПИРААТ НЕЈЗИНИТЕ ИНТЕРЕСИ.“

    Меѓутоа, анкетите направени на почетокот на новиотв век покажаа дека адвокатите не се коорумпирани.Само 6% од Македонците сметаа дека адвокатите се корумпирани, а дури 72% од Македонците сметаа дека судиите се корумпирани.

    Thumb up 0

    • Musso

      Очекувана реакција од Марјан Попески. Како лаик во правото ќе прифатам се’ околу пасивната (не)легитимација на Грција. И јас, да потсетам, не сум убеден дека Грција нема пасивна легитимација, но и порано сугерирав (ставајќи се во улога на “грчки адвокат“) дека би се повикал и на немање пасивна легитимација (што не значи и дека ќе ми биде прифатено!) тврдејќи дека со нератификација на спогодбата наводно “не сум се ни обврзал“ по неа. Ајде уште малку на оваа легитимираност. Според мое (секако лаичко) уверување, судот (кој и да е) дава одговор (пресудува) на конкретно поставеното прашање – тужбено барање – онака КАКО ШТО Е ФОРМУЛИРАНО. Значи, мене “ми пречи“ (условно кажано) формуалцијата на тужбата – тужбеното барање. Некако не сум уверен (само суд е тој кој ќе каже – одлучи мериторно) дека Судот ќе пресуди – одлучи или незнам што, дека ТУЖИТЕЛОТ Е ВО ПРАВО! Еве нека рече дека е во право! Која е санкцијата за тужената страна? На ова оставам Марјан Попески да одговори – како покомпетентен!

      Некако не ми оди во глава дека Меѓународниот суд на правдата е арбитер, иако има заговрници дека од него треба да се побара “советодавно мислење“!? Простете, но јас не би одел на суд со парница – тужба, со цел да добијам совет или советодавно мислење. Совет можам да побарам (и добијам) од адвокат (на кој му верувам и чие мислење го почитувам) и без да покренувам парница – тужба, а секако и од некој кој е навистина експерт, но не мора да гопрашам во улога на судија. Мислам дека постои јасна дистинкција меѓу судење и арбитрирање. И арбитражата се води пред суд, но тој суд е дефинитивно означен – именуван како арбитражен суд (на пример оној на Меѓународната трговска комора). Не можам да тврдам со сигурност, но мислам едка Меѓународниот суд на правдата не е дефиниран како арбитражен суд иако се добива некаков “привид“ дека е арбитражен суд штом некој тврди дека тој дава “советодавно мислење“. Очекувам Марјан Попески да го елаборира или разјасни функционирањето на овој суд на ООН – пак велам како покомпетентен и поупатен.

      Почитуван господине Попески, велите (ве цитирам): б) Ирелевантно е тврдењето дека Грција не ставила вето.Според Времената согласност доволно е да ја попречувала Македонија.

      Ако Времената согласност е ништавен документ, а обајцата тврдиме дека е така, како тогаш говориме за “прекршување на таа согласност“. Еве чекам (искрено се надевам) дека ќе го разјасните овој момент. Дали може да стане збор за прекршување на обврска од нишатвен договор? Ова “договор“, молам да биде сфатено условно бидејќи и покрај скромното правно знаење тврдам дека согалсност не е договор. Можеби во некоја сфера од правото би ја третирале како договор, но со сигурност тврдам согалсност според, облигационото право никако не може да биде договор! Можеби да добие третман на пред-догвор, но договор никако не може да биде, значи нити да биде третирана како договор кој произведува некакво (било какво) правно дејство.

      Кога веќе изигрувам “правник“ и спомнувам облигациони односи да “покажам што знам“. Имено сакам да кажам дека преддоговорот (спогодба, нагодба) е ПРЕДуслов за склучување договор. И тука, само тука може да се согласам со тврдењата дека Република Македонија на некој начин се обврзала да преговара. Но дали предметот на преговопри е во склад со општо усвоени начела и принципи кои важат и за двете страни? Пример, можеме ли ние двајцата да преговараме за да отепаме некого? Или некој од нас да биде отепан, па сега само да “потпишеме“ званичен догвор кој кого ќе отепа? Знам дека е ова мусаџиски пример, но верувам дека разбравте што сакам да кажам. А сакам да кажам дека преддоговорот не може да ме обврзе да потпишам договор кој, како и преддоговрот, ќе биде ништавен. Значи ништавен преддогвор, спогодба спротивна на прифатеното и етаблирано (со повелбата на ООН) начело ius cogens, а која на некој начин “афирмира“ и ultra viresм, што исто така е спротивно на Повелбата на ООН, не може да ме обврзе да склучам договор кој, како и преддогворот, ќе бид ништавен. Молам, ако се решам да променам име (!?) никој тоа нема да ми го попречи или забрани. Тоа, и според облигационото право, би било јасно искажана (еднострана!?) воља.

      Хммм, а има ли некој таква воља? Мислам на македонска страна? Да бидам коректен во изразувањето, јас имам чувство дека на македонска страна има таква воља, ама само кај дел од “македонската страна“ – раководена, манипулирна, управувана (кажи како сакаш) од удбомафијата.

      Кога веќе се фатив како “слеп за стап“ за облигационото право, да го продолжам “мантрањето“. Имено, според мое разбирање на облигационите односи, преддоговрот укажува на можност (согласност) за евентуално склучување договор, но не предвидува облигаторност – задолжителност за склучување на догвор на основа на преддоговрот. . Категоријата пишманлак е јасно дефинирана како право на секоја од договорните страни. Дури и така е именувана и во нашиот Закон за облигационите односи. Евентуалното склучување на договорот треба да ги содржи сите елементи од преддоговорот. Еден од битните елементи на преддогворот е и рокот (за склучување на догворот). Елем, Марјане, времената согласност на која се повикуваме и која (оправдано) ја сметаме за ништавна содржи и елемнт на рок. Точно, рокот не е преклузивен, но е споменат и тоа јасно и гласно со бројки и букви. Тој рок, јас го третирав и сеуште третирам како рок после кој можам да изјавам пишманлак – без санкција – така е пишано, нели!. Рокот истече, а за евентуалниот пишманлак сум се обврзал другат страна да ја известам една година пред дефинитивно да отстапам од она за што сум “се согласил“.

      Сега се поставува прашањето (кое чинам и ти ми го постави на некој начин) зошто да терам процедура за пишманлак (цела година и да се експонирам како пишман-аџија од “меџунардоно политички аспект“) кога и онака можам веднаш да се повикам на ништавност на согласноста – преддогворот и толку.

      Дали Судот може да ме натера да склучам договор?

      Дали пред судот може Грција да излезе со “тужба дека фајромот“ одбива да склучи договор? Знам дека звучи смешно, но тоа се намтнува како прашање. Грција тоа може да го стори. За неа (Грција) чашка узо и се е можно, иако и од авион се гледа дека е глупаво.

      Ако проблемот или согласноста (сеедно) во ООН е “заведен“ како билатерален, кој кого и за што ќе санкционира заради “не склучување главен договор“?

      И конечно најсуштинското прашање – каков тоа договор треба да склучат “првата“ и “втората“ страна од Времената согласност? ОК некој ќе каже договор во врска со името! А каков договор во врска со името? “Спорот-проблемот“ нели е билатерален! Како тоа “првата страна“ и на основа на што, па макар и на која одредба од (неспорно ништавната) Времена согласност може да бара тој “договор“ да биде обврзувачки за трети лица (страни)?

      И уште едно прашање. Ако бил “спорен статусот“ на Република Македонја во ООН (тезата на удбомафијата!) како тоа земји членки на ООН воспоставувале дипломатски односи со Република Македонија под уставното име? И тоа не една две или било какви држави (иако во ООН сите се РАМНОПРАВНИ) туку 131 на број од кои 3 од 5 постојани членки на Советот за безбедност и тоа по име: САД, РУСИЈА, КИНА. Дали ООН ги санкционирала на некој начин овие држави? Дали ги “опоменала“ (кој ли само да ги опомене, можеби Советот за безбедност!?) земјите 131 на број дека “прекршуваат некоја резолуција на ООН“?

      Многу мусаџиски прашања, ама иако се мусаџиски, мислам дека заслужуваат одговор па макар и со критика заради “нивното поставување“. Може да се најде и некој засегнат читател или “читател“ па да дебатираме без она ограничување од 1000 знака на вебот на Нова Македонија.

      Аха сега Марјан чека мој коментар за неговото (в)! Тоа свесно го предизвикав, ама ќе се огласам малку подоцна, оти и овој напис е и онака предлог. Сега за сега, почитуван пријателе на тема анкети, налетуваш на “мој терен“. Немав намера да ја навредувам професијата адвокат – ни случајно. Во следниот пост ќе кажам и зошто е таа значајна. Сега само ќе напоменам дека ПЕРЦЕПЦИЈА не е ФАКТ! А бројките кои ги изнесуваш се однесуваат на ПЕРЦЕПЦИЈА а не на фактичка состојба. Ќе се обидам подоцна и ова да го појаснам и да покажам зошто перцепцијата е погрешна. Но за тоа – по тоа.

      Thumb up 0

  • Musso

    Очекував коментари за написот, ама тешко оди разбирањето на нештата. ЈОВАН се обидел да си разјасни нешто, но не успеал. За него постоела разлика помеѓу Русија (мисли на СССР најверојатно) и СФРЈ. Денес не постојат ниту СССР, ни СФРЈ. Со распад на државите не се растураат службите и тие од легални не преоѓаат во илегални. Тие служби како она што го идентификуваме со УДБА никогаш не биле “легални“ туку служеле и биле во функција на истите групации како и денес. Тие “служби“ не остврувале профит, бидејќи профит е категориај строго врзна за произвоидство односно создавање на вредност. Ниту КГБ, а ни УДБА не создавале вредност туку служеле за обезбедување перманентна власт. Иста им е целта и денес – да владеат – да се покрај власта. УДБОМАФИЈАТА е дефинитивно инкорпорирана во власта во МК. И не само во оваа туку во сите “самостојно независни“ влади. Изигрувањето на лустрација и нејзиното силување со разни “формулации“ и квази-законски лимити е само доказ повеќе.
    Ова е текстот кој го постирав под написот објавен во Нова Македонија. Го постирам и тука бидејќи може и да не биде објавен.

    Сега малку подетален коментар, односно размислување.

    Поепски написот го насловува со сугестијата “Како против Грција и удбомафијата“. Предупредувањето кое го дава, во својата веќе позната “логичка реторика“, е дека нашиот проблем (во т.н. спор со Грција) е токму удбомафијата. При ваква една дебата, неминовно е да се констатира дека процесот на лустрација во Македонија е целосно закочен, или како што мусаџиски би се рекло – толку силуван и деформиран за да не може ниту да се препознае, а уште помалку да “застане на ноѕе“.

    Заклучокот е дека, засега, удбомафијата ги држи конците во раце и сеуште е фактор кој влијае врз (или ако сакте во) власта. Моижеби би било тежок квалификатив, за кој можеби и би бил тужен или гонет, но неминовно ми се наметнува дека “процедурата во решавање на проблемот со името“ е во рацете и под контрола на удбомафијашите. Сосема е на место “стравувањето“ на господинот Попески дека постои можност (читано меѓу редови) удбомафијата да победи, а со тоа да победи Грција.

    Што значи тоа да “победи“ удбомафијата односно Грција?

    Директен одговр би бил – крај на постоење на македонска држава. Во “полемиката“ со MONTECHRISTO, водејќи еден “еќимски муабет“ констатиравме – дијагностициравме дека постои “диво месо“ кое “собеседникот“ го означи како канцер, во македонското ткиво. Значи, да ја модифицираме тезата на Попески, нашиот проблем е токму функционирањето, или подобро кажано егзистирањето на удбомафијата во Македонија. Дефомрацијата и маргинализацијата на процесто на лустрација (именуван вака или онака, сеедно) пукажува на перманентна активност на удбомафијата. Начинот пак, на справување со појаванта форма – “спор со Грција во врска со името“, укажува дека удбомафијата е етаблирана во сферите на извршната власт.

    Назисно од ставоите на д-р Игор Јанев и Марјан Попески, целокупната процедеура за “надминување на проблемот“ се води на погрешен начин, со погрешни средства и со јасни (недоветени) пораки дека ние сме “кооперативни“, што би се рекло подготвени на “неразумен компромис“. Мусаџиски кажано, без никаква потреба сме се “напеналиле“ – поднаместиле во раните 90-ти години од минатиот век, а сега, наместо да се подисправиме и погледнеме околу себе, ние упорно остануваме поднаведнати и пекаме за компромис, ама не ни текнува да се подисправиме и да видиме во каков амбиент се наоѓаме. И Игор Јанев, и Марјан Попески укажуваат на начин, постапка како да “се подисправиме да се спастриме“ и да тераме легална процедура. Она со кое “истрчавме“ пред Меѓународниот суд на правдата, според мене е погрешен потез, како што го сметам за погрешен и несоодветен потез писмото на министерот Антонио Милошоски до Гнералниот секретар на ООН. Ние (преставувани од владата) упорно се обидуваме да “обајсниме нешто“ кое не само што не се објаснува, туку нема ниту потреба од такво нешто. Нагласив неколку пати дека не сум правник, но имам присуствувано, гледано, слушано, читано записници (транскрипти) од судења во САД, а сега и видео снимки (ги дава судот на USB-stick, за одреден надомест кој за нивни прилики е мал) од рочишта, каде судиите јасно кажуваат дека НЕ САКААТ ДА СЛУШААТ ПРИКАСКИ (буквално преведено и нема друг превод за тоа!) туку бараат да се изнесат ФАКТИ. Она што нашиве “експерти“ го прават е раскажување на прикаски –кој што рекол, изјавил, напишал и слично, што во англо-саконското право (точниот израз на англиски е Common Law System) се нарекува heаr-say или по нашки – шпекулација, односно по српски – “рекла-казала“. Тоа во тој правен систем не се прифаќа како валиден факт и се отфрла од страна на судиите.

    Зошто ова го потенцирам?

    Затоа што Меѓународниот суд на правдата, кој е орган или поточно основан од ООН, при своето работење го применува токму Common Law System –от. Значи пред тој суд се оди со факти – проверливи, а факт е дека документот наречен “времена согласност“ е во спротивност со ius cogen – от, а држи и дека претставува еден вид ultra vires – нешто или нешта кои се спротивни на Повелбата на ООН. И тоа се факти. Најочебиен факт е дека документот “времена согласност“ е ништавен. Па како тоа ние тужиме на основа на ништавен документ?

    Да, ние, Република Македонија, сме го ратификувале тој документ и сами себеси сме си ставиле некаква обврска за “преговарање за името“ што е, мусаџиски кажано, надвор од памет.

    Дали е тоа (по)грешка заради незнаење?

    Навидум, а така и се претендира, се сака да се покаже дека е тоа грешка заради незнаење, но јас, од оваа временска дистанца и после серии написи на Марјан Попески, со издржани анализи, тврдам дека е свесно сторен чин и тоа креиран од удбомафијата која сега се прави и “советник – експерт“ кој треба да ја до закашка работата. Кој ќебиде набеден за “грешката“, особено ако Судот (очекувано за мене) ја отфрли нашата тужба како неоснована од повеќе причини кои јас, онака лаички, би ги набројал како:
    (1) Немање пасивна легитимација на “првата страна“ со тврдење дека не може да биде тужен за обврска некој кој со таква обврска не се стекнал, односно не се обврзал (Грција до ден денешен не ја ратификувала согласноста!)
    (2) “Првата страна“ (Грција според согласноста) формално правно никогаш не ставила вето за членство на Република Македонија во НАТО – против заќчленување на РМ во НАТО се изјасниле најмалку 6 змеји членки – односно “не е постигнат консензус“ кој е основа за одлулчување во таа алијанса, што ќе се повтори, односно консензусот за членство во ЕУ бидејќи не е само Грција таа која не се согласува со членство на РМ во ЕУ – нема вето!
    (3) Меѓународниот суд на правдата е тело на ООН и нема надлежност да одлучува или решава за нечие членство во асоцијација која не е под негова јурисдикција како што тоа се ЕУ, НАТО, ФИФА, ФИБА, ЕВРОВИЗИЈА и слично.
    (4) Времената согласност е ништавен документ кој не е во склад со Повелбата на ООН и начелата на таа повелба!

    Ова последното (4) ќе го коментирам малку подоле.

    Сега на политичкиот (внатрешен) аспект на (се поизвесното) отфрлање на тужбата како неоснована. Медиумски максимално ќе биде прикажан како пораз на политиката на ВМРО-ДПМНЕ (што на некој начин и ќе биде пораз бидејќи непромислено се влета во таа “судска авантура“). Опортунистички јак момент за симнување на рејтингот на владеачката гарнитура и обид за качување на рејтингот (каков – таков) на опозициониот блок на чело со СДСМ и Бранко Црвенковски – афирмација на удбомафијата и нејзино подобро и подлабоко “устоличување“ во власта во РМ. Всушност тоа ќе биде обид за реанимација на политичкиот мртовец, која ако успее (се надевам нема), ќе биде крајно негативно по иднината на Република Македонија како држава – не на држава со име Македонија, туку воопшто на држава како меѓународно правен субјект.

    Ако таа медиумска кампања за реанимација (повампирување) успее, и ако Груевски направи “предвремени избори“, тоа за него и ДПМНЕ ќе биде политички крај. Ќе ги добие изборите во услови на бојкот на “опозицијата“ (ама ако ги одржи – сеуште може и да се откаже од таа полтичка глупост спакувана од удбомафијашите) и ќе владее (само кратко време!) со апсолутно мнозинство (како и СДС-от по избоприте во 1994 година!). Целата “меџународна“ јавност ќе скокне дека е тоа “недемократски“ иако не скокаше кога СДС-от така обезбеди власт (1994 во услови на “ембраго“ од Грција и потпишана времена согласност!), па ДПМНЕ со драстично намален рејтинг, со “инсталирана“ внатрешна криза – коџомити “граџански револт“ ќе мора да распишува нови избори, особено во услови кога ќе го напеналат да дава “домашни предлози за име ерга омнес“, избори, кои ако се случат, ДПМНЕ ќе ги изгуби како и оние во 2002, а Груевски ќе ја има судбината на ЉуБчо Георгиевски – малку полоша оти нема да ги има тие пари кои ЉуБчо ги “накалапи“, па од “мистер рејтинг“ ќе стане “политички покојник“. Во такви услови нема ни Бранко да биде “новиот месија“ бидејќи е веќе зомби, но удбомафијашите имаат кадар кој ќе го “наследи“ и ќе ја заврши “домашната задача“.

    Е сега пак мусџиско тврдење – секое зло за добро. Тоа е коментарот за онаа точка (4). Покрај сета ујдурма од удбомафијашите, Судот може (најверојатно индиректно – но јасно) да укаже на ништавноста на времената согласност. Е, таа можност, ако Груевски со ДПМНЕ ја искористи веднаш – со постапка како што сугерира Марјан Попески, особено ако не направи “предвремени избори“, ќе се стекне со идеална можност да го “затвори проблемот со името“ и во ООН да ја симне “привремената референца“ повикувајќи се на Повелбата на ООН и начелото на ius cogens. Во таква една ситуација и без “муссовите сиџимки и глогови колци“ ќе и’ зададе смртен удар на удбомафијата (или барем тежок нокдаун, чунки Грујо и со бокс се занимавал).

    Што е политички опортуно во овој момент?

    Според мене:
    (1) Да се мавне од идејата за предвремени избори.
    (2) Да го спроведе пописот во предвидениот рок, ако ништо друго барем да покаже дека е кадарен да почитува “агенди“, а тоа и онака мора да се стори и згора на се ќе покаже дка не е подложен на уцени.
    (3) Да ја прочисти – луфтира – лустрира својата непосредна и малку поширока околина.
    (4) Да ги доврши започнатите работи, се допаѓале некому или не, и тоа за да покаже дека Македонија (а не само он лично) имја своја зацртана агенда од која не отстапува “ниту во услови на меѓународна економска криза“.
    (5) Да почне да слуша и чита што други, кои не се во неговата (не луфтирана околина) размислуваат, анализираат и сугерираат (говорат и пишуваат).
    (6) Да го заборави или да го батали “грчкиот проблем со името“ и да го симне од својата агенда и целосно да го “игнорира“.
    (7) Она што на Марјан Попески може и да не му се допадне (се бива!) да донесе закон или систем од закони за адвокатура со кои ќе се регулира местото, улогата и ПРЕД СЕ одговорноста на лицата кои се бават со адвокатура, кои, нека ми прости господинот Попески, испаѓаат најпривелгиран и најнеодговрен слој во општеството, каде, со чесни исклучоци во кои го вбројувам и господинот Попески (инаку не би се пројавувал на овој сајт), има многу неетичност, корупција, дилетантизам, шарлтанство, па и многу ниска писменост. Карактеристиките важат и за судиите и онбвинителите, но за мене сега се битни адвокатите. Ако адвокатурата се стави во ред, ако адвокатот реално (а не само проформа) сноси одговорност за својата работа и кон својот клиент, ако се однесува етички, ако е писмен и особено ако научи логика (Попески неспорно ја знае, ама е еден од ретките – за жал) тогаш тоа директно ќе повлијае за средување на работите и состојбите во сите институции на системот каде адвокатот делува, а делува во многу широк спектар на институции. Адвокатурата е секаде во светот добро платена дејност. И ништо спорно во тоа. Само да дојдеме во ситуација сите да кажеме – “алал да им се парите“. Значи не да ги удриме по џеб, туку да им овозможиме, на способните, да заработуваат и повеќе, ама чесно и одговорно. Ако има за нив – адвокатите, ќе има и за нас – обичните граѓани.

    Ова со адвокатурата ќе предизвика негодување и полемики, но јас сум спремен да елаборирам и укажама на десетици примери каде адвокати со глупи штосови ги влечкаат клиентите по судови, поднесуваат инфантилни поднесоци, нудат “дилови“ со обвинители и судии, а има и примери каде го “продаваат“ својот клиент – неговите интереси на “спротивната страна“. Молам, примам критики, сакам полемика, но претпочитам етичност и професионалност пред се’.

    Thumb up 0

    • „Мусо“, јас расправав по вашиот прв коментар бидејќи беше дијалектички, а го игнорирав вториот бидејќи беше еристички.
      Откако дадовте и трет коментар, одлучив да расправам по вториот.
      Врв на се е логичкиот(во случајов правниот силогизам), па дијалектичкиот, па реторичкиот, додека софистичкиот и еристичкиот доказ се забранети.Особено овој последниов.
      Разликата помеѓу логички силогизам и еристички силогизам е како разликата помеѓу Кличко и Емилијаненко.Во многу земји борбите во „ултимајт фајт“ се забранети, а најчесто тепачките во реалниот живот се такви.Исто е и со еристиката.Во реалниот живот при расправа најголем дел од луѓето одат со еристички силогизам и противникот враќа со еристика.
      Меѓутоа, за најважното прашање за Македонија, мораме да направиме правен силогизам.Кај судот само тоа поминува.Меѓународниот суд на правдата не дозволува еристика.
      Јас на пример, веќе реков дека не може да се собори правниот силогизам на Јанев со правен силогизам, но мислам дека ќе го побијам со дијалектички.

      ГОЛЕМА ПРЕМИСА:„И повеќе е за сакање она што е покорисно во секое време, или во повеќето случаеви(Аристотел, „Органон“, глава Топика).“

      Сега ќе се обидам да поставам мала премиса, така што ќе искажам тврдење дека познавањето на ius cogens како дел од меѓународното и националното договорно право е покорисно во секое време од познавањето на ultra vires како дел од резолуциите на ОН, како дел од меѓународното право.
      Ова тврдење го докажувам така што давам нова пропозиција со која велам дека резолуциите на ОН не се правно обврзувачки, додека меѓународните договори се правно обврзувачки.Исто така и договорите во националното право.Тоа занчи дека никој не може да ве тужи и вие никого не можете да тужите за резолуција, додека секој може да ве тужи и вие можете секого да тужите со кого што сте склучиле договор, а договорот не се исполнува, рушлив е, ништавен и слично.
      Со ова докажав дека познавањето на ius cogens(договорно право) е секогаш корисно додека ultra vires(резолуциите на ОН) само повремено.
      За да може секој да процени дали правилно сум расудувал, еве го примерот на Аристотел(„Органон“) за ова:„Така, на пример, правичноста и умереноста се повеќе за сакање отколку храброста.Бидејќи првите две се секогаш корисни, а храброста само повремено.“
      Од горните пропозиции произлегува

      МАЛА ПРЕМИСА:Ius cogens е покорисно од ultra vires.

      ЗАКЛУЧОК:И повеќе за сакање е ius cogens од ultra vires

      Еристичкиот силогизам е јалов и нема никаква вредност.Но, ова не е доволно за да ја оспорам вашата еристичка расправа во вториот коментар.Судијата(посетителите на сајтов) ќе помисли дека јас сум неискусен и не можам да ја оспорам вашата еристичка расправа, па јас морам да докажам дека знам да ги одбивам еристичките напади, а знам и да задавам еристички удари.
      Вие во вашиот втор коментар прашувате наеднаш многу и нашироко и ме наведувате да направа логичка грешка nimium vel parum probare(премногу и премалку докажување).Значи, тој што многу докажува, ништо не докажува.Според д-р Шнајдер(„Логика за правници“), ова грешка ја прави оној кој што прашањето за вистинитоста на некоја изјава, го заменува со прашањето за допуштеноста, или со подготвеноста да се даде изјава, или пак оди во правец на докажување на способноста на сведокот да биде сведок.

      Но, уште подобро е дефиниран овој трик од Шопенхауер(„Еристичка дијалектика“):

      „Да се прашува одеднаш многу и нашироко, за до го прикриеме она што сакаме да биде потврдено.А потоа својата аргументација брзо ја развиваме од потврденото.Бидејќи, оние, спори на мислење не можат точно да следат и да ги предвидат евентуалните грешки, или празнини во докажувањето.“

      Вашиот втор коментар е идентичен со, условно кажано, ова дефиниција на Шопенхауер.

      Освен што знам да се бранам, знам и да напаѓам.
      Сите сме виделе како на „А1“ телевизија употребуваат еристички трикови.И новинарите и некои од гостите.Многу често, без докази, тие тврдат дека е непријатно да се живее во Македонија.
      Наместо да се прави логички, или дијалектички силогизам, еристичарот треба да се нападне со еристика и да му се викне:„Зошто под итно не ја напуштиш Македонија?“

      Исто така сметам дека знам и да проценам кој успешно одбил еристички напад.
      На пример, оној човек што собира потписи против „А1“ одлично го направи тоа.Ова во еристиката која што како и се друго, најдобро ја обработил Аристотел(„Еристички побивања“ последниот дел од Логичките списи, или „Органон“) се нарекува retorsio argumenti.
      Имено, кога аргументот кој што противникот сака да го употреби за себе, подобро може да се употреби против него.
      „А1“ вели:„И јас сум А1“, додека оној човек вели „Јас не сум А1, јас плаќам данок“.Човеков со една реченица им ја сруши целата стратегија.
      Штета што партијата на власт ова не го препознава и не му дава подршка.Никој нема да замери, бидејќи после ова ниеден просечен човек нема да сака да биде „А1“.

      Thumb up 0