МЕДИЈАТОРИ
За решавање на спорот со името, потребно е знаење.
Аристотел[1] знаењето го дефинира како способност за докажување.
Доказот пак, е силогизам составен од две премиси и заклучок.
Првиот медијатор Робин О’Нил често се појавува како гостин во еден медиум со свои ставови за спорот за името. За да се провери веродостојноста на неговите ставови, треба да се знае суштината на медијацијата, како дипломатско средство за мирно решавање на споровите.
Суштината на медијацијата е да се направи компромис за спорот, со тоа што медијаторот ги пренесува предлозите на странките.
Уште поважно е што медијаторот мора да го почитува меѓународното право и Повелбат на ОН, како и на судските одлуки и резолуциите на меѓународните организации.[2]
Од досегашното однесување на првиот медијатор; заклучуваме дека тој применува само дел од суштината на медијацијата. Најкратко, тој не го почитува меѓународното право, а особено не Повелбата на ОН.
Ваквиот заклучок темели на нашиот доказ (полсилогизам), кој темели на Повелбата на ОН и нејзината норма за правото на самоопределување, која што е норма ius cogens.
Значи, доколку првиот медијатор ја применуваше Повелбата на ОН, ќе укажеше дека за правото на самоопределување, кое што е норма од когентен карактер, не е дозволен компромис.
Доколку горниот заклучок е правилен, првиот медијатор е некредибилен.
Меѓутоа, ова префрлување не е карактеристично само за првиот медијатор, туку за целиот Запад, кој што има многу високот мислење за себе:
„На моралната исцрпеност на Западот укажува неговата неспособност да стимулира такви морални начела, со кои што би ги оправдал своите позиции и интереси во судирот со непријателите и клеветниците.
Моралната немоќ на Западот, во ситуација кога мораше да се бори со употреба на сопствени морални начела, кои што му одеа во прилог на неговиот непријател (што драматично се разоткри пред чекословачката криза 1938 година) беше една од главните причини за неговото млитаво дејствување. Прикладно и едноставно е да се идентификува таа млитавост со конкретен човек, кој што делува во посебна епизода и на тој начин да се осами „духот на Минхен“ од моралното држење на западот во целата надворешна политика. Исто така прикладно е да се осуди секој вид на порамнување и компромис во надворешната политика, како „помирување“, со желба повеќе да се потпри на безкомпромисното однесување на непријателот.
Во недостаток на кредибилни морални мерила, кои што би го насочувале неговото делување, на државникот му преостанува само тоа; моралниот проблем да го негира, или да го генерализира, за да нема важност (превел М. П.).[3]
Кога претходното ќе се претвори во пракса, никој повеќе не се сомнева во изречената вистина за Западот.
Имено, Черчил, еден од најголемите државници на Западот, има изјавено дека демократската држава ќе пактира со ѓаволот, заради своите сопствени интереси.[4]
Меѓутоа, д-р Јанев не известува (mkd.mk на Александар Дамовски) дека првиот медијатор го прифаќа неговото решение ultra vires.
Според д-р Јанев: „Првата опција е промена на референцата бивша југословенска Република Македонија со Република Македонија преку директна резолуција на Генералното собрание на ООН. Во овој случај треба да се повикаме на фактот дека преговорите досега не дале никаков резултат и дека се поставени два (нелегални) дополнителни услови при приемот на РМ кои оневозможуваат постигнување на какво било правично решение. За овој пристап, генерално се залага и Робин О’Нил, првиот медијатор за проблемот околу името.“
Бидејќи д-р Јанев не нуди argumentum ad rem, туку argumentum ad verecundiam, а ние составивме доказ (силогизам), нашиот доказ е неоштетен.
Сепак, на ваквото аргументирање на д-р Јанев ќе парираме исто така со авторитет, но далеку поголем авторитет од првиот медијатор.
Имено според Ханс Моргентау: „Дури и тие скромни функции се ограничени во член 12, кои што генералното собрание го попречуваат да одлучува во работи, кои што се на дневен ред на советот за безбедност. Така, конкуренцијата на јурисдикцијата помеѓу одлучувачкиот совет и одлучувачкото собрание, ја заменува алтернативата на одлучувачкиот совет за безбедност и препорачувачкото генерално собрание. Кога советот за безбедност ќе се зафати со некоја работа, генералното собрание за неа додуше сеуште може да расправа, но не може повеќе ништо да препорачува.“[5]
Со примената на правното правило nemo plus iuris ad alium transferre potest quam ipse habet (никој не може да пренесе на друг повеќе права, отколку што самиот има), доаѓаме до заклучок; дека Генералното собрание не може да му предложи на Меѓународниот суд на правдата да донесе препорачувачко (незадолжителоно) мислење, бидејќи самото Генерално собрание нема право да препорачува, доколку Советот за безбедност веќе работи на предметот.
Во конкретниов случај, Советот за безбедност веќе има донесено две резолуции. Постои и медијатор кој што постапува во склад со резолуциите.
Генералното собрание има донесено само една резолуција и тоа на предлог на Советот за безбедност, со која Македонија е примена во ОН.
Од тогаш Генералното собрание нема донесно ниту една резолуција, што значи дека го почитува член 12 од Повелбата.
Спорот, кој што погрешно се решава од првиот медијатор до денес, не може да се реши со ultra vires на д-р Јанев, сега зајакнат со подршка на првиот медијатор.
Стеблото кое растеше свиткано триесет години, не може да се исправи за година дена (ашантска поговорка).
[1] Aristotel, »Nikomahova etika«, Slovenska matica«, Ljubljana, 2002, stran 189.
[2] Ј. Г. Мерилс, „Решавање на меѓународните спорови“, Просветно дело, Скопје, 2009, страница 40.
[3] Morgenthau Hans, »Politika med narodi«, DZS, Ljubljana, 1995, stran 468-469.
[4] “Churcill je povedal da se demokratična držva ne sme ogroziti. Zaradi svojih lastnih interesov demokratična država mora paktirati s samim hudičem, če je to v njenem nacionalnem intersu.«
Ибидем, страница 483.
[5] Ибидем, страница 603.
Пропаганда
„Кој што држи придики, мора да знае да рече и амин (германска поговорка).“
Пропагандата е средство на надворешната полтика, кое што го употребува и дипломатијата.[1]
Шармот на дипломатот и неговото познавање на психологијата на народите меѓу кои што живее, се суштествени реквизити при извршувањето на дипломатската задача, која се нарекува „продавање“ на надворешна политика.[2]
Холандската амбасадорка ги проблематизираше последните избори. Одговарајќи на прашање во телевизиско интервју таа го употреби еристичкиот трик брј три[3] и за изборите го употреби оној пример на Аристотел; црнецот е црн, ама што се однесува до забите бел е. Излезе надвор од вообичаените стандарди за демократски избори, спроведувајќи ја надворешната политика на Холандија кон Македонија.
Еристиката е нечесен начин на расправање со недозволени средства. Аристотел[4] ја споредува со неправда направена на јавен натпревар. На пример, кога Тајсон му одгризе дел од увото на Холифилд, а во боксот е забрането гризење.
По реакцијата на Македонија преку новинарот близок до власта Миленко Неделкоски во едно телевизиско интервју, надворешната политика на Холандија кон Македонија по однос на изборите беше исмеана. Македонија преку новинарот се одлучи да го прифати советот на Шопенхауер; со еристичари да не расправа ad drem, туку ad personam.
Балтазар Грацијани[5] вели дека постојат клеветници кои што побрзо ќе ти го уништат големиот углед со некаква смешка, отколку со бесрамно префрлување. Човек брзо доаѓа на слаб глас, бидејќи во тоа што важи за лошо, многу лесно се верува, а да се измиеш од тоа е скоро невозможно.
Новинарот Неделкоски во интервјуто изјави дека холандската амбасадорка е „јебазовна“ и секој жив се згази од смеење, а угледот на холандската амбасадорка исчезна, а со тоа и релевантноста на нејзините изјави за последните избори. Се покажа; дека амбасадорката го исполнува првиот услов (е шармантна) за спроведување на надворешната политика на Холандија, но воопшто не ја проучила психологијата на народот меѓу кој што живее.
Петтата колона во Македонија, веднаш го нападна новинарот Неделкоски, а Мирка Велиновска (во блиски пријателски релации со Миленко Неделкоски и наклонета кон власта) го одбрани со еристичкиот трик број шест[6]; тој рекол дека амбасадорката е секси[7] (еден збор се заменува со сличен на него, на пример; наместо „чест“, „добар глас“).
Скоро во исто време, новинарката Велиновска го направи смешен и еден млад поранешен македонски амбасадор, кој избра да живее и работи во Холандија. Тој и се обрати на Македонија (очигледно има многу убаво мислење за себе) во пишаните медиуми, на некој начин повторувајќи го својот став за спорот со Грција.
Велиновска го направи смешен, кога му напиша да не „жилави“. Го потсети на неговите заслуги (родителите) и неговите огромни успеси (сите знаат дека нема такви, а д-р Фрчковски на времето го нарече „Кен“, така да втор пат му се случува истото).
На некој начин, пропагандата што доаѓа од најдемократската земја, Холандија, е оркестрирана, па нужна беше дигресијата со „Кен“.Тој не направи силогизам (доказ) за своите ставови во спорот со Грција, што ќе рече неговите ставови се најобични софистички ујдурми, за во поново време да прераснат во еристички испади, така да реакцијата на Велиновска е дозволена и одмерена.
Да се вратиме на холандската амбасадорка.
Таа беше земена во заштита од германската амбасадорка, која што исто така се послужи со еристички трик. Таа употреби argumentum ad baculum и побара Македонија казнено да го гони новинарот Миленко Неделкоски.
Бидејќи никој не одговори на нејзините барања, во наредните редови ќе ги побиеме нејзините ставови.
Имено, американскиот амбасадор во Словенија во интервју за најпродаваниот политички весник во Словенија, изјави дека новинарите не треба да бидат тужени за своите изјави и написи, бидејќи тоа предизвикува страв кај нив, кој што влијае на квалитетот на пишувањето.
Германската амбасадорка е демантирана и од Европскиот суд за човекови права. Во еден случај австриски политчар беше наречен од новинар идиот и не доби судска заштита.
Во друг случај, кој што неодамна доби епилог пред Европскиот суд за човекови права, словенечки новинар нарече пратеник на Словенија „церебрален банкротиранец“ (најблиску до македонскиот би било „церебрален стечаец“). Новинарот бил испровоциран од дискусијата на пратеникот и неговото имитирање на хомосексуалците во расправата за законот за хомосексуалната заедница. Во Словенија, новинарот беше осуден во сите судски инстанци, па дури и Уставниот суд не му даде заштита, за Европскиот суд за човекови права да ја осуди Словенија заради кршење на човековите права на новинарот.
Се чини дека најумно постапи холандската амбасадорка која што има шарм, кога рече амин.
Што е друго, ако не амин, нејзината реакција дека не се согласува со тоа што го изјавил новинарот Неделкоски, но дека ќе се бори со сета сила тој да има право да го каже тоа. После придиките што и ги упати на Македонија за изборите, тоа беше најпаметното што можеше да го направи амбасадорката.
Реакцијата на македонската пропаганда е етички оправдана во однос на холандската пропаганда. Цицерон[8] вели дека поубедливо е она што го велиме кога сме предизвикани, отколку кога ќе нападнеме први. Оставаме впечаток дека ќе молчевме доколку не бевме предизвикани. Доколку изборите не беа, и црни, и бели, ќе немаше ни „јебазовна“. Цицерон[9] уште вели дека против доказ настапуваме со доказ, а пртив чувства, со спротивни чувства. Амбасадорката не понуди доказ, туку само со помош на argumentum ad verecundiam и споменатиот трик, предизвика негативни чувства кон Македонија. Со интервенцијата на Неделкоски беа поништени негативните чувства кон Македонија.
Читателте забележаа дека политичарите и јавните личности најчесто се служат со еристички трикови, а не со силогизми (докази), како што очекуваме од нив.
Затоа, за крај ќе ги наведеме трите користи од познавањето на еристиката, односно софистиката според Аристотел[10](според него постои само една разлика помеѓу софистиката и еристиката; софистиката тежи кон привидна мудрост, а еристиката кон привидна победа): 1. софистичките и еристичките докази се корисни заради тоа што тие пред се се засноваат на говорот, така што можеме да видиме дали одреден збор е земен само во еден смисол во расправата или дискусијата и така ни помагаат да сватиме што во еден, а што во друг смисол значи тој збор кај стварите и имињата за стварите; 2. софистичките и еристичките докази се корисни за истражувањата што сами ги правиме, бидејќи оној што од друг лесно е наведен на заблуда, а тоа не го гледа, често се излага на опасност истото да го претрпи од самиот себе; 3. и на последно место, еристичките и софистичките докази се корисни за оние кои што со нив се служат, да стекнат глас дека се извежбани во сите работи и дека во ниедна работа не се неискусни, бидејќи оној што зема учество во расправањето и ги критикува, иако не знае да каже ништо одредено за јаловоста на софистичките и еристичките докази, предизвикува сомнение дека тешкотијата на која укажува би можела да има причина во неговото неискуство, а не во неговото тежнеење кон вистината.
Амин.
[1] Ernest Petrič, »Zunanja politika«, Center za evropsko prihodnost-CEP 2010, Znanstvenoraziskovalni center Slovenske akademije znanosti in umetnosti-ZRC SAZU 2010, Ljubljana, 2010, stran 387.
[2] Hans Morgenthau, »Politika med narodi«, DZS, Ljubljana, 1995, stran 666.
[3] Arthur Schopenhauer, »Logika in dialektika«, Amalietti&Amalietti, Ljubljana, 2001, stran79-80.
[4] Aristotel, »Organon«, Kultura. Beograd, 1970, stranica 607.
[5] Baltasar Gracian, »Priročni orakelj in umetnsot razumnega«, Mohorjeva založba, Celovec-Ljubljana-Dunaj, 2008, stran 61.
[6] Artur Schopenhauer, Logika in dialektika«, Amalietti&Amalietti, Ljubljana, 2001, stran 83.
[7] „…сексуално привлечен, или стимулативен: изгледа секси, секси гаќички“ Зозе Мургоски, „Речник на Македонскиот јазик“, Зозе Мургоски, Скопје, 2005, страница 732.
[8] Mark Tulij Ciceron, »O govorniku«, Družina, Ljubljana, 2002, stran 171.
[9] Ибидем, страница 165.
[10] Aristotel, »Organon«, Kultura, Beograd, 1970, stranica 618.
Заев и Шеќеринска како Ngombi и Mafela
Белгискиот крал Леополд почнал масовно да склучува договори во Конго со поглавиците на староседелците, за да си го присвои овој афрички бесценет камен.
„Во договоорите склучени на 1 април 1884, поглавиците Ngombi и Mafela се согласиле дека за „едно парче облека на месец…покрај облеката што моментално ја добиваат како подарок“:
Read MoreПретседател
Претседателот на Република Македонија д-р Иванов изјави дека Република Македонија ќе побара од Советот за безбедност извршување на пресудата од 05. 12. 2011. во спорот со Грција.
Скоро истовремено, неговиот советник Ристо Никоски во колумна изјави дека треба повторно да се поведе постапка пред Меѓународниот суд на правдата со истиот тим.
Изјавата на Никоски не темели на меѓународното право.
Read MoreСкокање во височина
„Мечки лови оној што може, а не оној што сака (руска поговорка).“
Проф. д-р Петрушевска е единствената, што пред мене го посочи правото на самоопределување како решение на најголемиот проблем што го има Македонија.[1]
Значи, способноста да се прави разлика што е битно, а што небитно е способност за ловење мечки. Тие што ја немаат таа способност, им се префрлува дека ја кршат логичната доследност во форма на ignoratio elenchi (непознавање на спорната точка).
За тие што сакаат а не можат, велиме дека се честољубиви.
„Честољубивите и болвите, имаат мерак да скокаат во височина (германска поговорка).“
Најистакнати помеѓу честољубивите што не можат, а сакаат, се д-р Камбоски и д-р Фрчкоски, кои што, за да биде несреќата поголема за Македонија, се во интелектуален конфликт по прашањето за Рамковниот договор.
Read MoreПорака до власта
„Вратата зад која што е скриено доброто тешко е да се отвори, а вратата зад која што е скриено лошото тешко е да се затвори (кинеска поговорка).“
Вратата зад кој што се криеше злото ја отворија тие што ја склучија Времената согласност и еве веќе 18 години ова врата не може да се затвори, а уште потешко е да се отвори вратата зад која што се крие доброто.
Владата решила проблемот да го реши со ultra vires на д-р Јанев.
„Се додека каменот го држиме в рака, целта е наша, кога ќе го испуштиме од рака, целта му припаѓа на каменот (руска поговорка).“
Од сега натака, решавањето на најважиот проблем му припаѓа на д-р Јанев, а не на власта.
Read MoreЕстетски суд
»Nemo auditur turpitudinem suam allegans.-Никој не може да се повикува на сопственото нечесно дело (барајќи нешто).
Така исто и Грција не може да се повикува на тоа дека најголем дел од Македонија е на нејзина територија, откако ја аннектира ова територија со воена сила. Тоа е во спротивност со член 2. став 4 од Повелбата која што забранува употреба на сила. Ова норма е ius cogens. Ова е општопознато и не треба да се докажува.
Доколку Меѓународниот суд на правдата во своето мислење рече дека Западна Сахара не била terra nullius[1], a fortiori; европска Македонија никогаш не била terra nullius.
Read More
Последни коментари