Последна шанса за одбрана на името

„Вистината и непретварањето полесно во светот би го освојувале просторот, доколку оние-кои што се неспособни да ги произведат-не би направиле заговор против нивното појавување (Шопенхауер, „Светот како волја и претстава“).“

Така е и во Македонија во спорот со Грција. Тие што сега и нудат знаење на Владата, направиле заговор, да не се појават оние што имаат знаење. Овој заговор влечи корени од комунизмот, како синоним за негативна селекција на кадри.

Потребно е да се направи разлика помеѓу поимот знаење и паметност. „Значи, знаењето е можност за докажување; кон ова определување спаѓа и се што за тоа кажавме во делото Аналитика (Аристотел, „Никомахова етика“).“

Значи, правниците што и даваат знаење на Владата се должни да направат правен силогизам (доказ).

Потоа се применува паметноста (Владата), која што треба да процени дали во дадениот момент е паметно, или не е паметно да се употреби знењето. Бидејќи (Аристотел, „Никомахова етока“), паметноста е поим кој што се бави со проблеми што не се решаваат секогаш на ист начин, додека знаењето (докажувањето) се бави со проблеми кои што секогаш се решаваат на ист начин.

Јас со мојата „Стратегија“, аргументирано укажав дека она што и се нуди на Владата зад тужбата не е знаење. И денес, после настапот на македонските адвокати, не слушнав правен силогизам. Слушнав само реторички  силогизми, кои што немаат доказна вредност, освен ако не се текмерион. Но, текмерион немаше.

И д-р Шнајдер („Логика за правници“), го прифаќа мислењето на Аристотел за доказот и со една прекрасна метафора вели дека правниот силогизам е контролна станица, која што вредните мисли ги пропушта, а невредните ги сопира.

Мислите на владините правници не можат да ја поминат контролната станица на д-р Шнајдер.

Правниот силогизам на владините правници:

ГОЛЕМА ПРЕМИСА: Pacta sunt servanda (договорите се извршни).

МАЛА ПРЕМИСА: Македонија и Грција имаат склучено времена согласност, чиј што член 11 Грција не го извршува.

_____________________________________________________________________

КОНКЛУЗИЈА:Грција мора да го изврши член 11 од Времената согласност.

Јас правниот силогизам на владините правници го побивам со контрасилогизам, уништувајќи му ја големата премиса. Имено, владините правници на pacta sunt servanda му даваат универзална важност. Јас ова тврдење го побивам, тврдејќи дека pacta sunt servanda има партикуларна важност и за ова тврдење го давам следниот контрасилогизам:

ГОЛЕМА ПРЕМИСА: Секој договор што е во спротивност со ius cogens е ништавен(член 53 од Виенската конвенција за договорно право).

МАЛА ПРЕМИСА: Член 5 од Времената согласност е ништавна договорна норма.
_____________________________________________________________________

КОНКЛУЗИЈА: Времената согласност е ништавна и нема никакво дејство

Меѓутоа, проблемот е во тоа што правниот силогизам на владините правници е уништен и од правниот силогизам на грчките правници:

ГОЛЕМА ПРЕМИСА: Врз основа на член 5 од Времената согласност Македонија презеде обврска да преговара „…со намера да постигне договор…“ за името.

МАЛА ПРЕМИСА: Македонија преговара 16 години без намера да постигне договор за името (За вистинитоста на ова премиса Грците ги користат изјавите на Црвенкоски).

_____________________________________________________________________
КОНКЛУЗИЈА: Македонија преговара mala fides.

Бидејќи веќе докажав дека pacta sunt servanda има партикуларна важност, сега Грците со својот контрасилогизам укажуваат на партикуларната важност, односно во случај на mala fides повторно не важи pacta sunt servanda.

Но, мојот контрасилогизам ја уништува големата премиса на грчкиот контрасилогизам (член 5 од Времената согласност).

За да биде мојот контрасилогизам поубедлив, ќе направам три просилогизми:

ПРВ просилогизам:

1. Член 103 од Повелбата е ius cogens која што предизвикува ништавност на сите договорни норми кои што во време на настанувањето биле во спротивност со Повелбата и Статутот како негов интегрален дел.

2. Член 5 од Времената согласност е во спротивност со член 1, став 2 од Повелбата.

_____________________________________________________________________

3. Член 5 од Времената согласност е ништавна договорна норма.

ВТОР просилогизам:

1. Член 1, став 2 од Повелбата го содржи основното колективно човеково право, правото на самоопределување, кое што е ius cogens и важи erga omnes.

2. Член 5 од Времената согласност одредува преговори за правото на самоопределување.

_____________________________________________________________________

3. Член 5 од Времената согласност е ништавна договорна норма.

ТРЕТ просилогизам:

1. Quod nullum est, nullum producit effectum (Тоа што е ништавно нема никакво дејство).

2. Привремената согласност е ништавна (член 5 од Времената согласност е во спротивност со член 1, став 2 од Повелбата, односно правото на самоопределување, кое што е ius cogens и важи erga omnes, според пресудата на Mеѓународниот суд на правдата во случајот Источен Тимор).

_____________________________________________________________________

3. Ништавната Времена согласност нема никакво дејство и Македонија не мора да го смени името.

Доколку моето заклучување, односно наведените правни силогизми се правилни, тогаш на Владата и предлагам врз основа на Виенската конвенција за договорно право да испрати до Грција изјава дека Времената согласност е ништавна и да го извести Меѓународниот суд на правдата.

Доколку Грција не одговори во рок од 12 месеци, Македонија има право да вложи жалба за ништавност до Меѓународниот суд на правдата.

  • “Не треба да бидеш толку заслепен од патриотизмот за да не можеш да се соочиш со реалноста. Она што е погрешно, погрешно е, без оглед на тоа кој го кажува” – Малком Икс

    Г-дине Попески,

    незнам како да го опишам гневот кој се собира во мене додека ги читам Вашите текстови. Гнев бидејќи гледам оти очигледно Владата нема намера да ве слушне. Не покажува ниту желба.

    Мојата искрена замерка до Вас се однесува на вашата одлука да избегнувате публицитет. Со пишувањето на овој текст како и останатите Вие според мене, не сте ја довршиле мисијата,бидејќи нејзината содржина е сеуште непозната за мнозинството.

    Мора да соберете сили и да овозможите јавноста не само да Ве прочита туку види и чуе, бидејќи ни се допаѓало или не, телевизијата е таа која има најголемо влијание и би требало да ја искористите таа можност.

    Од моја страна колку можам ќе вложам да ги пренесувам подалеку Вашите текстови, особено последниов, кој им дава готова домашна задача на владините правници, само да ја препишат и подметнат како “своја“.

    Искрен поздрав,
    Михаил Барак

    Thumb up 0

    • Господине Михаил Барак, благодарам за убавите зборови и за приговорите.
      „Гневот е потребен“, вели Аристотел, „и ништо не може да се освои без него.Потребно е тој да ја исполни душата и да го запали срцето;него не треба да го употребиме како водач, туку како војник(Аристотел, според Сенека, „За гневот“).“

      За разлика од Сенека, кој што го критикува Аристотел и смета дека гневот не е добар, јас во целост се согласувам со ставот на Аристотел.
      Имено, Сенека пропушта да каже, дека Аристотел во „Реторика“(според многу, најдобриот „учебник по психологија“) вели дека човек му се лути на некој што нешто му значи.На некој со кој што сака да се смири.За разлика од оној што се лути(гневен е), оној што мрази и му ги поскаува на омразениот сите зла, воопшто не се лути.Тој едноставно те множи со нула и не чувствува болка, додека оној што се лути чувствува болка.
      Значи, вашиот гнев кон Владата е нешто добро, во споредба со омразата(на пример;многу од опозицијата ја мразат Владата и тие не чувствуваат гнев кон неа заради моите правни силогизми, што не значи дека не им признаваат вредност на моите правни силогизми), бидејќи вие им сигнализирате дека постапуваат на штета на интересите на Македонија.
      Доколку навистина сте убедени во исправноста на силогизмите, наредното чувство ќе биде презир кон Владата, кој што според Аристотел е многу здраво чувство, доколку основано се презира(мојот силогизам мора да биде правилен, за презирот да биде основан).
      За разлика од гневот(лутењето) кој што предизвикува болка, презирањето предизвикува задоволство, а чувствувајќи задоволство;човек почисто размислува и посамоуверено дејствува.
      Како што одминува времето, таквиот човек станува се посамоуверен, похрабар и повеликодушен и посакува да ги измени работите.

      И синот мисли дека треба да се појавам на телевизија.
      Јас му го дадов следното образложение.
      Луѓето од телевизијата очекуваат забава, а не поука(барем денес е така).Од друга страна, новинарите најчесто настапуваат неподготвени(не ве ни прочитале) и наместо промоција, може да се случи пародија.
      Проверете го моето претходно тврдење, така што ќе си поставите прашање;каде научив повеќе за проблемот Македонија/Грција, на ова страница, или на сите телевизии што сум ги гледал досега?

      Значи, тие што сакаат да дојдат до вистината истражуваат читајќи.Оние што сакаат да бидат површно информирани, гледаат телевизија.
      Меѓутоа, вие и многу како вас што ги проучиле сите текстови на овој сајт во врска со спорот, сте поподготвени од многу новинари што прават телевизиски емисии на ова тема.
      Впрочем, вие правите повеќе за промоција на моето решение, отколку што може да направи некоја телевизија.Вие и слични на вас на разни страници потенцирате делови од мои текстови и така допирате до оние што се помалку мрзливи од оние кои што исклучиво гледаат телевизија.Или најпросто; нема шанси во вашето семејство и во вашиот круг на пријатели да останало непознато моето решение.

      Проблемот е во нешто друго.Во професорите по право.
      Од нив се плаши и Владата, а обичниот човек оправдано(особено доколку не е правник), бидејќи се претпоставува дека само професорите имаат знаење.

      Бидејќи вие и слични на вас не можете да ја водите ова битка со македонските професори, јас ја водам ова битка.
      За да видите дали сум во право;запрашајте се, што ќе се случи доколку јас на една телевизија гостувам со релативно интелигентен новинар, а на наредниот ден на друга телевизија гостува некој професор по меѓународно право и ги напаѓа моите решенија.
      Кому ќе му верувате?Најголемиот дел од судиите(гледачите) ќе му веруваат на професорот по меѓународно право.Без разлика што тој професор настапувал само ad hominem, односно не успеал да побие ниеден силогизам.
      Ова е вака во цел свет и не е специфика само на Македонците.Луѓето повеќе сакаат да веруваат отколку да знаат.

      Ќе ви дадам еден историски пример.
      Шопенхауер бил ученик на Хегел.Кога станал професор, своите предавања ги темпирал со предавањата на Хегел.Меѓутоа Хегел бил попосетуван.Денес, токму по заслуга на Шопенхауер, знаеме дека Хегел е татко на најголемата заблуда-марксизмот(а Шопенхауер уште тогаш го нарелувал шарлатан), но ние и денес слушаме од најекспонираниот филозоф Мухиќ дека ја завршува својата кариера со Хегел(веројатно смета дека е најдобар).

      Владините адвокати(професори) го знаат ова и мирни си се.

      Меѓутоа, јас не седев мирен.
      Десетина професори(мислам и на професорки) се запознати со моите решенија и лишно расправаме.Неколку многу агресивно и грубо ги нападнаа моите решенија.Ги одбив нападите и ги елиминирав.
      Се случи еден од тие десетина професори да е најкомпетентниот професор по меѓународно право во Македонија, а многу често е и надвор од Македонија на разни универзитети.
      Има знаци дека најдобриот професор им верува на моите правни силогизми.
      Доколку тие знаци се претворат во официјална афирмација(на пример во писмена рецензија), благовремено ќе ве информирам.
      Но, дотогаш може да биде предоцна за Македонија.
      Значи, јас се „фајтам“ со професорите(го правам најтешкото), вие продолжете да го правите она што досега го правевте(одлично го правите), со други зборови; секој онолку колку може, за да си ја извршиме својата должност кон својот народ.
      Се додека не е изгубена битката, има надеж за победа.

      Thumb up 0

  • Musso

    Почитуван МОНТЕХРИСТО,

    Во едно секако дека се согласуваме – наводниците се интерпункциски знак кои, на некој начин, укаѓжуваат дека текстот означен (ограден) со нив е од некаде измолкнат и ставен како еден вид илустрација или компаративно дообјаснување за она што се сака да се каже. Можеби и јас требаше да употребам наводници кога го употребив терминот непожелен, бидејќи не очекував господинот Попески да се најде засегнат, па на некој налин му реплицирав дека ниту сум навреден, а уште помалку се лутам – па од неговите написи и целиот материјал ставен на веб страната (обично читам се – од биографија до практичи совети, а кај весниците и импресумот – демек редакцискиот одбор – колку да знам со кого си имам работа), значи од сето она кое тој го има објавено, јас имам исто така доста научено, па и сум бил потстрекнат да се впуштам и во некои свои анализи и проичувања на аспекти за кои порано не ми текнало дека може да ги проучам (колку-толку). Во лична порака (ајде да не го користме она “меил“) му имам пишано дека имам искористено и некои негови искажувања, совети, размисли, “трикови“, објавени на овој сајт и за свои лични потреби.

    Со намера него да го испровоцирам сепак Вас ве испровоцирав, па и Вие бевте принудени да користите наводници за она “ничим изазваним“, како одговор или реакција на она моето “преки суд“. Дефинитивно ниту едното (моето) ниту другото (Вашето) не беа изрази соодветни на македонскиот јазик, но и обајцата, а верувам и читателите (судии, како што Марјан ги означи – во прево е, секој кој не’ чита има право и да (ни) суди) знаеме дека така употребените термини прават одредена (конкретна) асоцијација.

    Се прозинесовте – се обидовте да објасните што подразбирате под “специјален суд“. Ете, тука ќе се означам како “непожелен“, ајде да речеме, нема да си земам за право да коментирам така замислено судство. Само ќе искажам свој став, а од господинот Попески очекувам (или се надевам) дека ќе се обиде компетентно (како правник, адвокат, а мислам и некогашен судски службеник) да објасни како (и дали воопшто) е можен таков суд. Не се соменавм во Вшата добра намера или подобро кажано желба за праведно судење (и пресудување) на оние кои сториле (мислам адекватно ќе се изразам) злосторство врз народот.

    Мојот став (ќе испадне изгледа само желба, се надевам не пуста), почитуван МОНТЕХРИСТО, е “апсолутно владење на правото“ (ни сам не знам дали воопшто се потребни наводници, ама ете ги ставив). Под тоа подразбирам, постојниот судски систем (секако со одредени корекции) да функционира исклучиво “согласно Уставот и законите“ (мислам дека наводниците Ви се јасни), ама не карикирано, туку БУКВАЛНО. Веќе напоменав дека луѓето не се еднакви (би биле клонови) туку би требало (а всушност би МОРАЛО) да се рамноправни. Рамноправноста, единствено може да се види и почуствува (тврдам) исклучиво пред органите на јавната администрација, а пред се’ и над се’ ПРЕД СУДОВИТЕ. Тука, верувам, ќе се согласиме.

    Почитуван МОНТЕХРИСТО. Иван Бабамовски е еден од многуте службеници (професионално ангажирани) кои работеле за УДБА. Она што го “почитувам“ кај него е неговата лична изјава: “Да, јас бев УДБАШ, бев платен за тоа работење и признавам и тврдам дека бев ПЛАТЕНИК“. Тоа е признание. Не е спорно да се види и утврди што се и како работел Иван Бабамовски. Знам, Иван Бабамовски се појави како сведок (мислам како “експертски сведок“) во постапката која пред Суд ја покрена засегнатиот Трендафил Ивановски – судија на Уставниот суд кој беше “лустриран“. Тука наводниците (убеден сум) се правилно ставени, зашто, по мое длабоко убедување, во Македонија нема процес на лустрација, туку нешто, кое мене ми личи на измотанција. Не можеме да ги игнориаме луѓето кои се живи сведоци, независно колку чесно или детално би сведочеле, но можат многу да посведочат. Секако ако правилно бидат третирани, па и распитани. Но не можеме ни да ги судиме само на основа на тоа што биле службеници на УДБА. Се суди за дело (сторено), а не за личен, политички или професионален став. Мислам на судење пред Суд, а судот на јавноста е (или ќе биде) онаков каков ќе биде – со или без докази, со или без презумпција на невиност. Тоа е реалност, а неуката јавност (затоа и пекам по квалитетно образование) ќе суди онака како ја “перцепира“ реалноста, или (за жал најчесто) како што и’ ја “сервираат реалноста“.

    Околу уништувањето на документацијата – тоа сите го пренебрегнавте. Тоа е многу голем проблем. Не мора да ми верувате, но јас останувам на тврдењето дека е тоа (за жал) факт. Тоа го знам донекаде и од личлно искуство. Така, на пример, иако имам отслужено воен рок во СФРЈ, како најобичен војник, во Републикас Македонија – во она што се нарекува воено-регрутна евиденција, јас, едноставно не постојам! Нема да се осврнувам на детали и анализи (тоа е цел еден историјат), но документацијата (досието) го нема, според мене од две основни причини:
    – мојата неуспешна регрутација за “службите“ – не успеаа да ме “регрутираат“ иако ја знаеа мојата “природна дарба за приметување детали и аналитичност“, знаење јазици и широккруг наконтакти, ама “табиетот ми е незгоден“ – многу терам и инсистирам на своето и
    – моето име и презиме се совпаѓаат со имиња и презимиња на одредени “функционери“ кои мораа да бидат “заштитени“.

    Во повеќе наврати, некогаш на оваа страница, некогаш на други места, сум ја нагласувал својата “преференција“ за правење држава по израелски терк. Молам, знам и очекувам тука да ми се одржи “тирада од предавања“ за тоа како “Евреите постапувале со Арапите“, но сум бил таму, и сум бил со сите (бившо-југословенски) предрасуди, но се соочив со реалноста, ја видов и согедав, разговарав со многу луќе од Израел, било Евреи, било Арапи, па научив (видов, согледав) дека во Македонија имаме апсолутно непознавање на таа “блиско-источна реалност“, се осетив и посрамотен од неоснованиот антисемитизам кој (за жал) постои во Македонија (погледенте само маса коментари во Нова Македонија!). Пак употребив термин кој не знам дали е соодветен – напишав “неоснован“ антисемитизам, што секако би имплицирало дека некаде има “основан“, но морав да го искажам своето разочарување од таквото сознание. Но задоволен сум што, прво си ги исчистив сопствените предрасуди, а особено што многу научив. Научив дека и покрај големи, па и огромни политички разлики, Еврејскиот народ се обединил кон една основна работа – решеноста да се има своја држава по секоја цена! Тоа јас го посакувам во Македонија, но тука е она што јас го лоцирам како проблем – она што Вие го нарековте “канцер“ – внатрешниот непријател. Но ова е долга “прикаска“, а би сакал да бидам некаде “пожелен“ да ја раскажам во детали, па секој сам да си суди и вади заклучоци. Кога тоа би го раскажал – ајде да не се правам премногу паметен – кога би с епроучила историјата на настанување на државата Израел, можеби ќе бидам сфатен кон што целам, а зошто имам големи, огромни резерви кон она што се идентификува со ЕУ, а особено би ми било драго да почнеме да анализираме реални факти, како економски, така и истпориско-политички, за да согледаме каде сме, кои сме и што не очекува со оглед на она што навистина сме – како Република Македонија со површина од 25 илајди квадратни километри (цели 5 илјади повеке од Државата Израел), а со “национално – политички“ амбиент во кој се наоѓаме. За ова сум спремен на долги дебати, но, повторувам, тоа, барем засега, не се вклопува во она што господинот Попески го замислил, го спроведува и го одржува. Логото на оваа страница, да речеме овој форум, е “вакцина против опинион мејкери“ – значи, превентива од “солачи на памет“, односно превентива од оние кои, без факти, аргументи, на неосновани и непостечки премиси, силогизми, ако сакате, се обидуваат да креираат мислење (oppinion making) кај дрѕги луѓе, особено кај оние кои илинемаат свој изграден став, или, едноставно, им недостасуваат знаење или сознанија.
    Како јас настапувам, самиот чувтсвувам дека во еден момент, спротивно на идејата на Попески, некако се наметнувам како “опинион мејкер“. А тоа не го сметам за добро. Јас сметам за добро да се искаже став, да се аргументира, а публиката (судиите што би рекол Марјан Попески) самата да креира свој став и мислење без да и’ се наметнува било што, особено да не се става или доведува во заблуда со шпекулации или непроверливи информации (што ви доаѓа едно те исто).

    Знам дека креирав одредена одбивност со тврдењето околу “етичноста“ на дел (за жал голем) од адвокатите. Да бидеме начисто – јас познавам, контактирам и се дружам со неколку луѓе кои по професија се адвокати. Тоа дружење и “откривање на мали тајни“ ми даде за право да тврдам дека корупцијата во судтсвото, попрецизно кажано во правосудниот систем каде влегува целата судска администрација, судиите, нивните стручни соработници, писарите, потоа и обвинителството и секако адвокатурата, почнува и завршува со адвокатурата.

    Вие говорите за ПЕРЦЕПЦИЈАТА на нардот за корупција во судството! Водете сметка – говорите (говориме) за перцепција, а не за фактичка состојба. Има тука суштинска разлика. Таа суштинска разлике е во тоа дали јас вас Ве перцепирам (сметам, третирам) за непријател или пријател, но само на основа на она што некој друг (опинион мејкер) ми рекол, или ми креирал слика за Вас. Еве да бидам конкретен, но без имиња, молам да не ми се замерува. Овој викенд ми беше донесена (да прочитам и да “сум се уверел“) една пресуда од една судика на Основен суд Скопје 2, поеден граѓанско парничен предмет. Прд и да ја прочитам пресудата (а беше напишана на 7 страници) имав пола часовно дневно-политичко “јадикување“ како ете работеле корумпирани судии! И ја читам јас пресудата која е во целост во полза на оној (доносителот) кој се жали дека судот бил против него и дека “судиката мора да била корумпирана“. Судиката, која лично не јапознавам, ама ја имам видено и отприлика знам која е (една генерација постара од мене), донела пресуда, прецизно ја образложила и пресудила во целост во полза (сосема исправно – се гледа од образложението и третираниот доказен материјал), значи во полза на оној (оние – четворица се!) кој доаѓа и ми обајснува дека судот и судиката биле корумпирани и затоа му (им) пресудиле како што им пресудиле. Јас прашувам дали воопшто ја прочитале пресудата, а тиа ми велат дека ними НИВНИОТ адвокат им објаснил дека тоа што навидум било во нивна полза ништо не значело и дека ќе имало нова тужба (овие беа тужени!). Јас не сум учен правник, ама знам дека не може два пати да се тужи и да се води парничен спор за исто дело, за коњ е еднаш веќе пресудено (тужбата не е повлечена туку по нејзе е пресудено, откако еднаш е веќе вратена од Апелација на повтроно одлучување). Овие ме гледаат збунето, секако и со потсмев –абе ајде што збориш, нас адвокатот ни рече дека мора да има уште судење. Буквално така! Јас ги гледам имињата на адвокатите, и ми станува јасно. Едниот од адвокатите е познат циркузант кој обожува да се топори на телевизија и да кажува небулози, а другиот – адвокатот на другата страна е негова пајташ со кој се запиваат по кафеани. Скопје е сепак мал град и луѓето се’ гледаат и знаат, а особено кога “експонираните“ знаат да се “натрескаат“. И сега, почитуван МОНТЕХРИСТО, по којзнае кој пат во раце држам логична и издржана пресуда, а тој кому пресудата му е во полза ми зборува дека судијата бил корумпиран, но нагласува дека (молам Марјан да не ми замерува) адвокатот му рекол – цитирам “без три хиљада еура подмачување“ работата немало да се заврши!?

    Кога Вие ова би го гледале и слушале барем десетина пати, дали би имале став и мислење дека адвокатите се “служители на правдата“, а судиите се корумпирани? И само уште еден пример – овој пат за обвинителите. Голем број од адвокатите “кривичари“ во Скопје, ако заглавите по некој основ кој се нарекува кривично дело и каде се гони по службена должност, ве советуваат да обезбедите “некоја иљадарка“ со која би ви го решиле (или барем ублажиле проблемто ако сте навистина виновни), а со тие “иљадарки“ ќе се “обработел“ обвинителот кој ќе срочел обвинение толку лошо, за да падне на суд! Затоа, во неколку наврати сум се изјаснил дека корупцијата во обвинителството е далеку поголема одошто кај судиите, кои, не негирам, во добар дел и не се “цвеќиња за мирисање“. Но, она што е “константа“ – во сите варијанти на корупција во судството, е дека нема шанси да ја реализирате без учество на “мешетар“ – посредник, а во најголем број случаеви во таа улога се јавуваат (не сите!) адвокати.

    Зборот ми беше не да тврдам дека нема корупција во судскиот систем, туку да тврдам дека станува збор за перцепција – став – мислење (oppinion) креиран од оние од кои Марјан Попески се обидува да направи “вакцина“, а кои со право ги наекол опинион-мејкери. Пак велам, Марјан е во право и затоа го подржувам кога се обдува (а мислам и дека успева) македонската публика да ја “заштити“ од опинион мејкери со премиси, логички поставени и изведени зкалучоци кои се контра оние кои сакаат, се обидуваат и до скоро успеваа да создадат (свесно и намерно) перцепција за безнадежност, а со цел за “виткање кичма“ и дефинитивно урнисување на она што се нарекува македонска држава и македонски народ.

    Проблемот со кој Марјан се соочи, а се обиде достоинствено да се “повлече“ (повлекувањето му го “замерувам“) е ИГНОРАНЦИЈАТА. Иако аргументирано и издржано изнесени постулати, силогизми, оние кои требаѓе барем да му “парираат“ со контра тези, силогизми, или постулати, по стариот добро извежбан удбашки трик, не го “ликвидираа“, не му парираа (не ни можеа), туку го ИГНОРИРАА. Да, неговата “Стратегија…“ беше целосно игнорирана од оние кои требаше барем да се замислат над неа.

    Јас, во свој стил се обидов “да му контрирам“, токму со еристички приод и тврдења, а и по некои ситни “трикови“ кои Мрајн брзо ги спозна, но, жалам, не успеав да навлечам контра дискусија. Не очекував (секако дека и до толку знам нешто од правото) дека некој ќе најде аргументи да му ги обори сите премиси и силогизми, но освен она папагалско “дрндање“ за “советот на д-р Игор Јанев“, и тоа префорсирано, во Нова Македонија, немаше апсолутно никаква реакција. Тоа значи дека онаа структура која Марјан ја именуваше со УДБОМАФИЈА, на некој начин си ја заврши работата. Но таа нивна работа сепак не е завршена туку само успеаа да го маргинализираат – засега. Мене, малку ме “погоди“ или подобро кажано, разочара неговата одлука повеќе да не пишува колумни во Нова Македонија. А неговите написи беа со преку 1000 кликнувања, што беше двојно, па и тројно повеќе од другите колумнисти, а имаше и негативни реакции (коментари) за кои и “врапчињата знаеа“ од каде произлегуваат. Причините за повлекување од Нова Македонја си ги знае Марјан Попески лично, ама јас нема да прифатам дека причина е тоа “што кажал што имал да каже и дека никој од науката нему ги побил премисите“. За која наука говори Марјан? За оние кои го игнорираа бидејќи незнаеа и немаа со што да му парираат? За циркузантските експерти за кои еден студент на Јустинијанот, онака на шала (ама до некаде и вистински), ми вели дека “напишале повеќе книги одошто прочитале“?

    За мене останува оторено прашањето или нејаснотијата, или да речеме двојбата, дали Марјан Попески се уплаши, навреди или се почуствува отфрлен? Ова не е прикриена провокација туку отворено прашање – Марјан, зошто се повлече? Шансата не е последна, а името нема да го изгубиме, секако доколку не се предадеме. Некој, нашето (македонско) предавање со душа го чека. Дали треба да му (им) го дозволиме тоа? Дали треба да се предадеме, опуштиме и да оставиме УДБОМАФИЈАТА да си ја заврши работата – да ја ликвидира македонската држава?

    Thumb up 0

  • Musso

    Се поочито е дека се поѕешко се разбираме. Јас воопшто не се чувтсвувам навреден, туку, непожелен! Ве молам – јас правам разлика меѓу тие термини. Јас ниту се секирам дали некој ја напаѓа или подржува владата. Не сум нејзин деч (никиогаш не сум ни бил), а сметам дек аимам право да јакритикувам з аона што мене како граѓанин не ме бендисува, а по табиет сум таков да сакам и чувтсвувам потреба да истакнам некого (или нешто) кога е добро, корисно ефектнивно, независно од каде доаѓа. Јас тоа некако си го нарекувам “објективност кон реалноста“.Тоа е личен политички став на било кого.

    Марјан, нема навреда, ниту лутење. Сите ние сме си “суетни на свој начин“ и имаме потреба, вака или онака да го соопштиме, изнесеме, презентираме сопственото видување и , секако, да го ставиме на увид на другите. Ако го задржиме сами за себе, тогаш нема ни што да бараме или очекуваме расправа.

    Потвортувам дека особено опочитувам напорто кој говложи и вложуваш посветувајќи се наовој аспект (значен, несоменено) на општественотио живеење кај нас. Јас само се обидов да укажам на мое видување (базирано и на многу лични сознанија) за истиот аскепк на живеење, поставувајчи ја “тезата“ (јас сепка ќе го користам тој термин) дека не се во прашање името и идентитетот на државата, тукиу нејзиниот опстанок како држава и нацијата Македонци како таква. Тоа воопшто не е спротивно на она кое Вие се обидувате да го постигнете. Нема дилеми, ако го зачуваме името, тогаш сме ја зачувале државата. Навидум јасно и едноставно – зачувување на името и – решен проблем.

    Она што не се разбираме, а заради кое се решив на повлекување како непожелен, е фактот дека држвата нема да зачува никакво име, пред билокој суд во светот, ако и ги урнат темелите. Господине Попески, само кратко време ќе имате имотен лист на срушена куќа. Онолкли кратко колку на Катастрот му е потребно да евидентира дека “објектот“ повеќе не постои и дека парцелата од “изградено градежно земјиште“ преминала во “неизградено градежно земјиште“.

    Она што јас сакам да го нагласам, а очито тука не му е местото иако и таа тема ја начнавте (на свој начин и со совое видување), е тврдењето (факт е за кој сака да го види) дека атакот врз државноста, па и преку името, се прави ОДВНАТРЕ, во Македонија. Да беше тоа “интернационална потреба“, одамна ќе “не решеа“.

    Спротивноста помеѓу нас, а за што исто така сметам дека сум непожелен на овој сајт е односот кон ЕУ. Тука сме, најверојатно, на дијаметрално спротивни позиции, па сметам за неадекватно на сајт кој сте го креирале, го доградувате и одржувате за да промовирате европски вредности, некој си Муссо да “агитира“ (па макар и со факти) дека ЕУ е катастрофална лоша опција за државата во која живееме.

    А имам само една “замерка“. Еден коментатор на овој сајт искажа став за “преки судови кои ќе ги осуделе сите оние кои он ги смета за штетни“ прикажувајќи се коџомити “патриот“, а во суштина, што и Вам требаше да ви биде јасно, го заговараше истото што и комуњарите го сторија во времето кога се добраа до власта во Македонија. Вие тоа не го прокоментиравте па добив впечаток дека “желбата за одмазда“ – ревашизмот, ги сметате за правно адекватна прцедура. бео споменати неколку имиња како жртви на “не лустрираните“ политичари, а се пренебрегнува фактот дека жртви на тие “не лустрирани“ и системот кој го водеа, а потоа и воведао се стотина ичјади луѓе, кои не се “видни личности од бизнисот“ кои се “заезнале“ со едните, а па се плачат кај другите како извесен бизнисмен од Канада. Луѓето се луѓе независно од својата социјална, економска или политичка позиција. И сите би требало да се рамноправни, бидејќи еднакви, секако не се. Но та е тема за некој друг форум, не и за овој.

    Thumb up 0

    • montehristo

      Почитуван Муссо,
      Еве јас така “ничим изазваним„ да ви одговорам на вашата поплака.
      Гледам дека има некои „недоразбирања“ по повод мојот став за таканаречени “преки судови кои ќе ги осуделе сите оние кои ги смета за штетни„.
      Прво, „недоразбирањето“ го гледам таму што вашиот коментар-поплака не ја упатувате на право место.
      Наместо да побаравте до-објаснување вие одлучивте да ме “тужакате кај професорот“ затоа што сум ви ја украл гумата за џвакање.
      Второ, ни најмалку не ја намалувам жртвата на стотината илјади жртви на комуњарите.
      Трето, “извесниот бизнисмен од Канада“ го наведувам како еден од најголемите апсурди на Македонскиот Судски Систем, кој јас го нарекувам “ООЗК Судски Систем“;Тоа што него го потенцирам не значи и дека сите други ги занемарувам, туку како апсурд го наведувам бидејќи иако Македонија е “демократска“ држава сепак некоја си друга држава се “дрзнала“ да му “даде политички азил“ врз основа на праксата по демократија која го има практицирано самата Македонија.
      Понатаму, процесот кој се уште не е ни започнат против Фрчковски, Чокревски, и останатите, нема ни да започне ни да заврши, процесот ќе продолжи на европскиот суд за човекови права каде на државата ќе и се наложи да плати отштета, иако кривците ни криви ни должни ќе си шетаат слободно и ќе си свиркаат.
      Четврто, да појаснам за вашиот термин “преки суд“ и мојот “специјален суд“.
      “Преки Суд“ е српски термин кој означува воен(или трибунал организиран од победниците) суд по кратка постапка која вклучува(но не мора да значи) однапред одредување на кривица кај жртвата и пред процесот и да бил започнат.
      Мојот „специјален“ суд означува ова:
      Морам да направам една дигресија пред да продолжам.
      Во поранешен текст на Попески тој наведува анкета според која народот не гледа голема корупција кај адвокатите туку напротив кај Судиите, тоа е едно, а другиот текст а и жив пример е тоа што(а и вие во претходен коментар наведувате, доколку се сложувате да го вброиме судскиот систем во администрација) самиот судски систем е дело и тело обликувано од претходниот политички режим.
      Значи да почнам:
      Прво:Специјален суд, кој е надвор од Судскиот систем кој го поседува Македонија, како?
      Прво, да ниедна судска инстанца нема никаква надлежност над него вклучувајќи го тука и Уставниот и Врховниот Суд.
      Зошто?
      Затоа што доколку имаат било каква надлежност врз него како надреден суд, тогаш лесно можат да ја блокираат неговата работа а и самата цел на тој суд.
      Второ: Доколку постои преседан каде постои неправеден и неморален закон, при законска постапка судијата во праксата тој закон да го обори и самото оборување да постане норма во идна пракса, а не како пракса да имаме судија во врховен или уставен суд кој како некој „Свети Петар пред вратите на Рајот“ да ги оборува сите закони кои се донесуваат во парламент, како што имаме сега еден судија кој е рекордер во оборување, види подетално во утрински весник.
      Трето: Судот да е составен од судии кои се докажале дека се непоткупливи, праведни, истрајни, проникливи.
      Да Господине Муссо, ако ова мое гледиште го сврстувате во “преки суд“ тогаш крив сум.
      Само да знаете едно, веднаш штом се формира еден ваков суд ние ќе си имаме Фалконевци како жртви на УДБомафија.
      Штом им дирнеш кај нив во таа неправда која ја створиле, како во око да си им дирнал.
      Ах, да, околу Бабановски сигурен сум дека уште постојат живи сведоци кои можат да го побијат вашето убедување засмовано на часна реч кој ја имате добиено од другарот Бабановски.
      Господине Муссо, вие не сте непожелен, напротив многу сте пожелен во овие дискусии, зашто колку можам јас од вас 0да научам толку можете и вие од мене.
      Секако доколку се држиме до начелото на отворени умови.
      За крај ве поздравувам.

      Thumb up 0

    • „Мусо“, „Премисата е говор кој потврдува или кој што одрекува нешто за нешто(Аристотел, „Органон“, Култура, Београд, 1970, страница 85.Превел М.П.).“
      Значи, во конкретниов случај; секој ваш говор е премиса која што го потврдува, или одрекува мојот контрасилогизам(истото важи и за просилогизмите).
      Бидејќи вашиот говор(премиси) го одрекуваа мојот контрасилогизам и просилогизми(особено новото правно средство што го предложив), јас со говор(премиси) ги уништувам вашите премиси.
      Како што метар мери должина, така силогизмот ја мери вистината.
      Овде сме заради вистината нели?
      Како што самите правилно забележавте; на ова страница нема ништо комерцијално.

      Thumb up 0

  • Musso

    Очито е дека продолжува “разговор на глуви“. Не сум поставил никакво правен силогизма, нити сум дал побивања. Не сум ничиј “правен“, а ниту политички застпаник, туку само поставив прашања. И јас сум дел од публиката, само тешко дека би се идентификувал со “судија“. Не судам, само изнесувам став. Не судам, не зато што немам “формална компетенција“ да бидам судија, туку затоа што размена на мислења и ставови за општествено политичка реалност, не ги сметам за “судски процес“.

    Свесен сум за ризикот од “неадекватно искажување“, печатни грешки и, можеби, лоша формулација на реченица, но немам намера да попречувам или вршам субверзија на Вашиот труд, за кој, имам искажано и на тоа останувам, имам особена почит. Независно од ставот на публиката – “судиите“ како што Вие ги нарековте, ќе го повторам својот веќе искажан став дека не сакам да наштетам на нечиј неспорно вложен труд. Секој човек, па и еден “мусџија“, треба да осети (дали на време или со задуцнвање – тоа е релатина работа) кога со своето присуство станува непожелен и може да предзивика некој вид на штета.

    Вашава веб-страница има свое значење, се гледа дека е посетувана и читана, па затоа ќе се повлечам од било какви натамошни коментари кои не вродуваат со резултат (барем не како што очекував). Тоа не значи дека нема да ја посетувам (тоа редовно го правам и кога не добивам “нотификации“), а ќе продолжам и да ја препорачувам на сите оние кои ги интересира проблематика која ја третирате. Ако не можам да придонесам, барем со сигурност ќе се потрудам да не наштетувам.

    Мојата, каква-таква, компетенција е сепак економијата за која сметами и тврдам дека е основа на секоја општествно економска формација, колку и да ви прозвучи тоа “марксистички“. Државата се дефинира со правни норми формилирани како акти, но тоа би биле “кули во воздух“ доколку не би имало база – темел. Правниот поредок, кој неспорно е исклучително битен, сепак е ВТОРА фаза во градењето на држава или држажвно уредување. Тоа не е правен силогизам, дефинитивно, но е основа без која нема држава.

    И за крај, сам да си одгворам на поставените прашања иако се “без правен силогизам“ – не е “проблемот во името и неговото зачувување“, проблемот е во обидот (обидите)и перманентните настојувања за уништување на државноста. “Именскиот проблем“ е само фингерај, или еден вид појавна форма. На една земја уништете и’ го стопанството (тоа кај нас систематски се правеше) и сте “завршиле работа“. Тогаш не помагаат никакви судови.

    Искрено Ви пожелувам да продолжите со Вашиот ангжман, со повторено ветување дека нема понатаму со ништо да Ве попречувам или доведувам во ситуација да водите “лаички дебати“.

    Thumb up 0

    • „Мусо“, кога некој ќе ги побие вашите наводи, тој ниту ве навредил, ниту ви станал непријател.
      Јас година дена го побивам правниот силогизам на Владата, а таа молчи.Или сум неверодостоен(глупав), или владините адвокати се неверодостојни.Бидејќи Владата одбра да молчи, го искористи argumentum ad verecundiam(демек;кај може да знае некој адвокат, повеќе од Владата).Но, како одминува времето, се повеќе е Владата неверодостојна, барем според судиите(Македонците).
      Со последната колумна јас со „цртеж“ го уништувам владиниот правен силогизам.Судиите тоа го препознаваат и го квалификуваат како
      победа(нокаут).
      Се појавувате вие и ми ја одземате победата тврдејќи дека моите ракавици морале да имаат виолетова боја.
      Јас само ви велам дека не постои такво правило.

      Thumb up 0

    • Не заборавете дека мојата цел не е победа над нашата Влада, туку одбрана од Грција.
      Имено, пред да заврши расправата пред Меѓународниот суд на правдата, предлагав прејудициелна деклараторна тужба за ништавност.
      Во последната колумна(без гнев кон Владата), се прилагодувам на новонастанатата ситуација и предлагам ново правно средство(со истиот контрасилогизам) во два потези(мат во два потези):
      -изјава до Грција за ништавност на Времената согласност и
      -жалба до Меѓународниот суд на правдата заради ништавност, по истекот на 12 месеци од давањето на изјавата(претпоставувам дека Грција нема да ја прифати ништавноста).
      Межународниот суд на правдата(откако ќе биде известен за изјавата) е должен да запре со донесување на одлука, бидејќи ништавноста е прејудициелно прашање во однос на прашањето на кршење на Времената согласност.
      Па, доколку ова не е последна шанса да се одбрани името, тогаш кажете ми вие што е?Како резултат на неверодостојното постапување на македонските адвокати и во случај на поволен исход, после ние ќе мора да си го смениме името заради pacta sdunt servanda, со која што сме „победиле“.А според гчкиот контрасилогизам што го поставив во ова колумна, веројатно е дека нема да има ни „Пирова победа“.
      Мојот контрасилогизам, и во текот на парницата, и денес го уништува и грчкиот контрасилогизам, односно неговата голема премиса, а имам и други големи изненадувања.

      Thumb up 0

  • montehristo

    Господине Попески,
    Ова што го наведовте кај нас навлегува во неколку сфери.
    Во сферата на Образование, Здравството и Судскиот систем, а се поврзано со она за што Аристотел вели: “Да се има мерка“, но и Modus Operandi(M.O).
    Само три примери се доволни.
    За време на владение на СДС додека Пенов беше градоначелник за време на новогодишно славје едно девојче беше повредено од залутан куршум.
    Нејзината агонија траеше недела дена, агонијата на нејзините родители со години ќе трае.
    Екстерното оценување од образование, и анкетата која вие ја напоменавте во друг текст за адвокатите и судиите.
    Во сите три примери кај нас се остава на фелата да одлучува за нечија способност и одговорност.
    Како може еден систем(мислам на сите три посебно) да одлучува сам за себе си, кога е поставен на нездрави нозе.
    И затоа беше цела таа бука околу екстерното оценување во Образовниот систем.
    Што ќе правиме со Здравствениот систем кога доктор одлучува за кривичната одговорност на друг доктор, божем се е во рацете на судот на честа меѓу докторите, а не на правото место во судница.
    За судскиот систем доволно е да се напомене најистурениот пример, на Јордан Петровски, предметот е во рацете на истражниот судија Туфегџиќ кој бидна судија по некои други заслуги.
    Во сите три случаи тие системи работат по принципот кој е доста добро опишан на крај од КУМ I, каде што се вели: “One hand, washes the other”.
    Сите три се поврзани како со папочна врска за една партија која е наследничка на претходниот систем.
    На нас самите е да расчистиме со истите, но за тоа треба поширока соработка.
    За крај, една порака до Универзитетот со традиција на неинвентивност УКИМ, редно е да се угледате на Универзитетот за информатички технологии и науки “Свети Апостол Павле” Охрид.
    ФИНКИ ви е како што велат американците: “too little, too late”.
    За разлика од вас суперкомпјутерот кој го има УИТН-Охрид е склопен автономно.
    Ако грешам некаде слободно ме исправите.

    Thumb up 0

  • Dzajkoski

    Совет од вашите читатели: Не одземајтени го она што неможе да ни го даде Владата, па дури и нашите професори. Зборот ми е дека ве слушнал народот, на кој веќе, благодарение на Вас се познати единствените решенија за зачувување на идентитетот.

    Thumb up 0

    • Благодарам за убавите зборови.
      Фактите зборуваат дека Џајкоски, „Монтехристо“ и „Мусо“ се во право.
      Страницава постои нецели десет месеци, а во последните шест месеци е посетена од околу четири илјади различни компјутери.
      Најпосетувана е „Стратегијата“, колумните поврзани со спорот со Грција и „Академија“.
      Не сум компетентен да изјавам дека барем четиристотини поединци ги следат моите размислувања, но мојата цел беа сто поединци.
      Мислам дека барерм тоа го постигнав.
      Во догледно време(есен) можен е научен труд на тема „Заштите на човековите права на Македонците“.
      Ќе има нови прилози и во „Академија“.
      Читаноста и оценките(пишувам од 2009 и само еднаш друг колумнист беше оценет подобро од мене во „Нова Македонија“) ме мотивираат понекогаш да видите нова колумна на ова страница.
      Доц.д-р Матеј Ацето(Европско право) од Правниот факултет во Љубљана, смета дека повеќе вреди стручна колумна за актуелен проблем, од магистратури и докторати, кои што се најчесто обично препишување.
      После таа колумна, доц.д-р Матеј Ацето со две други колумни и го докажа тоа што го тврдеше.Го улови М-р Милан Цвикл во „дебел“ плагијат.Докажа дека неговата дебела книга за Лисабонската спогодба од над илјада страници, има само педесетина авторски текст.
      М-р Цвикл не се ни обиде да се одбрани.Тој своето дело го нарече прирачник.
      И покрај тоа стана судија на Рачунскиот суд на ЕУ со околу 23.000,00 евра плата.Господинот судија си е од поранешните комунисти со комунистичко педигре.

      Thumb up 0

  • Донесов одлука да не пишувам за „Нова Македонија“.
    „Нова Македонија„ ми остави отворена врата.
    Да не беше Александар Дамовски(главен уредник) од „Нова Македонија“ кој при првиот мој контакт понуди средба и веднаш препозна вредност, нема да разберевте дека Уставниот ја прекршил Европската конвенција за човекови права со одлуката за веронауката.
    Да не беше уредничката Зорица Дарковска од „Нова Македонија“, мојата „Стратегија“ нема да ви станеше достапна правовремено, бидејќи нецел месец пред тоа Јанев имаше фељтон на истата тема.
    Да не беше „Нова Македонија“ не ќе знаевте дека Македонија е во канџите на УДБОМАФИЈАТА.
    „Нова Македонија“ има најголема заслуга што мојот ius cogens однесе победа во Канада, Америка и Европа, како и во Македонија.
    Само во Австралија доминира Јанев.Тоа е само моја вина, бидејќи одбив интервју за многу слушано радио од Австралија.Не сакав публицитет.
    Само моја вина е што не сум присутен на телевизија.Одбив да се појавам на националката.Не сакам публицитет.
    Но, пишувањето го сметам за најтешка работа.Многу потешко од интервју на радио, или појавување на телевизија.
    Ова ви го соопштувам бидејќи јас направив се што беше потребно.
    Напишав „Стратегија“ со академски јазик, за да ме афирмира или побие науката.Досега никој не ме поби од науката.
    Последниве неколку месеци пишувам тематски колумни со кои што „Стратегијата“ им ја направив поразбирлива на оние што не се правници.
    Последнава колумна е материјал за на суд, доколку Владата се одлучи за мојот ius cogens.
    Така, мојата мисија заврши.Шопенхауер би рекол;сите луѓе интуитивно се свесни за сите вистини, но тие вистини да се доведат во апстрактната свест е работа на филозофот(или научникот), после што тој ниту има што да прави, ниту може.
    Моето тврдење, дека ни е прекршено основното колективно човеково право на самоопределување има континуитет со борбата на Ченто за правото на самоопределување(Стојан Ристески, „Судени за Македонија“, да се прочита жалбата на Ченто од ова книга).
    Овој факт ме тера да заклучам дека тие што го осудија Ченто заради барање на правото на самоопределување и денес не дозволуваат да го искористиме докрај правото на самоопределување.
    Тоа денес го прави УДБОМАФИЈАТА, а „Мусо“ за жал не разбира што е УДБОМАФИЈА.Во негоовиот коментар има и вистинити премиси, но некои се погрешни, а заклучокот за УДБОМАФИЈАТА е сосема погрешен.
    За да се види на што мислам и што треба Македонија да прави ќе ви го посочам словенечкиот пример од пред неколку недели.
    Демократските странки во Словенија го обвинија претседателот проф.д-р Данило Тирк дека како раководител на ССРН во седумдесетитет години, бил еден од десетте луѓе во Словенија што бил извеастен за атентатот што го извршила УДБА во Австрија.А за ССРН, пратеникот на демократската странка на Јанша, д-р Гримс изјави дека „била депанданс на УДБА“.
    Доколку е вака во Словенија, можете да замислите што се случува во Македонија.

    Thumb up 0

    • Musso

      Мора да се искажам. Еве прилига да “контрирам“ на господинот Попески. “Контрата“ е токму во тоа “последна“. Марјане, последна сигурно не е! Јас Муссо или како и да се идентификувам, не прифаќам ситуација или состојба на “ставање пред свршен чин“ и не се предавам така лесно. Всушност не се предавам никогаш – додека сум жив.

      Меѓутоа, ајде да ги поставиме работите, или поточно кажано видувањата на работите, на еден инаков начин. Јас и мусаџиски, но и сериозно би поставил прашања, при што, да нема забуни, а како што “инсистирав на расчистени поими“, молам под терминот “нашето име“ да се подразбира официјалното, уставно име на државата – Република Македонија.

      Прашањата би биле:

      (1) Кој тоа атакува на нашето име?
      (2) Зошто “некој“ атакува на нашето име?
      (3) Што треба да е ефектот (меѓународен, правен, меѓународно-правен, цивилиациски….) од атакот врз името,односно негово менување, во било кој облик и за било која “примена“?
      (4) Како (евентулано) би се променило името?
      (5) Ако начинот (на евентуална) промена на името е референдум, кој би го распишал и со кое прашање?

      Следниве прашања нема да имаат “нумерација“:

      Дали “некој“ има претстава, идеја, концепт, сознаније,…, како би изреагирале граѓаните (каде и ние припаѓаме, а особено јас се гледам како обичен граѓанин)?
      Како си ја замислува својата политичка (особено физичко-егзистенцијална) иднина “предлагачот на променетото име“ – да речеме “распишувачот на референдумот“.

      Конечно – дали е воопшто можна промена на иемето?

      Јас ќе си земам за право и слобода да “сулирам“ про одговарањето:
      (1) Грција не е точен, или, ајде да речеме, прецизен одговор на првото прашање!
      (2) Одговорот на последното (“не нумерирано“)прашање тврдам дека е НЕ!

      Ќе учествувам во евентуална дебата без “мусаџиски“ жаргон.

      Thumb up 0

    • „Мусо“, вие немате правен силогизам за да расправаме.
      Јас со мојот контасилогизам и трите просилогизми ги уништив големите премиси, и на владиниот правен силогизам, и на грчкиот контрасилогизам.
      Доколку продолжам да ги напаѓам вашите побивања, судиите(публиката) ќе стекнат впечаток дека возрасен покажува мускули на дете.
      Повелете уништете го мојот контрасилогизам, или еден од трите просилогизми.Или барем еден нивни член.Докажете дека барем еден постулат е лажен.

      Thumb up 0