Заблуди во спорот со Грција

Заблуда е дека Европската Унија е виновна што ние преговараме за името. Со начелото за обврзно право, кое не може да го прекрши ниту една држава, докажувам дека не ни е крива ЕУ, туку ние, бидејќи и покрај ништавноста на Привремената спогодба, разговараме со Грција. Дури бараме и нејзино исполнување, што значи ние сакаме да си го смениме името.

„Ниедна заблуда не е толку голема за да не најде свои приврзаници“(германска поговорка).

Заблудата „привремено име“ најде свои приврзаници меѓу комунистите, а некои од нив навистина предлагаат промена на името. На овој степен, Глигоров рече не, Црвенковски и Фрчкоски се амбивалентни, а најгласни се Андов и Петковски.

Во критичен момент кога се чинеше дека оваа заблуда може да преовладува, се појави нова, наречена „идентитет“. Најмногу заслуги за неа има Велиновска. Оваа заблуда беше многу корисна за да се даде силен отпор на претходната и таа да се напушти. Хомонимното значење на поимот „идентитет“ е една од причините за појава на новата заблуда. Кога јас го употребував поимот „идентитет“, најчесто и го појаснував (идентитет=име, идентитет=прв закон на мислењето, идентитет=културно колективно човеково право како иус цогенс).

„Повеќе пријатели има старата заблуда отколку новата вистина“ (германска поговорка).

Кон крајот на април и почетокот на мај 2010 „Нова Македонија“ ја објави мојата „Стратегија за зачувување на името“. Во неа е направен правен силогизам во корист на Македонија. Мојата вистина се вика иус цогенс. Меѓутоа, мојата нова вистина има малку пријатели во однос на старата заблуда на Велиновска.
Еррор, цуи нон ресиститур, аппробатур (заблудата на која не и се спротивставуваме ја одобруваме). Бидејќи Македонија докажала пред светот дека е свесна за заблудата „идентитет“, „…а ништо не прави и не бара поништување на правната работа, се смета дека се согласува со настанатите правни последици. Имено, се смета дека тукуречи молчешкум ја одобрила својата изјава дадена во заблуда и ги прифатила правните дејства, кои настанале заради неа“ (проф. д-р Јанез Крањц, „Латински правни изреки“, Љубљана, 2000).

Значи, иако медиумот „Нова Македонија“ како четврта власт правовремено ја разобличил заблудата „идентитет“, која стана државна политика на десната влада, таа ја признава како валидна ништавната Привремена согласност. А разликата помеѓу заблудата „идентитет“ и вистината иус цогенс е како да чекате непријателот што доаѓа од исток да влезе во Македонија, наместо да го нападнете во Турција. Во Македонија ќе има многу силувани жени, убиени деца, а во Турција само загинати македонски јунаци и победа.

Во спорот со Грција најсилен доказ дека заблудата „идентитет“ ќе биде поразена е „Република Македонија (Скопје)“. Кој не знае дека и левицата и десницата се согласија во Букурешт да го прифатат ваквиот предлог? Меѓутоа, малкумина знаат дека Аристотел („Органон“) вели дека доколку додадениот дел само акцидентално и припаѓа на стварта, тогаш не е променет идентитетот. Тој го дава примерот со еден човек што седи, а ние не знаеме како се вика и велиме некој да го повика оној што седи. Тој само акцидентално седи и не е уништен неговиот идентитет. Така и Скопје, само акцидентално и припаѓа на Македонија како главен град. Во минатото имало и други главни градови на Македонија. Врз основа на заблудата „идентитет“ сте дозволиле да преговарате за идентитетот и ви нашле чаре, соодветно за вашата заблуда.

Има уште. „Горна Македонија“, од логички аспект, е уште подобар одговор за заблудата „идентитет“: „Доколку се случи она што е дадено во дефиницијата да и припаѓа на сегашноста, или минатото, додека она што има име не и припаѓа, тогаш нема идентитет“ (Аристотел, „Органон“). Приговорот на Аристотел, Грција го одби со „Горна Македонија“. Горна Македонија ја спомнува таткото на историјата Херодот (на страница 535 и 634 од словенечкиот превод: „Херодот из Халикарнаса“, „Згодбе“, Љубљана, 2006), со што најголемиот ум Аристотел е испочитуван. Значи, само новата вистина не дозволува да се преговара за правото на самоопределување.

„Некоја заблуда во која привидот му е очигледен и на здравиот разум (сенсус цоммунис) се нарекува некаква невкусност или бесмислица… Најнапред мора да му се предочи тој привид. Доколку сепак остане на тоа, тогаш тој се разбира дека е невкусен, но со него ништо повеќе не може да се направи. Тој со тоа се направил и неспособен и недостоен за секакво понатамошно упатување на прав пат и побивање на неговите причини“ (Кант, „Логика“).

Во борбата за ова најважно прашање за Македонија, сметам дека барем медиумите треба да се воздржат од потенцирање на словенството или потенцирање на македонството.
„Некој просед маж имал две љубовници, една млада и една постара. Онаа што била во поодминати години, срамејќи се што се дружи со помлад од себе, секогаш кога овој ќе дојдел кај неа, му ги скубела црните влакна. На помладата, пак, и било незгодно што има старче за љубовник, па му ги кинела седите. И така се случило овој, скубен од обете, да стане ќелав“ (Езоп, „Басни“).

Објавено во Нова Македонија на 11 февруари 2011

  • Musso

    Долго време размислував и се премислував (несвојствено за “мусаџија“ кој практикува да регира на “прва“) дали да реагирам на последниот коментатр на почитуваниот MONTEHRISTO. Но не би бил Муссо ако така “лесно се повлечам“. Нити сум лекар, а ниту правник, ама со математиката сум донекаде поблизок. Се обидувам да (си) воведам ред – некаков си след во ова произнесување. Ќе почнам од Г-дин Попески, со “замерка“ – не ни “се мешате“ во муабетот господине Попески, бидејќи ова го сфаќам како дебата, не како “дијалог“ за разлика од “проблемот со името“, а за кој тврдам дека е билатерален (или само унилатерален) и за кој, сега веќе можеби, и треба дијалог. А дебата – да, ама кај нас дома, бидејќи, некако сите се согласуваме дека си имаме “наш внатрешен проблем“.

    Со г-дин Попески, (“засега“) немам што да полемизирам бидејќи и јас тврдам (така имам согледано, а држам до своето) дека неговиот силогизмот, за што доста имам елаборирано, е совршен – како што тој лично (и со право) се произнесува, а јас пак како граѓанин, сега сум сосема убеден дека е крајно издржан.

    Сега реакција или одговор до почитуваниот MONTEHRISTO. Почитувам учтивост, но не видов потреба од изинување од ваша страна.Мојата изјава дека најверојатно стоиме на различни позиции, сега математички би ја изразил како “дијаметрално спротивни“ – коцките немаат дијаметар, но круговите и сферите – имаат, но сепак и се спојуваат – не се трајно одделени.

    Сега ред е јас да се извинам, и тоа однапред. За да се води дебата, мислам дека е неопходно да се детерминираат, определат, расчистат, утврдат или како веќе е соодветно – поимите, имињата и термините кои ги употребуваме.

    Значи да почнеме од ТИТО.
    Мора да расчистиме што е, или кој е ТИТО.
    Ако е ТИТО кој се презива Петковски – мусаџиски кажано, “ампутирај го“ и фрли го веднаш. Кај непотребно, згора и штетно болно ткиво (но никако дел – орган) во Македонија. Пластично кажано со “медицинско козметолошки“ речник – жуљ или, како велат Србите, “курје око“. Не пречи којнзае како, ама даванепријатно чувство и се лечи – јали со хируршко отстранување (дијагноза на кожна клиника, остранување на хирургиј – оддел пластична хирургија), а има искуство дека се лечи (без отстранување – самото изумира и го снемуива) со едноставно третирање со нишадор (салмијак) односно препарат кој се вика Салекс и е многу ефтин. Зборот ми беше дека “ножот“ се употребува само доколку не вродат со резултат сите останати “терапии“. Јас, начелно, сум противник на насилство и тоа до максимални граници, се’ се додека не стане апсолутно нужно како мерка – на заштита – самоодбрана. Никако веднаш!

    Следната можност е дека станува збор на доживотниот генерален секратар на ЦК СКЈ и претсеател (или како веќе го третираа) на СФРЈ, чиешто име е Јосип Броз Тито. Кога е тој во прашање, една работа е секако непсорна – човекот е починат (мртовец – а колку е “убав“, појма немам), а починати се, значи мртви се (1) ЦК СКЈ (со одредени повампирени форми, но за тоа има и “глогови колци“) и (2) СФРЈ, која како “ментално проблематичен рефлекс“ сеуште постои во нечии глави.

    Јосип Броз Тито, колку ми е познато, почина во 1980 година (како да беше месец мај, ама мене повеќе ми е во глвата дека во тој месец загина Гоце Делчев) и тоа на возраст од 88 години (тоа помнам бидејќи ме масираа како студент да “садам 88 – јали рози, јали некои дрва“ во спомен на починатиот чунки како атеиста, панихида не му праеле). Кога некој ќе почина на возраст преку 80 години, во моето опкружување велат дека починал од старост. Господинот Попески верувам знае повеќе детали околу починувањето и медицинскоиот третман на покојникот, а верувам и за “неговата храброст“, која, простете почитуван MONTEHRISTO, не ми е јасна.

    Имам чуено дека и нему нешто му ампутирале, па така не ја сфаќам никако поентата на неговот спомнување, а компарација на мојата држава со него, простете уште еднаш, но за мене е крајно невкусно, па и неиздржано.

    Господинот Попески би можел пак да “ни се замеша во муабетото“ особено околу логичките (па и правни) премиси, само не знам како тука ќе изнајде некаква логика кога место за компарација воопшто не постои. Не дека е Тито во прашање, туку споредба на човек со држава – мнооогу проблематично. Имало такви споредби како она на оној Французот, чинам Луи го викале, кој тврдел “државата – тоа сум јас“, како и еден (сеуште жив и здрав) кого и Вие го спомнувате (така барем сфатив) кој смета дека државата е негова и е држава само кога е тој во нејзин целосен посед. Имам учено дека сопственоста е “сложено“ право кое се состои од право на владение и право на располагање, па дотичниот, како и уште еден, јали со брада, јали небричен (во секој случај несаглам) буквално ја сфатиле функцијата до која се добрале, како и она “право на располагање“. Потем, има и еден господин со бела и “разбарушена“ коса, инаку јабанџиски измеќар – по негово сопствено признание, кој излезе со уште една “голема мудрост“ која и на билд-борди ја лепеше – “цело е кога имаш се“ (!?). Освен овие две-три (пак простете на изразот) будалаштини, друго такво тврдење, до сега, немам сретнато.

    Што сакам да кажам?

    Ајде да појаснам – според мене, човек се раѓа да стори нешто и потем да умре – физички да не постои, а зад него да останат (забележани) неговите дела, какви и да се, при што конечниот суд за делата го дава – за нас “смртниците“ историјата, а за душата на конкретната личност – покојник, суд, конелчен и вечен, ќе даде Горнион.

    Држава се прави со цел (свесна намера) да биде вечна, ама бидејќи (филозофски кажано) ништо не е вечно, да ретерирам, па да кажам за да трае што е можно подолго, но мнооогу подолго од еден човечки животен век. Значи, човекот еден ден мора да умре и да престане физички да постои, но државата НЕ! Мислам дека тука сум доволно јасен.

    Од погоре изнесеното, на државата, која може да биде “болна“, може да и’ се понуди адекватен лек за дијагностицираната болест (проблем). Господинот Попески, според мене, поставил и точна дијагноза и, согалсно дијагнозата, нуди (и со право инсиситира) адекватен – стручен – компетентен лек, за кој пак јас тврдам дека целосно ќе ја излечи болеста. Ампутација во смисла на “остранување“ било каков дел од државата – не доаѓа предвид!

    Според “компромисерите – виткачи на р`бет“ на нашата држава треба да и’ се ампутира (отфикари – по скопско уличарски жаргон) одреден дел (море ќе да е и повеќе делови – така ми мириса!) и тоа:
    (1) дел од суверенитетото (да се биде нечии проивезок – доктрина на вазалство)
    (2) дел од идентитетот (по можност и целиот)
    (3) дел од територијата (неинтересни “отаде-групчински“ делови – онака “академска размена на нешто за ништо“)

    Е сега, бидејќи еќимиве (добар дел ќе се некои ајван-еќими) се би да “делнат – отфикарат“, смислуваат и “спасение на пациентот“ – колку да не умре ептен брзо (пред избори) како што умрел оној Тито, па смислуваат протеза за “ампутираниот“ дел. Тоа ти е некаков си вештачки – од друг, “нехендикепиран“ – создаден додаток, кој според нив (оти и онака не ги боли) може да му го клаат на пациентот јали однапред, јали одзади – сееднјо, ама битно е да му го клаат – додатокот – протезата.

    Ај што “најдобронамерно (!?)“ смислуваат протеза (додаток), оти знаат дека така изделкан (со ампутации) пациент нема да може “да стои на нозе“, веднаш (постојано) се нуди и “инвалидска количка“ (за нив пациентот е однапред инвалид – тоа и му го спремаат со ампутациите). Имаат одреден “проблем“ со количката. Имено, кога ќе се доберат до позиција конечно да одлучуваат (после ампутациите), ќе си ги извадат очите (меѓусебно) за тоа чива да биде количката. Како “тендерски“ понудувачи, засега, се Брисел, Белград и Софија, а чунки тендерот “е уште отворен“, може да се јават и други “понудувачи“!

    Чунки почнавме “еќимски муабети“ да водиме (чекам Попески пак да “ни се замеша“ иако не е еќим, а нуди, предлага иљачи!), Муссо како “сезнајко и во еќимлакот опитен“, има потреба да укаже дека има еќими (со кои, и погоре споменатите веднаш би се согласиле), а кои нудат и предлагаат “супер ефикасен иљач“ кој (несомнено) трајно ја решава како болеста, така и “пациентот“. Така, во Брисел и Атина има “еќими – ехперти“ исти како и нашиве ајван-еќими кои стручно и експертски советуваат не ампутација, туку “пософитициран метод“ – еутаназија. Мусаџиски кажано – кврц и крај! Е тогаш, почитуван MONTEHRISTO (Планина на (х)Ристо – во превод), држи и следува она твоето “крст и кандило“! Само и тука си делумно во право. Ќе има кај покојникот (убав!?) и елементи на атеизам, а секако неспорно и на ислам, па така да, осевен “држач на крст и мафтач со кандило“, ќе треба и оние “леваците – титовите“ да одржат повеќечасовни говоранции, да отпеат и одиграат некое “козарачко“ (ќе пројде и “моравац“), а и пар оџи да се провикнат. Е, почитуван, тоа, во еќимскиот занает се нарекува еутаназија, која по правило следува после ампутација.

    Е па Муссо тоа нема да го дозволи!
    Како ќе спречи?
    Имаше еден Валтер кој го бранел Сараево, а го глумеше Велимир (кого и Бата го викаа) Живојиновиќ, и чија “специфична“ реплика беше “живи били па видели“!

    На господинот Попески сепак морам да му се извинам што веб просторот кој тој го обезбеди, Муссо го злоупотреби за “мусаџиско изразување“. Ветувам дека во иднина, ако не ми го попречи пристапот, ќе се воздржувам од моите “скопски уличарски фазони“ како и од водење еќимски муабети. Во Нова Македонија има “заштитени ѕверки“ – еќимски советници за кои не смеам ни да “зуцнам“, па некако си зедов слобода за такво изразување, за што мотив ми даде почитуваниот MONTEHRISTO.

    П.С.

    Дадената дефиницијата за канцер односно рак, сега ми кажа еден асли еќим – онколог, биле неточна или подобро кажано неадекватна. А терминот “диво месо“ е македонски старински израз илити синоним токму за рак, канцер.

    Thumb up 0

    • Погрешно сте ме разбрале.Јас само ги употребив истите термини што ги употребува Аристотел, творецот на најсовршената наука, логиката:
      „Совршен го нарекувам оној силогизам кому не му е потребно ништо друго освен она што е претпоставено во премисите, па нужноста на заклучокот да биде очигледна.Несовршен силогизам го нарекувам оној на кој што му се потребни една или повеќе ствари, кои што на нужен начин произлегуваат од ставените термини, но не се изречно изразени во премисите(Аристотел, „Органон“, Белград, 1970, страници 86-87).“
      Бидејќи најчиста вода се пие на изворот, да го расветлиме и поимот премиса според Аристотел, како и поимот термин од кој што е составена премисата, за да може секој гостин на овој сајт покомпетентно да ги прифати или да ги побие правните силогизми што ги поставувам за спорот со Грција:
      „Премиса е говор кој што потврдува или кој што одрекува нешто за нешто.Овој говор е или општ(универзален), или поединечен(партикуларен),или е неодреден.(Аристотел, „Органон“, Белград, 1970).“

      „Термин го нарекувам она на што се расчленува премисата(составните делови на премисата).А ова пак е расчленета на објект и субјект во кој што објектот е афирмиран,-било да се (субјектот и објектот) врзани со глаголот „да се постои“, или да се одвоени со глаголот „да не се постои“(Аристотел, „Органон“).

      За да биде правилен, силогизмот не смее да има повеќе од три термини, но за тоа во друга прилика, по повод нечија логичка грешка наречена „четири термини“.

      Thumb up 0

    • Во третиот цитат на Аристотел(за терминот) направив грешка во преводот на еден збор.
      Имено, наместо објект, треба да стои предикат.

      Thumb up 0

  • Последниот Ваш коментар г-дине Попески е вреден за посебно публикување, голема почит за Вашиот стил на пишување, но убеден сум дека со поедноставен начин ќе допрете до многу поголем број Македонци кои го немаат потребниот стручен бекграунд за да Ве следат.

    Голем поздрав и до Мусо, кој е неуморен на сите најважни теми 🙂

    Thumb up 0

    • Вашиот приговор е многу љубезен во однос на приговорите што ги добивам од сопствената струка кога го употребувам поимот правен силогизам.Јас тогаш им враќам на луѓето од струката со иронија;„Причај српски да те читав свет разуме“.
      Значи, правниот силогизам како поиме е неизбежен во слободниот западен свет.
      Во Македонија не е направено ништо на овој план еве 20 години, а во СФРЈ немаше ништо.Исклучок беа поединци, помеѓу кој и Трива(Хрватска), кој што во својот учебник на логиката и посвети неколку страници.
      Словенците, како и во се друго се најдобри и уште во 1995 ја преведоа „Логика за правници“ на др.Егон Шнајдер, судија на виши суд во Германија.
      Овој потег на Словенците вроди со плод и веќе во 2004 година го имаме второто издание на проф.др.Марјан Павчник, „Аргументација во правото“, која што на правниот силогизам му посветува десетина страници.
      Словенечкиот учебник има само еден пример на правен силогизам, а јас направив сва во еден коментар.Еве ви го и словенечкиот за да можете да направите споредба, односно дали сум бил успешен како професорот:

      Навредата е сторена со дејствие, зборови, или знаци.

      А го удри Б со книга по образот.
      _____________________________________________________
      Дејствието на А е пример за навреда

      Значи, мое мислење е дека под итно во Македонија треба да се преведе едно европско дело како што е „Логика за правници“ на др.Егон Шнајдер.
      Дотогаш македонските правници во однос на европските ќе личат на македонски фудбалери од некој подсојуз, кои што против Манчестер ј. играат боси.

      Thumb up 0

    • Musso

      MIHAIL – Благодарам за поздравот. Тоа неуморен, многу ми значи. И нема да се уморам се додека е во прашање егзистенцијата на единствената држава која ја сметам за своја, која се вика Република Македонија и која е тука каде е со милениуми. Особено ми е задоволство кога добивам можност на еден ваков сајт да се произнесам со еден, условно кажано, нормален речник, а не како “мусаџија“ на новински веб изданија каде нивото е такво какво е. Затао и сметам дека вакви веб-страници или форуми, се многу потребни, а се обидувам кон ваков сајт (конкретно овој) да насочам млади луѓе, суденти, пред се на правно – политички науки, но секако и од било која струка. Покарај издржаната дебата која ја води Г-дин Попески, може и да се научат многу работи, како од правото, особено од логиката со која во Македонија скоро никој “не е скаран“ – туку едноставно отсуствува, така и од “писменост“, среденост на мисла, аргументирано изјаснување, или сосема кратко – може многу да се научи. Секако и да се добие потстрек за сопствено истражување, анализирање, проучување, без некому да му се наметнува било што или да се врши обид за индоктринација (освен ако патриотизмот и аргументираното изнесување на ставови не се смета за “индоктринација“). Колку повеќе дебати, постови со размисли на овој сајт толку поголема надеж, секако и шанси за успех во “борбата“ за опстојување на Република Македонија како таква – држава на граѓани, а не вазалска безгласна буква во европското милје.

      Thumb up 0

  • montehristo

    Здраво Musso,
    Зошто си сигурен дека привремената спогодба не била потребна? Или, да реформулирам, запрашај се кому му била потребна таа спогодба?
    Aтентатот над тогашниот претседател, доколку се сложиме дека е внатрешно дело, автоматски го става тогашниот министер за внатрешни работи во соучесничка положба во прикривање/бришење на трагите на можните сторители, веднаш по атентатот спогодбата беше оверена во парламентот. Значи, ако се сложиме дека една од целите била Македонија да се држи што подолго вон ЕУ, тогаш, кој од внатре имал таква цел и кој профитирал од тоа? Мое мислење зошто “Правниот Лек“ на Игор Јанев не ти фаќа око покрај оние работи кои ти ги споменуваш е и фактот што премногу се форсира. Доколку со “Правниот Лек“ на Игор Јанев се вели ние не сме криви, за кого велиме “ние“, кои се тоа “ние“? Оние кои го заверија ли договорот во парламентот?
    Оние кои го потпишаа ли? Јас мислам дека, Марјан Попески вели: Царот е гол. И сега сите одеднаш се бунат како се осмелило детето такво нешто да каже, заборавајќи при тоа дека: сите ние го оформуваме нашиот “сон“(Според Дон Мигуел Руиз функцијата на мозокот е да сонува) правејќи спогодби со власта. Ние правиме спогодба со сегашна или идна власт, им даваме дел од нас самите, она што се вели согласност, значи кога даваш согласност ти даваш дел од контролата над себе си(од својата слобода) на некого друг да има контрола над тебе, во твое име да работи за добробит на сите . Меѓутоа, во демократско општество има повратна контрола над тоа како власта управува со таа контрола. Сега да се навратам на прашањето со Јанев, дали власта го има прашано за мислење народот, под мислење не подразбирам преку медиумите оформување на мислењето на рајата/толпата, туку да се образложи прво што е што, значи што е ништавност, што е ултра вирес, едно по едно за и второодделенче да разбере за што тука станува збор, зашто во спротивно тоа двоодделенче кога ќе израсне ќе колне и мајка и шајка некому. За твоето тврдење, дека “власта“ може да го смени името, СДС веќе се огласи дека е спремен на еден таков чекор, и неодамна сме сведоци на такви обиди за доаѓање на власт.
    Инаку, за тоа дека пациентот е жилав, и дека има вироза, јас мислам дека пациентот има гангрена. Таа мора да се отстрани со ампутација (под тоа треба сите да се разбереме дека нешто ќе изгубиме за нешто и да добиеме, некој мора тој избор да го направи и да го изведе) инаку пациентот отиде јабана како и Тито кому имиџот му бил поважен од животот и здравјето.
    Ако мислиш дека некаде грешам некаде, слободно исправи ме.
    Поздрав.

    Thumb up 0

    • Musso

      Почитуван MONTEHRISTO. Нема да те “исправам“ бидејќи во добар дел стоиме на различни (иако делумно слични) позиции. Вемената спогодба е нелегален, ништавен, ако сакаш и неважечки, а секако и необврзувачки (особено за Грција) документ. Кој правен термин е поадекватен, ќе оставам да се изјасни г-дин Попески. Но ако еден документ ги има сите “погоре“ (од мене) наведени карактеристики, логично е (јас како посочувач на карактеристиките) да тврдам дека е, односно бил непотребен тој документ (море и штетен!)./ Не знам колку ја следиш “полемиката“ која се води на веб-изаднието на Нова Македонија, па да кажам – ЕУ не е цел! Пардон, според мене ЕУ, особено ваква каква е и во криза во која се наоѓа, а и како што имам нагласено многу пати – концепирана на “версајски принципи“ е ЛОША, многу ЛОША опција за Република Македонија. ЕУ има легислатива “кон која се стремиме“, но во пракса е само бирократски фол, легислатива која секој во ЕУ може да си ја “меси како сака“ – поставува услови како сака. Не е само Грција. И Полска постави опдредени услови, Следуваше Чешката Република, а “противењето“ на Ирска го егализираа со пари кои денес Ирсаката економија (граѓаните во основа) ќе мора дебело да ги платат.

      Времената согласност (името и концептот се’ кажуваат) со ништо, ниту милиметар не ја доближи Македонија до ЕУ. Таа единствено (политиколошки или дипломатски гледано) може да има значење во смисла на “корекција“ на привидот кој беше создаден кај експертската јавност која дава “некакви совети“ во ООН. Едино нешто на кое упатува таа времена согласност, секако со наведените “цели за непопречување“, некому беше сигнал дека фингерајот со “референдумското прашање“ дефинтивно НЕ УСПЕАЛ, а идејниот креатор на таа спогодба – г-дин Киро Глигоров, требаше да биде отстранет и пред истата да биде “верификувана“ во Законодавниот дом. Ете и тоа не успеа. Јас не сум ниту иследник , ниту полицаец, ама атентат врз функционер, особено претседател на држава се прави ИСКЛУЧИВО со внатрешна логистика, независно кој и од каде е нарачателот. За таквиот став давам и гаранција, а за проврека, повели кај г-дин Данаилов Фрчкоски – нели “истрага спроведе и се знае“! Значи, почитуван, проблемот не е “во држење на Македонија настрана од ЕУ“, туку проблемот кој полека (логична последица) станува туѓ, а не наш, е ПОСТОЕЊЕ на држава Македонија во било каква независна и суверена форма, па името, во таков случај, воопшто “не е ни битно“. Регионот Македонија е географски определен со ИЛЈАДНИЦИ години,така да “проблем“ (чив – дебата во друга прилика) е постоење држава Македонија. Државата постои, значи не е “наш проблем“, но е наша обврска – државата да опстои и тоа онаква каква ја дефиниравме (или ни дозволија да ја дефинираме) уште во 1944/45 година кога се формираше новиот поредок (георграфско – политички), а за кој се претендира да се сведе на “версајски“. Државата е наша обврска, насушна и егзистенцијална потреба!

      Сега одиме на најсуштинскто за оваа дебата – дијагнозата и лекот! Дијагнозата се базира на симптоми, а лекот е решението! Симптомите ги согледуваме секој на свој начин. Таа “варира“ во одереден интервал, согласно “индивидуалната“ перцепција за која пак, одредена општествена група (професионално), одработува својата индивидуална перцепција, да ја наметне како “сеопшта“. Така и авторот (сопственик) на овој форум ставли лого (кое мене ме бендиса) – “вакцина против опинион мејкери“! Да, точна е констатацијата дека “Марјан Попески рекол – царот е гол и сите прогледале“. Но тоа е твоја констатација која никако не е и моја. Јас исклулчително почитувам кога некој се осмелил со име, презиме (па и фотографија) – значи со целиот свој идентитет и професионален интегритет, јавно да истапи и да каже “царот е гол“. А дека е “гол“ и знаеле дека е “гол“ имало многумина, тоа и го кажувале, но не го афирмирале, како што тоа го стори Матрјан Попески. Да нема забуна, Муссо и Марјан Поепски лично никогаш не се запознале. Нивното “познанство“ (засега) е само со комуникација преку вакви форуми! Е, тоа е нов квалитет во македонското (многу често проблематично) здружување.

      Сега за лекот. Колку и да “варира“ дијагнозата, кај лекот мора да се биде многу “поконкретен“ и да се најде лек кој нема да ги “отстрани симптомите“ (предлогот на “опинион мејкерите“), демек да не се гледа болката, туку лек кој ќе ја ИЗЛЕЧИ (трајно) болеста. Тука, почитуван MONTEHRISTO, иако не сум лекар, ќе ти дадам едно тврдење – АМПУТАЦИЈА не е лек, туку хируршки зафат за ТРАЈНО отстранување на нешто што на ПАЦИЕНТОТ му е потребно за нормално фунционирање! Верувам дека ме разбра, и ти, и сите оние кои ова го читаат и “си гледаат сеир“. Околу “хируршките зафати“ може да дебатираме. Хирургијата е признат (и почитуван, најчесто и ефектен!) дел од медицината. Како годе да ја “тегнеме и модификуваме“ дијагнозата, сепак ќе се согласиме дека внатре – во себе – ва нашето тело, имаме “ткиво“ кое би било добро (и пожелно) да се отстарни – трајно! Има и иљачи кои ткивото – дивото месо – може трајно да го изолираат и да му го анулираат штетното дејство, но не ја исклчувам и “инвазивната“ метода – хируршки зафат за отстранување, но само како крајна и нужна опција. Но со АМПУТАЦИЈА никако и никогашнема да се согласам, па дури и ќе се борам против тоа, како и против самата помисла и идеја за ампутација!

      Околу д-р Игор Јанев и “неговиот“ (дефинитивно пренагалсауван) ultra vires. Немам никаква намера да го омаловажувам или на било каков начин навредувам човекот кој се докажал во својата професија. Но, Муссо, иако обичен граѓанин, не робува (и никогаш не робувал) на авторитети, дури и кога се со титули! Претпочитам да размислувам со своја глава и да спротивставувам ставови. И тоа од две причиини. (1) Да ги преиспитам своите ставови и, евентуално, да ја задржам исправноста на истите пред самиот себе, како и (2) во полемика и дебата да поднаучам нешто. Елем, да не беше Марјан Попески со својата “Стратегија“, јас (со својата “базична“ едукација) немаше да обрнам посебно внимание на принципите ius cogens и ultra vires, кои ги имвв чуено, ама никогаш (претходно) им немав обрнато некое посебно внимание, и искрено кажано, ги третирав како едни од “многуте латински изрази во правото“.Имав, сум имал и сеуште имам, контакти (лични) со многу дипломати, а имам “причина и основа“ да знам кој е кој на македонската политичка и, секако, дипломатска сцена и тоа малку од поодамана. Имам и свој суд и став за сечии дипломатски капацитет одделно. Молам, тоа си е мое право, а сум имал прилика и да си го “остварам“. Затоа, на одредени форуми каде речникот е (нужно) на пониско ниво, си земам за право да давам “квалификативи“. Не судам ако некој, некогаш погрешил, бидејќи и самиот грешам. Прифаќам кога некој ќе признае за грешките (тоа и самиот го правам) и ќе се корегира, но кога упорно сака да продава “рог за свеќа“, не премолчувам и реагирам.

      Значи д-р Игор Јанев не е предмет на мој третман и обсервација, особено што истиот не делува во Македонија, и што нуди “правен лек“ кој , “лекарите во Хаг – стручниот конзилиум“ глатко го отфрлија. Дури ни “совет не дадоа“, освен што ЈА ПОТВРДИЈА ТЕЗАТА НА МАРЈАН ПОПЕСКИ дека IUS COGENS е основното начело на кое (ќе) се придржуваат при пресудувањето, па така, согласно тоа нечело (и ред други работи) “пресудија“ за Косово и Србија, како што пресудија. Ако Република Македонија е рамноправен (и формално правно!) член на ООН, значи не е во “чекалната“ (како Косово, на пример), туку седи во генералната асемблеа, па дури и претседаваше едно време со неа, не може да стане збор за “ставање дополнителни услови“ – ultra vires! Кои тоа доплнителни услови и’ се ставени на Република Македонија, а кои таа самата (времената согласност) не си ги наметнала или, да речеме, ги прифатила? Попески донекаде ме убеди дека со тој акт Македонија на некој начин се обврзала да преговара за името, ама јас стално му “го поттурам под нос членот 23“, на што Марјан ми реплицира со прашањето: “а за кого тоа би било добро ако ние се повикаме на тој член 23“? Верди да се дискутира на таа тема и да се смисли адекватна и целисходна ТАКТИКА за реализација на она, што за Попески, мене и, верувам, многу други е вистинската стратегија. Начелото ius cogens изрично инсистира на рамноправност и изрично забранува попречување во оставрување (реализација) туѓи права, вклучително и пристап до ресурси! Па ако е така, зошто почитуван, воопшто и била потребна времената согласност која е во директна спртивност (ништавна) со едно основните начела на ООН? Па ембаргото кое го наметна Грција е директно кршење на повелбата на ООН, секако и преку прекршувањето на ius-cogens-от. Води сметка дека сето тоа е сторено ОТКАКО Република Македонија (провизорно и времено ословувана вака или онака) стана редовна – полноправна членка на ООН!

      Заклучок по долгото и опширно писание: Ние – Република Македонија (сите нејзини граќани, а не само власта!) треба да го прекинеме “временото и провизорно“ ословување во ООН. Таков лек нам ни треба! А потоа работите, па и “себеисцелувањето“ ќе си дојдат сами по себе – без амуптации! Е, да, некој воопшто нема да биде среќен – како “надворешниот атакувач“ (кој може да и најде нов таргет за “заебанција“), уште помалку “домашното диво месо“, на кое ќе му нема спас и ќе мора дефинитовно “да изумре“.

      Thumb up 0

    • montehristo

      Почитуван Musso,
      За тоа дали стоиме на различни позиции размислете за Некеровата коцка.
      За реперкусиите од ампутација, па вака, ТИТО е сега згоден мртовец, а да ве потсетам, ако ве служи помнењето, пред извесно време од пред можеби 3 до 5 години имаше еден случај кога на еден планинар раката му беше вклештена меѓу две карпи.
      Сега по таа случка и филм е направен, но не се сеќавам некој да направил филм за храброто одбивање на ТИТО.
      Значи, да појаснам, ТИТО бил советуван од доктори да му ја ампутираат ногата, тој не се согласил, Дечкото сам си ја одсекол шаката.
      Ако вие почитуван Musso,одите по патот на ТИТО, можам само да ви запалам свеќа.
      Околу тоа “диво месо“ кое го дијагнозирате, па нема што да се залажуваме, тоа пред тринаесет години некој му даде дијагноза Октопод “и остана жив“.
      Нема потреба да ги ублажувате работите, диво месо нема централно управувачки систем(октоподот од друга страна да), но тој истиот кој го спомна октоподот уште спомна и: “што ќе ми е држава ако ја немам партијата“(мислам дека беше приближно така).
      Но, со едно мора да се сложите со мене, ако се возите со автомобил, и на некоја кривина налетате на одрон или камења и си го оштетите возилото, дали ќе застанете и ќе ги одстраните тој одрон или камењата, за други позади вас да не си ги оштетат возилата или ќе продолжите без осврнување?
      Но, што ако тој одрон е поставен намерно?
      Што ако на тој одрон заглавиле 200.000 луѓе?
      Што , ако тој одрон сеуште постои?
      За вас тоа можеби не е ништо бидејќи(можеби патувате со воз и тоа лично не ве тангира и затоа е можеби диво месо), но што ако некој го нема тој избор да може да бира со што ќе патува.
      Инаку за дијагнозата, да не заборавам, познато е дека ракот метастазира па се појавува на разни места без разлика каде му било жариштето, така ако вие мислите дека лечите диво месо израснато на колено,….тогаш почитуван Musso, лекот за вашиот пациент ќе биде само крст и кандило.
      Но во овој случај, Господине Musso, случајот е малку посложен.
      Овој случај е комбинација на Рак и Октопод, зошто, поради тој привид кој вам ви се чини дека е диво месо.
      Да појаснам, дефиницијата за Канцер или рак е дека тоа е дел од нашето ткиво каде има неконтролиран раст кој може да се прошири на соседни ткива и да метастазира, но бидејќи тоа не е свесно, можеби може или да се лечи, или да се одстрани, или со радијација, или хемотерапија да се контролира.
      Во овој случај, Канцерот(Рак) има хиерархија, централна команда, пипци кои досегаат насекаде, па може да се нарече Октопод.
      Но, Октоподот има мотив да преживее, опстои и успее, а единствен начин е ако не убеди дека тој не постои.
      Значи вие гледате диво месо, не затоа што е диво, туку затоа што октоподот ви дозволил да видите само дел од едното пипало, и е спремен да го жртвува за да преживее.
      За повеќе гледајте го филмот Вообичените осомничени (The Usual Suspects).
      Јас сум на мислење дека нема реакција од “експертите“ не само затоа што Господинот Попески е во право во врска со спорот, туку и поради неговото пишување во врска со Удбомафијата баш поради оној став: што ќе ми е држава кога ја немам партијата.
      Почитуван Musso,никој не ви брани да размислувате слободно, но барем бидете попрецизни, а богами бидете попрецизни и кога одите кај докторот, не само поради тоа диво месо, туку и поради тоа што вашето тело вашиот доктор не го познава поинтимно од вас самите.
      Ако сум ви згрешил некаде, ве молам да ми опростите, не било намерно, во тој случај укажете ми каде сум погрешил, со задоволство ќе се корегирам.
      Поздрав

      Thumb up 0

  • Musso

    Интересна констатација на montehristo! Во материјали од ООН регистрирани и “обработени“ во годишници на ОКСФОРД и КЕМБРИЏ универзитетите во САД, нашиот реферндум, токму заради прашањето – како што е поставено (и одговорено) создава(л) недоумица кај вистинските експерти во смисла дали граѓаните на Македонија навистина се изјасниле за независност и самостојност? И мене малку ме “сепна“ ваквиот став, но сега, од оваа временска дистанца и јас сум категоричен дека прашањето беше “подло“ двосмислено поставено и остава(ше) многу резерви. Начелно, и Советот за безбедност на ООН кој дал “согалсност“ за прием на “новата држава“ во ООН имал одредени резерви со оглед дека апликацијата за прием во ООН е дадена во 1992 година (решенеа е – усвоена 8 месеци подоцна – подоцна од другите останати републики)и формуирана била некако “непрецизно). Нашето МНР имакопија од таа апликација, а интересно, на веб-от на ООН стои само бројот на документото но, барем јас, не успеав да дојдам до нејзиниот интегрален текст. Токму анализирањето на овој (сега историски)аспект, како и “Стартегијата“ на почитуваниот Г-дин Попески ме наведе да размислувам (па и проучувам) малку подлабоко. Се обидов да бидам што е можно пообјектоивен во приодот (заради мене лично) конпроблематиката, па така дојдов и до став (се надевам исправен) дека “правниот лек“ на професорот Игор Јанев “не држи вода“. Имено, Македонија, ослевена (времено, провизорно) вака или онака, е редовен член на ООН и тешко можам да оправдам дека и’ е “поставфен дополнителен услов“. Провизорното именување, иако со таквото именување не се согласувам во ниту еден случај, сепак не е никакво “допоолнителен услов“, па тешко дека би можеле да “бараме советодавно мислење“ од Судот на правдата заради “ставање допоолнителни услови“ бидејќи “временото провизорно обраќање“ е еден вид рефлекс на нејасната апликација и “нејаснотијата“ (која очито оправдано) ја создало референдумското прашање кое, по се изгелда е (било) формулирано токму за да створи нејаснотија – дали сме ние за суверена, независна држава, или за “модификувана, редуциаран Југославија“ согласно “концептото“ (кој за среќа не заживеа) имкенуван како “платформа Изетбеговиќ – Глиговорв“. Грција тогаш истапила (приговорила) на нашето членство (кое значи и трајно и официјално признавање како независна и самостојна држава) со една единствена, можно прифатлива забелешка (приговор) дека “новиот политуички субјект“ (ние, Македонија) преставува (или предизвикува)загрозување на територијаниопт интегритет ма Грција (!?) и закана за безбедноста. Безбедностниот аспект е единственото нешто кое можело СБ на ООН да го “проголта“. Глупавите “читателски“ дрндања дека ЉуБчовата “најава за иден конгрес на ВМРО-ДПМНЕ во Солун“ (која е патем свесно смислена, навидум “наивна“ провокација) е оправдани за Грчката загриженост за нивната (Грчка) територијална безбедност, се само свесно креирање на “ветер во магла“ и инфантилно,секако и правно неиздржано аргументирање на една глупост со друга. Логичкиот аспект на оватврдење оставам Г-дин Попески да го образложи од причина што е тука поумешен од мене. Следува 1995 година (септември месец) кога е потпишана таа “фамозна“ Времена Согласност (Interim Accord а не Temporary Agreement) значи согласност, а не спогодба, која, по укажувањата на г-дин Попески, а потем и со мои лични (какви – такви) проучувања, навистина е надвор од она што се третира и регулира како Law on Treaties – договорно право (во мој превод), а директно спротивно на ius cogens-от како основен принцип на кој с ебазира и Повелбата на ООН и по кој би требало да пстапува Судот на правдата (орган на ООН!), секако доколку до него се излезе со такво барање. Нашава актуелна (десно – лева) власт истрчува со барање – тужба за “прекршување на согласноста“ (!?), за која пак имам проверена информација дека воопшто не е ратификувана од надлежен грчки орган – грчкиот парламанет. Иако не сум правник, мене никако не ми оди во глава како орган на ООН (Судот) воопшто може да одлучува за нечии (било чив) прием во догoворна организација (НАТО = North Atlantic TREATY Organization) која не е конституент на ООН и кај која постои принцип на консензус – нема надгласување. Колку и да сакаме да се правиме “на удрени“ во Букурешт 2008 немаше конзензус за прием на Македонја во НАТО под било какво име. Смарас може да си зборува што сака, но Грција во Букурешт не стави вето оти немаше потреба – нејзиниот негативен став кон нашиот прием во НАТО го подржаа и други земји членки на таа организација. Повтороувам дека не сум правник, но колку – толку знам да направам разлика помеѓу Civil Law доминантно во англо-саксонските змеји, а кое се применува и во ООН, од Common Law – доминантемн во европските земји. Така, очекувам Судот да има “проблем“ со (1) легимацијата на Грција во “расправата“ како НАТО членка пред тој суд, а по основ на (исклучиво биолатерална) согласност која, како нератификуван документ, не создава(ла) обврска за “првата страна“, како и (2) со тврдењето на “втората страна“ (Република Македонија) дека во “Букурешт 2008 имало вето од Грфција“. Изјавите на Саарфас и разно разни грчки политичари, како што ние ги преставуваме, според Common Law System-от, ќе бидат (или би требало да се отфрлат) како “шпекулации“ што во англсикиот јазик при вакви судски процеси се третираат и нарекуваат како hear-say – мусаџиски преведено како “рекла-казала“. Значи, Г-дин Попески е сепак во право – спорен е легитимитетот на времената согласност, а не “нејзино непочитување – прекршување“ од страна на “првата страна“. Така, “Стратегијата“ на Попески е сосема издржана, а останува да видиме, да се обидеме, да изнајдеме тактика за нејзино реализирање. Проблемот не е Судот и ООН, туку домашните “застапници на обвинението“ кои, според мене, “пукаат“во празно“ и без ефект. Бсушност ефект можеби и ќе има, ама не поволен и посакуван од наша (македонска) страна. Останува “горчливото чувство“ дека проблемот е сепак креиран кај нас од внатре и истиот како таков, токму од внатре, од кај нас, се одржува и тоа свесно.

    Thumb up 0

    • Musso

      ГРЕШКА, махинална, но која мора да ја поправам. Имено Common Law System-от се применува во англосаксонските земји и земјите од поранешниот комонвелт, додека Civil Law System-от во европските земји. Се извинувам за грешката и очекува разбирање. Знам дека не е паметно он-лајн да се пишува, ама времето и моментот ме наведоа (оправдување за лична грешка, по обичај, но не и баш оправдано – признавам)!

      Thumb up 0

    • montehristo

      Musso,не можеш болеста да ја лечиш на тој начин што ќе ги третираш симптомите на болеста.
      Сконцентрирај се на суштината, не на формата.
      Темелот на се она што чучи меѓу нас и Грците не е кај Грците, мада тие бајаги помагаат тоа така да изгледа/личи.

      Thumb up 0

  • montehristo

    Здраво Марјан,
    Прво што ми падна во очи е делот од реченицата каде го цитирате Аристотел:
    “..доколку додадениот дел само акцидентално и припаѓа на стварта, тогаш не е променет идентитетот.“
    И понатаму:
    “Доколку се случи она што е дадено во дефиницијата да и припаѓа на сегашноста, или минатото, додека она што има име не и припаѓа, тогаш нема идентитет.“

    Во врска со Република Македонија(Скопје) не е акцидентално/случајно ниту е првпат тоа да ни се случува нам и на Македонија.
    Првпат се случи на реферандумот:
    “1.Дали сте за самостојна Македонија,
    2.со право да стапи во иден сојуз на суверени држави на Југославија?“
    Од прашањето се гледа дека Македонија нема проблеми со надворешните непријатели туку со внатрешните.
    А вторпат кога Киро за Грчката јавност изјавува дека ние сме Словени.
    Проблемот е видлив само ако се стави напоредно Референдумското прашање со проблемот со Името.
    Модус операнди е скоро ист.
    Но ефектот е: Нема идентитет, нема држава Македонија, значи има нова држава, во нова држава мора нови односи, нови внатрешни договори.
    И тука е решено Македонското Прашање.

    Thumb up 0

    • Musso

      MONTEHRISTП – имаме одреден проблем во разбирањето – меѓусебно. Неможам да сфатам од каде констатација дека “ја обвинувам Грција“, кога во мојот коментар ИЗРИЧНО тврдам дека проблемот е токму кај нас и во нас. Можно е да сум бил нејасен, оти пишував on-line, па не е исклучено печатните грешки да смениле нешто во смисолта. Јас се “закачив“ на овој сајт бидејќи ми “фати око“ Стратегијата на г. Попески, а не “ми фаќа“ око, понуденото (често и пренагласаено) стојалиште илити “правен лек“ од страна на Д-р Игор Јанев. Значи јас сум на стојалиште дека проблем е “правната (не)важност и (не)издржаност“ на документот именуван како ВРЕМЕНА СОГЛАСНОСТ. И тоа не можам да го прифатам дека е само “дијагноза на симптоми“ или “симтом за дијагноза“. Времената согласност никако не е симптом туку, да се обидам како лекар (иако не сум) да се изразам – последица од болеста и тоа последица која МОРА да биде адекватно третирана (трајно одстранета – излечена) за да не настане уште поголема штета. Значи, јас не сум согласен со постапките на Владата (сега не бнаш лично од Премиерот иако тој ја сноси одговорноста)- од оние кои од власта се “клаени да бидат авокати“. Тврдам (иако не сум ниту правник) дека она што е покренато пред Меѓународниот суд на правдата, а за кого знам (проверливо е) дека е основан од ООН нема да вроди со плод, туку може дури и да креира (или засили) неодржлива (замајувачка) политичка дебата во Македонија. Како што работите се поставени, Република Македонија, според мене, или да речеме – јас тврдам, нема да добие (или почуствува) никаков бенефит, а наследниците на “стариот“ систем ќе се обидат да “поентираат кај јавноста“ дека “ни нема спас – име мора да се мења“, што за нив значи “власта мора да се смени“. Името не може да се смени (нити народот тоа го сака, а нити постои механизам за тоа – па ни референдум е можен – занчи невозможен е), а валста може. А што, во овој општествено политички момент, е алтернатива на сегашнава власт? Засега, очито се согласуваме, проблемот (вирусот, бактеријата – како сакаш) инсталиран е со референдумското прашање, итро и подмолно (секако и безобразно антидржавно) поставено во 1991 година. Однесувањето на Грција е само засилување на болката , која, повтроувам е ОДВНАТРЕ креирана. Не ни очекувам да се согласиш со мене (затоа е дебата), јас само се обидувам да го појаснам ставот кој сметам дека е погрешно разбран. Се обидувам и да го аргументирам, а како аргумент се повикав на еден дел од годишникот на институтот Макс Планк, каде “некои си експерти“ се огласиле со мислење дека “референдумскто изјаснување“ во Македонија во 1991 година е (за нив) нејасно во смисла дали народот (граѓаните) се изјасниле за незвисна и самостојна држава или за “редуцирана Југославија“. Македонија е примена како рамноправна членка на ООН во април 1993 година! Со тоа заврши постапката за станување “полноправен член“ и никаде не можам да најдам основ за тврдењето на д-р Игор Јанев дека има “ultra vires”. Имало “одлука за времено провизорно ословување“ (резолуција на ОН на основа на “препорака“ на СБ на ОН), но дљадено е и образложение. Колку тоа образложение е издржано, тоа е друга работа. Наметнатото (отпосле!) ембарго од Грција (кое “наменски“ беше прекршувана од “обете страни“) е, односно беше (во тоа време) директно во спротивност со начелото ius cogens, кое пак е втемелено во Повелбата на ООН. Времената согалсност ниту беше потребна, а уште помалку има било каква правна издржаност, особено што прекршува принципи на ОН, а едновремено повлекува и прекршување на човекови права дефинирани и регулирани со ЕКЧП. Еве ова нека бид конечниот мој став по однос на “болката“. Таа е кај нас, и е последица на нешто што, во основа, е криерано кај нас внатре во Македонија, а со цел да псолужи некому надвор кој не е само Грција. Всушност Грција е алатка за “засилување на болката за да пациентот (по можност и нивна голема желба) поскоро умре. Пациентот е сепак жилав и не умира така лесно (преживеал многу болки, па и оваа), а проблем (на пациентот) е што сеуште не добива адекватен иљач, кој може трајно да му ја излечи болката.

      Thumb up 0

    • Се согласувам дека се работи за модус операнди на познат сторител;УДБОМАФИЈАТА.

      Thumb up 0

    • Ќе ви се замешам во муабеот.
      Мислам дека владината тужба е лоша и е побиена со мојот контрасилогизам.
      Бидејќи на Владата и се брза, можни се две варијанти;или повторно ќе склучи вонсудска спогодба со Грција, или ќе го чека исходот од лошата тужба.
      Во таква ситуација и доказите дека Владата греши треба да се почести.Јас ќе се обидам да докажам со помош на класичната Аристотелова логика дека сум го побил правниот силогизам на Владата(тужбата за исполнување на привремената согласност).правниот силогизам може да се побие на два начини:
      1. со побивање на дел од силогизмот(големата премиса, малата премиса, заклучокот) или со
      2. контрасилогизам.
      Силогизмот на Владата изгледа вака:

      ГОЛЕМА ПРЕМИСА:Pacta sunt servenda(договорите се извршни).
      МАЛА ПРЕМИСА:Македонија и Грција имаат склучено договор(привремената согласност)
      ___________________________________________________________
      ЗАКЛУЧОК:Грција мора да ја исполни привремената согласност

      Правниот силогизам на Владата е совршен и не може да се побие со уништување на ниту еден дел од силогизмот.Големата премиса е вистинита.Малата премиса е вистинита.Заклучокот произлегува од премисите.
      Но, затоа силогизмот на Владата може да се побие со контрасилогизам, а јас во мојата стратегија имам направено контрасилогизам.Еве како изгледа

      ГОЛЕМА ПРЕМИСА:Секое правно дело што е во спротивност со ius cogens(когентна норма) е ништавно.
      МАЛА ПРЕМИСА:Привремената согласност е во спротивност со правото на самоопределување, кое што е ius cogens.
      __________________________________________________________________
      ЗАКЛУЧОК:Привремената согласност е ништавна

      Бидејќи и мојот правен силогизам е совршен, не може да се уништи ниеден негов член.
      Но, вториот закон на мислењето(Аристотел) вели:два противречни судови не можат истовремено да бидат вистинити.
      Значи;или оној на Владата, или мојот е привиден силогизам.
      Мојот контрасилогизам е просилогизам за големата премиса на Владата(pacta sunt servenda).Имено, мојата голема премиса вели pacta sunt servenda е основно начело на меѓународното право, но ова начело не важи кога правното дело(договорот) е во спротивност со ius cogens.Дека е ова точно сум докажал со други просилогизми во мојата „Стратегија“(прецизирани одредби од Повелбата, од Виенската конвенција и од Привремената).
      На опишаниов начин сум ја уништил големата премиса на совршениот правен силогизам на Владата, а со тоа сум го уништил правниот силогизам на Владата.Бидејќи;правниот силогизам мора да ги содржи сите делови, а овој на Владата не ги содржи сите делови, бидејќи јас сум уништил еден дел од правниот силогизам.
      После ова, станува појасно дека Владата на својата голема премиса и дава универзална важност, а јас со мојот контрасилогизам сум докажал дека големата премиса на Владата има партикуларна важност.Јас сум докажал дека начелото pacta sunt servenda не важи за ништавни договори.
      Единствен начин да не убеди Владата да и веруваме е да уништи дел од мојот правен силогизам(некоја премиса, или заклучокот), или да направи контрасилогизам со кој што ќе го уништи мојот контрасилогизам.
      Се доеека не го направи тоа;јас сум во право и само мојот контрасилогизам е вистинит.
      И што е најважно;мојот контрасилогизам е победа во спорот со Грција.

      Thumb up 0