Лагата е бесмртна душа на Македонскиот комунизам

Една умна глава изјави дека доколку само за пет минути беше укината,или забранета лагата, комунизмот веднаш ќе пропаднеше.

Јанша, според анкетите, идниот премиер на предвремените избори во декември во Словенија, го сврти овој постулат против словенечките медиуми: „Доколку би ја забраниле лагата во Словенија за еден ден, повеќето медиуми би пропаднале… (sds.si/news/9521).“

Доколку е вака во европска Словенија, уште полошо е во комунистичка Македонија со медиумите. Велам комунистичка, зашто највлијателните новинари се ортодоксни комунисти, а советниците на претседателот и премиерот, исто така. А доколку лагата е темелот на комунизмот, на тоа затруено дрво и плодовите се затруени.

Така се случи да имаме десна комунистичка и лева комунистичка влада.

Ова состојба во Македонија го крши вториот закон на мислењето: Законот за исклучена противречност, кој гласи; Два, помеѓу себе противречни суда, не можат истовремено да бидат вистинити.

Не може ортодоксен комунист да биде советник на десна влада. Тие две работи се исклучуваат една со друга.

На пример. Што ќе го советува Светомир Шкариќ претседателот. Само за комунизам. Тој, иако веќе 14 години Македонија ја има ратификувано ЕКЧП, тврди дека над Уставниот бил само бог и со тоа ја потврдува една од божјите заповеди на комунистичкото право, која што вели дека тоа ги третира меѓународните договори како декларации. Тој советува поништување на законот за лустрација (прочистување од комунизам).

Веќе насетувате дека сакам да ги потенцирам како најопасни правниците. Како најголеми комунистички мајстори на лагата.

Но, не е така и во Словенија, иако живеевме во иста држава. Додека кај нас претседател на Уставниот суд беше д-р Трендафил Иваноски, за кој што постои правосилна судска одлука дека бил соработник на тајната комунистичка полиција, во Словенија Уставниот суд со едногласна одлука на сите девет судии ја укина одлуката на градоначалникот на Љубјана со која што една улица во Љубјана е именувана според Тито.

Оваа одлука во Словенија се доживува како пораз на комунистите, но вас ве интересира дали е правилна.

Уставниот суд ја укина улицата именувана по Тито, бидејќи во тоа препозна симболично дејствие, со која што градската власт на Љубјана му изрече признание на некогашниот недемократски режим. Во одлуката U-I-109/10 од 03.10.2011.година, Уставниот суд посебно го потенцира почитувањето на човековото достоинство, кое што спаѓа во јадрото на Уставот. Со ова одлука, Уставниот и испрати порака на градската власт во Љубјана (комунистичка), дека со мнозинството што го има, не може да прави што ќе и текне. Иако одлуката на градските власти не крши ниеден закон, таа е во спротивност со вредностите што ги прокламира уставниот поредок.

Дека Тито е злосторник, во Словенија потврди и претседателот на здружението на борците, титовиот партизан д-р Јанез Становник.

За да не може на текстов да му се префрли невистинитост на претходниот заклучок, еве од кој постулат произлегува: „На прашање, дали тоа значи дека Тито е одговорен за масовните убиства, Становник одговори дека `никаде на светот нема војска, каде што би можело едно такво масовно убивање да се случи без знаење на врховното водство`. (http://www.rtvslo.si/index.php?c_mod=news&op=print&id=267711, превел М.П.).“

После ова, што мисли советникот на претседателот, Шкариќ, за постоењето на партијата „Титови леви сили“, која што коалицира со Црвенкоски, кој што не така одамна, предлагаше да му се подигне споменик на Тито.

Не го загрижува ли фактот дека сите девет уставни судии (меѓу кои и тројца еминентни професори) мислат дека се крши човековото  достоинство со именување на улица по Тито, а во Македонија и денес кога на власт е навоодно десна демократска опција, се глорифицира Тито.

Дали Шкариќ и другите комунисти во десната влада ни порачуваат дека ние Македонците немаме човеково достоинство и дека кај нас Тито може да се глорифицира?

Уставниот суд на Словенија најде основ за својата одлука во член 45 од Уставот кој што гласи:

Член 45
(право на петиција)

Секој државјанин има право да вложи петиција и други иницијативи од општо значење.

За да не мора советникот на претседателот да размислува и да истражува дали и во нашиот Устав има ваква одредба, јас велам има и тоа е одредбата на член 24, став 1 од Уставот која што гласи:

„Секој граѓанин има право да поднесува претставки до државните органи и другите јавни служби и на нив да добие одговор“, во врска со член 108 од Уставот.

На прашањето на Тито, комунистичките советници на претседателот и премиерот, треба да станат свесни дека и Македонците имаат право на достоинство.

Но, не само тоа. Тие се должни да превземаат дејствија и да ги советуваат претседателот и премиерот во духот на нашиот Устав, кој што не се разликува многу од словенечкиот (на неколку места е во спротивност со примарното и секундарното право на ЕУ).

Се дотогаш, тие ќе бидат само плодови на затруено дрво, поради кои што Македонија не направила ни милиметар кон напуштање на комунизмот и неговиот симбол Тито.

За  да можат судиите (во случајов, моите читатели) да донесат вистинит суд, дали Шкариќ и Претседателот на Уставниот суд на Република Словенија проф.д-р Ернест Петрич многу се разликуваат, еве еден дел од издвоеното мислење на Претседателот на Уставниот суд на Словенија, со кој што се укинува улицата на Тито:

„ 5. Последиците на тоталитаризмот сеуште притискаат бројни народи, како и европската историја.Токму заради тоа Парламентарното собрание на Советот на Европа ја потенцира потребата за осудување на злосторствата на тоталитарните режими, а со тоа и на тие режими како такви и Европскиот парламент изрази почитување на жртвите на сите тоталитарни режими.Исто така и Уставниот суд на Република Словенија, во низа одлуки ја потенцира нездружливоста на некогашниот комунистички режим со современите европски стандарди за заштита на основните човекови права(превел М.П.).“

И за крај. Знајте дека проф. д-р Ернест Петрич е на слична возраст(1936) како Шкариќ. Во СФРЈ станал професор, бил амбасадор.

Read More

Отстранување на комунистичкото право

Љубезно ве молам да ја прочитате мојата колумна „Десетте Божји заповеди на комунистичкото право“, објавена во „Нова Македонија“ од 29.10.2010.година, за да можете да го разберете ова што следи.

Read More

Македонија не ја загуби војната
(трет дел)

Г.Р.Бериџ(DIPLOMACY-THEORY AND PRACTICE, Palgrave Macmillan, Bsingstoke, Hanpshire, 2005) уште од фазите на припрема на преговорите знае кој е победник, а Ванквска и десет години по војната тврди дека Македонија загубила.

Бериџ уште од фазата „согласност за преговори“ заклучува кој е победникот. Од фактот кој бара преговори заклучува кој е победник. Било која страна, со која што се поврзува сомневање дека е во послаба позиција, може да поверува дека е потребно токму во тој момент да ја подигне температурата во конфликтот, едновремено испраќајќо сигнали за преговори. Третите страни(во нашиот случај олеснувачите), наместо да покажат гестови на добра волја, можат да го зглемат притисокот со цел зачувување равнотежа, или пак, од домашните заговорници на тврда линија. Освен тоа, доколку моќните трети страни, сами се наметнат како посредници (како што беше во Македонија 2001 година), тие ќе бидат способни сами да создадат ситуација на ќорсокак, на пример преку „канализирање“ на доставување на вооружување на завојуваните ривали. Во јавност и во некои медиуми, можеше да се сретне дека македонските безбедносни сили добиле одреден рок за Арачиново. Доколку во тој рок моќните трети страни прават се Арачиново да не падне, ете ви ќорсокак.

Read More

Македонија не ја загуби војната
(втор дел)

Сега гледате, како убаво се вклопи моето инсистирање на правото на самоопределување во спорот со Грција и во војната од 2001. Па што мисли Ванковска; зарем ние доколку ја изгубевме војната 2001, денес ќе се викавме Македонци?

За полесно да се сфати зошто и покрај поразот на ОНА, Албанците добија „Рамковен“ договор, претходно треба да се познава меѓународното право и фактот дека ЕУ го напушти концептот на национална безбедност и го преферира концептот на меѓународна безбедност.

Пред да направам правен силогизам дека „Рамковниот“ не е пораз, туку примена на меѓународното право, треба да се признае дека во комунистичка Југославија, а подоцна самостојна комунистичка Македонија, системски се кршеа човековите права во Македонија. Како и во Југославија порано и во самостојна комунистичка Македонија (и денес е комунистичка), некои „поштени Албанци“ служеа за декор дека не им се прекршуваат човековите права. Албанците не ги интересираше дека и најголемиот дел од Македонците се жртви на комунизмот. Тие сакаа огромен дел од Македонија и своја држава, а по воениот пораз, се задоволија со човекови права.

Read More

Македонија не ја загуби војната
(прв дел)

„Потешко е да се поднесува победата, отколку поразот(германска поговорка).“

Со професорката Билјана Ванковска, потешко е да се поднесе победата од 2001. Ванкоска десет години повторува дека Македонија загубила 2001 година (на пример во нејзината колумна „Епитаф“, објавена во „Нова македонија“ и во колумната „Леб и игри“, исто така објавена во „Нова Македонија“).

Бидејќи е експерт за војна и мир (народот им верува на стручњаците), се создаде впечаток дека тоа е вистина.

Додуше, нејзината колешка Мирјана Најческа многу вулгарно се изрази за нејзиниот интелект и јас нема да го повторам тоа, бидејќи е аргументација ad hominem и нема никаква вредност. Тоа повеќе говори за интелектот на Најческа(http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=94DFD54AD7858542A0B3C624955C7A81).

Познавам случај, кога Европакиот суд за човекови права не му дал заштита на политичар, иако бил наречен идиот, но неговите ставови биле идиотски, а судот немал друг начин да им порача на Европјаните дека меѓу политичарите има идиоти, чии што ставови не можат да се објаснат со друг збор.

Бидејќи знаеме дека и кај нас ги има во не мал број, ја разбираме одлуката на судот.

Но, просто е неверојатно, еден универзитетски професор да западне во ваква заблуда. Јас ќе се обидам да ја побијам нејзината невистина аргументирајќи ad rem. Со правен силогизам.

На здравата памет и е јасно дека ова е голема невистина.

Се додека оваа невистина на Ваковска не се побие аргументирано, таа кај Македонците предизвикува и ќе предизвикува негативни чувства, отпор и желба за одмазда. Владата и сите учесници се оградуваат, што говори во прилог на тоа дека Ванковска успеала да ги придобие за своето тврдење.

Да видиме што велат фактите.

Генералот Стојанче Ангелов изјавува дека македонските безбедносни сили не загубиле ниедна битка. Ниеден генерал не му противречи. Ако е така, за каков пораз зборува Ванковска?

Противниците на Македонија, борците на ОНА не беа ни дел од потписниците на договорот со кој што се завршија воените дејствија. Од овој факт може да се извлече логичен заклучок дека ОНА била поразена.

По завршувањето на војната ОНА го предаде оружјето, како и секоја поразена страна.

По завршувањето на војната борците на ОНА беа амнестирани, како и секоја поразена страна.

Ванковска погрешно заклучува од последиците кон причините и носи невистинит заклучок дека Македонија е поразена заради „Рамковниот договор“ и територијалната поделба.

Причините за војната беа освојување на територии (Тачи тоа јавно го кажа), а заврши со добивање човекови права.

Прв мој постулат е дека „Рамковниот“ му припаѓа на меѓународното право, па затоа Ванковска мерејќи го со погрешни инструменти, добива чудовишно невистинити резултати. „Рамковниот“ е работа на предметот дипломатија, специјалност мултилатерална дипломатија, субспецијалност самитска дипломатија.

Како и сите нови војни и војната во 2001 е последица на глобализацијата, контрадикторен процес, при кој што се работи за интеграција и фрагментација. Новите војни се случуваат при распадот на некоја држава (по распадот на СССР имаше многу такви војни), а потоа се одвиваат вооружени судири за надзор на државата, помеѓу противставените заедници, кои што истовремено сакаат да ја наметнат својата дефиниција за националниот идентитет на државата и нејзиното население. Доколку низ ова призма се гледа војната 2001, етничките Македонци ги одбраниле своите интереси. Така, како што порано со војна се создаваа држави, новите војни се поврзани со распад на држави, а голем дел од притисокот на таквите држави, произлегува од ефектите на глобализацијата на меѓународниот систем(John Baylis, Steve Smith and Patricia Owens, “The Globalization of World Politics”, Oxford Univesity Press, 2008).

Страните што војуваат во новите војни се најмногу осредоточени на идентитетот (Македонија не е никаков исклучок, ниту е тоа неразумно, како што некои во земјава сакаат да го претстават тоа со разни еристички трикови), што е резултат на притисокот, што го создава глобализацијата. Во постмодерниот свет се срушија традиционалните поделби на класи и идеологии, а поголем е акцентот на идентитетот и културата. Доколку војната е продолжение на политиката, тогаш се повеќе ја жнеат идентитетот и културата. Главни извори на војната по 1990 година се барањата на различни заедници за самоопределување, односно идентитетот во тој контекст (претходната на референца на Оксфорд).

Продолжува…

Read More

Привремената согласност не може да се раскине

„Од криво дрво нема прав стап(германска поговорка).“

Од ништавната Привремена согласност не можете да направите разумен компромис.

Изминува втората година откако во една колумна во „Нова Македонија“ го цитирав Шопенхауер: „Ниедна вистина не треба да се плаши од друга. Измамата и заблудата, напротив  мораат да се плашат од секоја вистина(„Светот како волја и претстава“).“

Охрабрен што ни по толку време никој не ја оспори вистината што тогаш ја соопштив, денсе сакам да ви соопштам друга вистина.

Read More

Книга за одбрана на Македонија

„Гледај да најдеш наклонетост кај видни луѓе. Слабичкото `да` на еден одличен човек, мора да се уважува повеќе, отколку целосното одобрување на масата. Бидејќи, од мудриот говори умереност, па поради тоа нивната пофалба ни носи неисцрпно задоволство… Платон го нарекуваше Аристотел цела своја школа(Valtazar Gracijan, “Vrelo mudrosti, ili pravila za život,Ušće, Beograd, 1997, превел М.П.).“

Моите ставови за спорот со Грција арогантно и безочно беа нападнати од повеќе професори. Нападите ги одбив, бидејќи сите беа ad hominem.

Во вистински момент ја добив наклонетоста за моите ставови на најкомпетентниот стручњак по меѓународно право во Македонија, на проф.д-р Татјана Петрушевска од УКИМ.

Ја имав и таа чест таа да биде претседател на комисијата пред која што магистрирав.

Read More