Пресудата на Меѓународниот суд на правда ќе биде како светилник

Грција, како по дефиниција, ја почитуваше Привремената спогодба толку долго, колку што постоеја причините за нејзино склучување. Македонија даде сé со самото склучување на Привремената спогодба. Поради тоа, Грција ја прекрши истата. Стравот од последиците за прекршување на Привремената спогодба беше многу помал, отколку надежта на Грција дека со попречувањето на Македонија во зачленување во НАТО и во ЕУ, ќе ја натера Македонија да го смени името, да оди против природното право, односно Грција цврсто веруваше дека „Македонија има право да биде луда“.

Македонија има право да бара да престане да важи Привремената спогодба, заради прекршување од страна на Грција, но под услов да не постои страв, или да постои надеж дека работите ќе се променат. Фактот што Македонија не побара да престане Привремената спогодба говори дека кај Македонија постои страв(веројатно оправдан). Фактот што Македонија поднесе тужба против Грција за исполнување на Привремената спогодба, говори во прилог на тоа дека Македонија не изгубила надеж за зачленување во НАТО и во ЕУ.

Моево правно средство, што детаљно го образложив е најсоодветно за оваа ситуација и во висок процент ја респектира реалноста. Тужбата за ништавност не е ни храбро, ни кукавичко дејствие. Тоа е средство со кое што се отстрануваат од правниот промет правни дела што не смеат да постојат, што значи дека ова дејствие е во интерес на НАТО и ЕУ. Ако е во интерес, тогаш не може да биде сфатен како непријателски акт. Грција, се разбира, ќе го доживее како непријателски акт, бидејќи со прогласување на Привремената спогодба за ништавна, Грција ги губи сите придобивки од неа. Македонија не мора да преговара за името. Македонија врз основа на поволна пресуда на Меѓународниот суд на правдата мора да биде примена под името Република Македонија. Македонија може да ги врати во Уставот нормите за грижа за своето малцинство надвор од Македонија. Македонија може да си го врати старото знаме.

Сите наведени дејствија се неповолни за Грција и таа ќе биде доведена во позиција да ја брани Привремената спогодба што постојано ја крши и во целост да ја исполни. Тие што мислат дека Грција како членка на НАТО и на ЕУ и понатака може да нé попречува, не мислат правилно бидејќи пресудата на Меѓународниот суд на правдата ќе биде како светилник, според кој ќе мора да се управува и НАТО и ЕУ. Таа пресуда ќе биде, условно кажано, рес јудиката за сите евентуални идни спорови помеѓу Македонија и Грција, што значи ни гарантира успех пред сите други судови.

Начинов што го предлагам е поволен и за Обединетите нации, бидејќи тие се доведени во крајно неповолна ситуација со фактот што се гарант за исправноста и за исполнувањето на Привремената спогодба. Наместо тие да ги активираат своите механизми против Грција, Македонија им помага со ваквото правно средство, доколку се стекне со поволна пресуда, Обединетите нации само да ја спроведат пресудата, без дополнителни бројни резолуции, кои често зависат од согласноста на вољите од многу инволвирани со различни интереси.

Доколку Македонија сама се впуштеше во „авантурата“ Привремена спогодба, не ќе имаше право да приговара дека била измамена, најмалку ќе можеше да ја обвинува Грција дека го прекршила дадениот збор. Секој ќе и речеше дека сопствената глупавост е причина што сопствената благосостојба и ја доверила на држава, на која пред сé и е нејзината благосостојба. Но учеството на Обединетите нации во Привремената спогодба не ослободува од приговорот дека сме биле глупави, бидејќи истиот приговор ќе важи и за Обединетите нации, или уште полошо, како што наведов на почетокот, на Обединетите нации може да им се префрли мала фидес. И во првиот и во вториот случај, за Обединетите нации е најповолен исход, за Македонија поволна пресуда на Меѓународниот суд на правдата. Приговорите на Грција од пред 20 години, дека Македонија ја загрозува безбедноста на Грција, а со тоа и на ЕУ и на НАТО-членките, ги демантира времето. Напротив, се покажа дека Грција има непријателски намери.

„Колку повеќе држави склучат договор за мир, толку помал страв им предизвикува секоја од нив на другите и се намалува нејзината моќ, да започне војна. Напротив, во тој случај уште повеќе е обврзана да ги почитува условите на мирот, значи толку помалку е независна и толку повеќе обврзана, да се приспособи на заедничката волја на сите држави во сојузништвото (Спиноза, „Политичка расправа“).

Доколку ова логична мисла на Спиноза ја земеме како голема премиса, противењето на Грција, Македонија да стане членка на НАТО, е во спротивност со безбедносните ризици од Македонија. Според таа премиса, Македонија е многу поголем безбедносен ризик доколку остане надвор од НАТО, а со зачленувањето во НАТО, Македонија е обврзана да ги почитува правилата на тој сојуз, кои одат во прилог на Грција.

Заклучок, Грција не сака да го реши безбедносниот ризик од Македонија на единствено логичен и правилен начин, со зачленување на Македонија во НАТО, туку сака Македонија да остане безбедносен ризик надвор од НАТО, кој во даден момент ќе стане легитимна цел на Грција, а со тоа и на НАТО. И државата Македонија ќе биде уништена.

НАТО е во позиција да го презентира овој силогизам направен со помош на Спиноза. Користа е двојна; доколку Грција одбие да го прифати овој аргумент, таа не ги почитува правилата на НАТО, што значи дека е против тој сојуз. Колкава е опасноста Грција да биде надвор од НАТО за нејзините членки, не сум компетентен да проценам, но доколку „правото е ум без страст“ (Аристотел, „Политика“), примената на правото не може да оди на штета на членките на НАТО. Поверојатно е обратното. Членка што не ги почитува правилата на сојузот, прашање е колку би била пожелна за некаков друг сојуз, или во најмала рака; како ќе биде третирана во тој друг сојуз.

Кај нас имаме и еден проблем со невладините организации, одредени „интелектуалци“ и поголем дел од медиумите. За првите треба да се примени дефиницијата за невладини, за вторите дефиниција за интелектуалец, а не за формално образование и за третите дефиницијата за објективни медиуми.

„Значи, бидејќи само највисоките државни власти имаат право да управуваат со јавните работи, односно за таа работа да употребат чиновници (службеници), од тоа произлегува дека поданикот греши против државата, доколку според сопствена проценка, без знаење на врховниот совет, се зафати со некаква јавна работа, дури и доколку верува дека тоа што има намера да го направи ќе биде најдобро за државата (Спиноза, „Политичка расправа“)“.

Се поставува прашање дали е исполнет цитатот на Спиноза, кој треба да се свати како голема премиса, со однесувањето на наведените, од народот сведен под заеднички именител „соросоиди“.

Тие тврдат дека работат во склад со законот, се повикуваат на човекови права, односно право на изразување и така натака, а крајната цел е да владеат наместо власта, односно да го сменат името Македонија.

Меѓутоа, доколку однесувањето на некои граѓани е во спротивност со разумот, тоа не е ништо друго, туку „право да се биде луд“, а што значи тоа, веќе беше погоре образложено. Доколку јас кажам дека со моево биро можам да правам што сакам, тоа не значи дека имам право да му наредам на бирото да џвака трева. Така, исто „соросоидите“ немаат право од нас да бараат со почитување да ги гледаме и да ги слушаме нивните нешта, што кај нас предизвикуваат смеење или гадење. Напротив, за да не се случуваат вакви ситуации, државата треба да ги поттикнува своите државјани со страв и почитување (Спиноза).

Значи, за разумните дејствија почит, за неразумните дејствија страв. Доколку исчезнат почитувањето и стравот, со нив исчезнува и државата.

„А освен тоа, треба да се испита дали деловите пропаѓаат истовремено со целината, бидејќи би требало да биде обратно – кога ќе пропаднат деловите, да пропадне и целината. Но доколку пропаднала целината, не е нужно да пропаднат и деловите (Аристотел, „Органон“)“.

Македонија како целина пропадна 1913 година. Пропаднаа и два од трите дела. Меѓутоа, еден дел преживеа. Прво, како република во состав на федерална држава, а веќе 20 години како самостојна држава. Затоа, се настојувањата да пропадне и последниот дел.

Објавено како фељтон за “Стратегија за зачувување на името” во Нова Македонија на 6 мај 2010
Сите делови:
1. Дали случајот помеѓу Македонија и Грција правно е меѓународен спор?!
2. Зошто Европа ја поддржува грчката неправда кон Македонија?
3. Има правни лекови за нашата болест
4. Привремената спогодба е неправда за Македонија
5. Сојузот со САД – причина што Грција не го користи правото на војна
6. Пресудата на Меѓународниот суд на правда ќе биде како светилник

  • Musso

    Интересна размисла, со која јас нема да се соглсам.

    Имено ако судот утврди дека Согласноста мора да се почитува, јас ТВРДАМ дека никако не може да ја натера Македоноија да го промени името! Можеби не се разбираме баш најдобро, па да се обидам јас да го појаснам своето.

    Не знам колку е коректно да образложувам со прашања, ама тоа ми се наметнува.

    Ако Ius Cogens е едно од основните начела (принципи) на кои се базира Повелбата на ООН, на основа на што Судот ќе донесе одлука дека “почитувањето” на Времената согласност, еве токму на основа на начелото Pacta Sunt Servanda, ја задолжува една земја членка на ООН да си го промени уставното име?

    Следно прашање, во која Резолуција на ООН стои дека Македонија, кога тогаш ќе мора да го промени името?

    Значи ли тоа дека Грција е таа од која зависи како ќе функционира ООН и како која држава ќе се именува?

    Како тоа некој предвидува преговори за име во кои однапаред “е предвидено“ дека името мора да се смени?

    Ако е така, зошто во Резолуцијата на ООН (онаа де 817) не е изрично кажано дека “државата која аплицирала…. со документот А/Ѕ…..“ се задолжува во рок од ….. денови,месеци, години, да си “најде ново име“ кое ќе задоволи една од земјите членки?

    Дали верувате дека ова би било логично, нормлано и во скалд со Повелбата на ООН?

    Дали сега и Вие застанувате на стојалиштето дека во 1993 година на Република Македонија и’ е поставен ultra vires за членство и дека членството е “времено и условено“?

    Јас и натаму стојам на ставот дека Согласноста е ништавна и се обидов, по свое видување, да посочам и на недостатоци во истата, а кои не ја правата меѓународен договор. Но ете има такви (не мислам на Вас господине Попески) кои сметаат дека е таа меѓународен договор кој произведува обврзувачко дејство и ете тужат заради неисполнување на одредба од тој догово, односно, поточно кажано, прекршување на обврска,наводно преземена со членот 11 од Согласноста. Значи и покрај моето негодување и противење како граѓанин чија воља не била ниту сослушана, а камоли проверана (начело на Free Consent), некој ме обврзал на нешто. Да бидеме начисто – промена на уставното име на државата МЕНЕ МЕ ОБВРЗУВА како граѓанин – да си го сменам идентитетот, да ја сменам мојата патна исправа бидејќи истата ќе стане невалидна-неважечка. Вомојата “визит карта“ ќе морам да напишам дека мојата фирма не е во Република Македониај туку во некој си новоименувана држава, зошто ако тоа не го сторам, мојте странски деловни партнери ќе ме третираат како измамник кој лажно се прикажува.

    Да, кога јас посакувам (како граѓанин кој има свои граѓански права) да бидам ослободен од таа обврска, оној кој добил мандат од мене (како граѓанин – избирач) се труди да покаже дека обврската сепак постоела. Да, да беше прифатена Вашата Стратегија, сега ќе имав прилика да очекувам Судот во Хаг да ме “ослободи“ од наметнатата (без моја воља) обврска. Судот тоа нема да го стори бидејќи од него се бара (мојата влада бара!) да ја потврди обврската. Рака на срце, не само мојата, туку на сите “засегнати страни“, но Ве молам господине Поепски – КОЈА ОБВРСКА?

    Според Вашето излагање (на други места) Вие ме убедувате дека МОРА да се преговара за името на МОЈАТА земја. Демек тоа е обврска која (имплицитно, експлицитно никако) произлегува од Времената согласност. Нека е и така (иако не се согласувам!).

    Следува прашањето (на кое обајцата го знаеме одговорот) како можам да се ослободам од обврската? Како поединец – граѓанин, од обврската (која неволно ми е наметната) може да се ослободам, само ако ја напуштам земјата, побарам азил во странска земја или државјанство на таа друга земја, Како ЉуБчо Георгиевски на пример. Ете, тој вели ако не се укинеме како држава тој ќе си биде само Бугарин, а сега е и Бугарин и “фајромец“, чунки користи (граѓански) привилегии и во двете држави, од кои едната, Бугарската, му била “загарантирана“.

    Има ли друг начин на “ослободување од обврската“? Па мислам дека има – како граѓанин да побарам (легитмно граѓанско право да истакнувам барања) мојата држава, претсавувана од владата која има мандат за тоа, да покрене постапка (процедура) за “ослободување од обврската“. Прашањето кое сега се наметнува е “двојно“ и има две претпоставки или инаку кажано, две “потпрашања“:

    (1) Дали владата воопшто ќе сака да покрене таква постапка – заначи дали ќе има политичка воља за такво нешто, и слух за барањата на грашаните, и доколку има, односно доколку сака,
    (2) Како владата може да ме (не) ослободи од обврската, секако ако претходно се изјасни дека сака и дека има таква намера?

    Одговорот на второто потпрашање е прилично едноставен. Ако владата сака да ме (не) ослободи од обврската (и малтретирњето со вечни разговори и преговори) има право согласно “прогласената за важечка Времена согласност“, да се повика на членот 23 став 1, и во постапка (процедура) предвидена со ставот 2 од истиот член, да ОТСТАПИ од Времената согласност. Дали е предвидена некаква меѓунардоно правна (не говорам за политичка) санкција заради повикувањето на тој “фамозен“ член 23?

    Ќе Ви спротивставам уште еден момент, односно мое тврдење. Дури и да беше примената Вашата Стратегија која јас ја подржувам како адекватна иако не беше прифатена, и Судот да пресудеше дека Спогодбата е ништавна, јас ТВРДАМ дека ниту НАТО, а уште помалку ЕУ ќе ја примеа Македонија во своето членство ниту како “фајром“! Мислам дека е повеќе од јасно дека елиминацијата на Република Македонија од картата на суверени држави не е само грчка политичка воља. Ајде ЕУ да речеме “фер“ ни кажува дека не сака ни да почне со преговори, НАТО пак ни кажува јасно дека не е само Грција таа која не се согласува со членство на Македонија во Алијансата. Во Букурешт 2008 беа најмалку 6 (шест) земји (истите се и денес) кои кажаа дека имаат проблем со постоењето на државата Република Македонија.

    За крај, навистина ме чуди и би сакал да ми биде компетентно разјаснето како тоа одлуката на Меѓународниот суд на правдата по основ на исклучиво билатерален спор за договор кој е апсолутно билатерален и како таков регистриран во ООН, како навистина судот може да донесе одлука која ќе обврзува било кого (трета страна) освен двете засегнати страни и ООН, чиишто орган е судот? Какви се ингеренциите на овој Суд врз НАТО, ЕУ, ФИФА, УЕФА, ФИБА,ФИДЕ, ЕВРОСОНГ, СМК, …?

    Thumb up 0

  • Musso

    После коментарот односно репликата која ја дадов на коментарот – прашањата од montehristo, некако почуствував потреба да се навратам на Стратегијата. Водењето на усната расправа пред Меѓународниот суд на поравдата во Хаг, особено излагањата на професорите (секако и врвни адвокати) Сандс и Марфи одат во прилог на Стратегијата. Имено, нивното излагање (искреноне очекував таков настап и бев скептичен) големата итрина како кон “нарачателот“ на нивниот ангжман – Република Македонија (владата), така и кон судот, декомпонирањето на одгворот на тужбата од страна на Грција, особено антиципирањето на можните реакции на “тужената страна“ мене ми оставија посебен впечаток. Очито не се “договарале“ со Марјан Попески, но се “тука некаде“ со Стратгеијата. Секако, тие се во ставени да ја образложуваат тужбата за неисполнување на Спогодбата (членот 11), а не незјината ништавност, но некако ја тераат водата односно го наведуваат судот да донесе пресуда која нема да биде изрична – Спогодбата е ништавна, но ја растеруваат маглата во тумачењето и примена на Спогодбата, и доста итро, но и аргументирано, покажуваат нешто што мене ми причинува лична сатисфакција (суета, де) – покажуваат и докажуваат дека Република Македонија НЕ СЕ ОБВРЗАЛА да преговара за своето уставно име, со промовирање на начелото IUS COGENS и тоа преку начелото Pacta Sunt Servanda.

    Тоа што оваа група експерти го прави е она на што мусаџиски (лаички, де)инсистирам од самиот почеток – разбистрување на маглата која ја создадоа оние кои скаат да ја нема оваа држава.

    Значи сега насловот на овој дел од Стратегијата добива целосна афирмација – Пресудата на Меѓународниот суд на правдата ќе биде како светилник! Независно што не се одеше по децидните ставови на господинот Попески, сепка,мислам, Марјан може да биде задоволен. Светилникот ќе ја разбие маглата и “насуканите и изгубени во маглата“ ќе го најдат вистинскиот пат.

    Thumb up 0

    • Не се согласувам со вас.

      Претпоставувам дека вашиот заклучок дека адвокатите на Македонија го користат ius cogens е вистинит.
      Доколку е така, адвокатите на Македонија го кршат вториот(Аристотел) закон на мислење:два противрени судови не можат истовремено да бидат вистинити.
      Мојата тужба и тужбата на Владата се противречни судови.Не можат истовремено да бидат вистинити.Адвокатите на македонија тврдат дека Времената согласност е валидна и бараат нејзино исплнување, а јас тврдам дека е невалидна.
      Доколку победат адвокатите на Македонија и Грција има право да побара од судот да ја натера Македонија на компромис(промена на име).
      Доколку победи мојата тужба, кажав што ќе се случи во расправа на коментарот на „Монтехристо“, па нема да се повторувам.

      Thumb up 0

  • Марјан Попески

    „Георге“!
    Особено ме радува фактот, што од четири ваши коментари, три се на три дела од „Стратегијата за зачувување на името“.
    Од изгледот на сајтот и местото што го добила „Стратегијата за зачувување на името“, јасно е дека според мене, најважно прашање за Македонија е зачувување на името(идентитетот).Според анкетите, така е и за Македонците.Според коментарите и за вас тоа е најважното прашање.
    Според делата, не е така за опозицијата(свесно), а и за позицијата(се ми се чини од незнаење).

    Thumb up 0

  • George

    Ми се допаѓа ова: ‘Значи, за разумните дејствија почит, за неразумните дејствија страв. Доколку исчезнат почитувањето и стравот, со нив исчезнува и државата.’. Еден мој пријател, поранешен работник, а сега пензионер, ми вели: „Знаеш како е дојдена културата во Европа?“ Ја поставувам потпршања и сл., но да не должам, неговиот одговор беше „Со камшик.“ Значи, камшик за неразумните.

    Thumb up 0