Македонија не ја загуби војната
(трет дел)
Г.Р.Бериџ(DIPLOMACY-THEORY AND PRACTICE, Palgrave Macmillan, Bsingstoke, Hanpshire, 2005) уште од фазите на припрема на преговорите знае кој е победник, а Ванквска и десет години по војната тврди дека Македонија загубила.
Бериџ уште од фазата „согласност за преговори“ заклучува кој е победникот. Од фактот кој бара преговори заклучува кој е победник. Било која страна, со која што се поврзува сомневање дека е во послаба позиција, може да поверува дека е потребно токму во тој момент да ја подигне температурата во конфликтот, едновремено испраќајќо сигнали за преговори. Третите страни(во нашиот случај олеснувачите), наместо да покажат гестови на добра волја, можат да го зглемат притисокот со цел зачувување равнотежа, или пак, од домашните заговорници на тврда линија. Освен тоа, доколку моќните трети страни, сами се наметнат како посредници (како што беше во Македонија 2001 година), тие ќе бидат способни сами да создадат ситуација на ќорсокак, на пример преку „канализирање“ на доставување на вооружување на завојуваните ривали. Во јавност и во некои медиуми, можеше да се сретне дека македонските безбедносни сили добиле одреден рок за Арачиново. Доколку во тој рок моќните трети страни прават се Арачиново да не падне, ете ви ќорсокак.
Read MoreМакедонија не ја загуби војната
(втор дел)
Сега гледате, како убаво се вклопи моето инсистирање на правото на самоопределување во спорот со Грција и во војната од 2001. Па што мисли Ванковска; зарем ние доколку ја изгубевме војната 2001, денес ќе се викавме Македонци?
За полесно да се сфати зошто и покрај поразот на ОНА, Албанците добија „Рамковен“ договор, претходно треба да се познава меѓународното право и фактот дека ЕУ го напушти концептот на национална безбедност и го преферира концептот на меѓународна безбедност.
Пред да направам правен силогизам дека „Рамковниот“ не е пораз, туку примена на меѓународното право, треба да се признае дека во комунистичка Југославија, а подоцна самостојна комунистичка Македонија, системски се кршеа човековите права во Македонија. Како и во Југославија порано и во самостојна комунистичка Македонија (и денес е комунистичка), некои „поштени Албанци“ служеа за декор дека не им се прекршуваат човековите права. Албанците не ги интересираше дека и најголемиот дел од Македонците се жртви на комунизмот. Тие сакаа огромен дел од Македонија и своја држава, а по воениот пораз, се задоволија со човекови права.
Read MoreМакедонија не ја загуби војната
(прв дел)
„Потешко е да се поднесува победата, отколку поразот(германска поговорка).“
Со професорката Билјана Ванковска, потешко е да се поднесе победата од 2001. Ванкоска десет години повторува дека Македонија загубила 2001 година (на пример во нејзината колумна „Епитаф“, објавена во „Нова македонија“ и во колумната „Леб и игри“, исто така објавена во „Нова Македонија“).
Бидејќи е експерт за војна и мир (народот им верува на стручњаците), се создаде впечаток дека тоа е вистина.
Додуше, нејзината колешка Мирјана Најческа многу вулгарно се изрази за нејзиниот интелект и јас нема да го повторам тоа, бидејќи е аргументација ad hominem и нема никаква вредност. Тоа повеќе говори за интелектот на Најческа(http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=94DFD54AD7858542A0B3C624955C7A81).
Познавам случај, кога Европакиот суд за човекови права не му дал заштита на политичар, иако бил наречен идиот, но неговите ставови биле идиотски, а судот немал друг начин да им порача на Европјаните дека меѓу политичарите има идиоти, чии што ставови не можат да се објаснат со друг збор.
Бидејќи знаеме дека и кај нас ги има во не мал број, ја разбираме одлуката на судот.
Но, просто е неверојатно, еден универзитетски професор да западне во ваква заблуда. Јас ќе се обидам да ја побијам нејзината невистина аргументирајќи ad rem. Со правен силогизам.
На здравата памет и е јасно дека ова е голема невистина.
Се додека оваа невистина на Ваковска не се побие аргументирано, таа кај Македонците предизвикува и ќе предизвикува негативни чувства, отпор и желба за одмазда. Владата и сите учесници се оградуваат, што говори во прилог на тоа дека Ванковска успеала да ги придобие за своето тврдење.
Да видиме што велат фактите.
Генералот Стојанче Ангелов изјавува дека македонските безбедносни сили не загубиле ниедна битка. Ниеден генерал не му противречи. Ако е така, за каков пораз зборува Ванковска?
Противниците на Македонија, борците на ОНА не беа ни дел од потписниците на договорот со кој што се завршија воените дејствија. Од овој факт може да се извлече логичен заклучок дека ОНА била поразена.
По завршувањето на војната ОНА го предаде оружјето, како и секоја поразена страна.
По завршувањето на војната борците на ОНА беа амнестирани, како и секоја поразена страна.
Ванковска погрешно заклучува од последиците кон причините и носи невистинит заклучок дека Македонија е поразена заради „Рамковниот договор“ и територијалната поделба.
Причините за војната беа освојување на територии (Тачи тоа јавно го кажа), а заврши со добивање човекови права.
Прв мој постулат е дека „Рамковниот“ му припаѓа на меѓународното право, па затоа Ванковска мерејќи го со погрешни инструменти, добива чудовишно невистинити резултати. „Рамковниот“ е работа на предметот дипломатија, специјалност мултилатерална дипломатија, субспецијалност самитска дипломатија.
Како и сите нови војни и војната во 2001 е последица на глобализацијата, контрадикторен процес, при кој што се работи за интеграција и фрагментација. Новите војни се случуваат при распадот на некоја држава (по распадот на СССР имаше многу такви војни), а потоа се одвиваат вооружени судири за надзор на државата, помеѓу противставените заедници, кои што истовремено сакаат да ја наметнат својата дефиниција за националниот идентитет на државата и нејзиното население. Доколку низ ова призма се гледа војната 2001, етничките Македонци ги одбраниле своите интереси. Така, како што порано со војна се создаваа држави, новите војни се поврзани со распад на држави, а голем дел од притисокот на таквите држави, произлегува од ефектите на глобализацијата на меѓународниот систем(John Baylis, Steve Smith and Patricia Owens, “The Globalization of World Politics”, Oxford Univesity Press, 2008).
Страните што војуваат во новите војни се најмногу осредоточени на идентитетот (Македонија не е никаков исклучок, ниту е тоа неразумно, како што некои во земјава сакаат да го претстават тоа со разни еристички трикови), што е резултат на притисокот, што го создава глобализацијата. Во постмодерниот свет се срушија традиционалните поделби на класи и идеологии, а поголем е акцентот на идентитетот и културата. Доколку војната е продолжение на политиката, тогаш се повеќе ја жнеат идентитетот и културата. Главни извори на војната по 1990 година се барањата на различни заедници за самоопределување, односно идентитетот во тој контекст (претходната на референца на Оксфорд).
Продолжува…
Read MoreЈас, комунистка
(втор дел)
До неодамна имаше таа многу поубав трик „Фати го дрвото за корен“, тврдејќи дека името е цена за членство во ЕУ и НАТО, ама откако ја фати дијаспората на дело со „прекарот“ за Македонија, го напушти ова тврдење.
Дека СДСМ и Велиновска играат за иста цел(болеста комунизам), говори и трикот лажна дилема(англиски false dilemma). Описот на овој трик изгледа вака:две можности прикажуваме како единствени кои што можеме да ги избереме, иако во стварност ги има повеќе. Пример може да биде:или си со мене, или си против мене. Варијанта од ова дилема е она што го пласира СДСМ:„Или ќе станеме членка на ЕУ и НАТО, или ќе пропаднеме. “Ова лажна дилема, многу лесно ја побива Велиновска со својот текст, бидејќи и ЕУ и НАТО имаат многу проблеми, а Велиновска ги слика со хиперболи. Освен тоа, постои и трета можност.
Но, доколку се постави дилема:или членство во ЕУ и НАТО, или застој во демократизацијата на Македонија, тогаш Велиновска има проблем да ја уништи ова вистинска дилема.
Мене, не може да ми се префрли дека околу 70% од граѓаните не сакаат влез во ЕУ и НАТО со променето име, бидејќи и самиот спаѓам во нив. Од друга страна, покрај Јанев сум втор што направил правен силогизам како Македонија да стане членка на ЕУ и НАТО без да го промени името. Но, Владата и Велиновска, не сакаат да го применат. Повеќе сакаат да кукаат, особено Велиновска.
Меѓутоа и за кукањето има лек:
„Во стварност, ние долго кукаме или се жалиме, само тогаш, кога ќе се понадеваме дека со тоа ќе делуваме на други, или самите себе ќе се поттикнуваме на невиден напор.Но и децата и возрасните добро знаат како да се задоволат, штом јасно ќе увидат дека стварите се онакви, какви што се…(Шопенхауер, „Светот како волја и претстав“, прв том).“
На ова голема премиса, одлично одговара однесувањето на Владата. Како што фатени слонови, со денови се борат и беснеат, се додека не увидат дека тоа не води кон ништо и тогаш наеднаш спокојно го подметнуваат вратот, така и Владата по Букурешт беснееше и вложи тужба за исполнување на Привремената согласност, а сега, кога виде дека тоа беснеење со тужбата никаде не води, кротко ја подава главата за „прекарот“ што го подготвува Велиновска.
Уште не е доцна. Наместо слоновско беснеење, она што го предложив во колумната „Последна шанса за одбрана на името“.
Невозможно е да не се сеќавате на Јуруј Густинчич. Беше, според многумина, најдобриот новинар во СФРЈ. Беше допсиник од Лондон и Њујорк, а пишуваше и за најугледниот неделник НИН. Ортодоксен комунист, како и Велиновска, но Велиновска не му беше ни до колена. Татко му на Голи оток, брат му излегува од партија уште за време на СФРЈ, но тој и денес си е комунист. Годинава наполни деведесет години, но уште работи за телевизија Словенија и пишува колумни за најпродаваниот неделник во Словенија.
Дури и овој најпознат комунистички новинар во својата колумна „Јас, комунист“, за комунизмот говори само во минато време. Најдалеку оди со изјавата дека не треба да се срамат бившите комунисти. Но, признава дека сите се срамат во Словенија.
Кога би знаел македонски, не само што би се утешил со текстовите на Велиновска, туку би помислил дека овој вампир(комунизмот) има свој замок во Македонија и редовно им ја пие крвта на Македонците.
Толку се сожалив на следното ламентирање над комунизмот на Густинчич, што помислив да му преведам неколку текстови на Велиновска, со број на кликнувања, како и со позитивни коментари:
„Навистина, откако ја нема `партијата`, се чини како никогаш да ја немало. Бројни нејзини, некогаш активни членови одат наоколу како идеолошки свежо бојадисани месечари. Луѓе без минато. Или пак, за тоа минато зборуваат таинствено.
Партија?Во неа, во најдобар случај залутале. Не, не биле долго… Кај нас има дури и странка за која што други мораат да кажат, дека е наследничка на партијата. Сама тоа никогаш не го вели(http://www.mladina.si/tednik/200238/clanek/jurij38/, превел М.П.).“
Но, Густинчич не би бил најголем, доколку и денес не отиде чекор пред сите. Тој за разлика од Велиновска, која што го довикува вампирот(комунизмот), тврди дека тој успешно се размножил. Не, туку дека:„Европа, едноставно е преполна со бивши комунисти, кои што енергично и надарено го длабат патот за глобалниот капитализам и тука и таму, јавноста весело ја потсетуваат, дека глобализмот во стварност прв го опишал Маркс во Комунистичкиот манифест(истата колумна, горната референца).“
Од цитатот на најголемиот комунистички новинар во СФРЈ произлегува дека Велиновска многу назадувала, или поточно останала во минатото. Според комунистот Густинчич;глобализмот е на Маркас, а ЕУ ја водат комунисти.
И?Што правиме сега госпоѓо Велиновска. Вие тврдите дека Западот е гнил и кај и да е ќе даде душа, а најголемиот комунистички новинар вели дека глобализмот бил марксизам и дека Западот е цврсто в седло, затоа што го водат комунисти.
Меѓутоа, не е само Западот, не е само името, не е само обрзованието, не е само економијата. Велиновска знае се и пишува за се и доколку ги читате само нејзините текстови, добивате впечаток, дека таа ја води државата.
Read More„По стрмен, каменлив и нерамен пат
шест коњи в горештина, ко секојпат
ја влечеа поштенската кола по нагорнината.
Слегоа сите:мажи, жени и попот здрав,
зашто крцкаа тркалата покриени со прав.
И долета една мува во горештината
и со брмчење почна тие коњи добри
да ги апе, мислејќи дека ги бодри
и дека таа тркалата ги движи,
кацна врз носот на коларот полн со грижи;
и кога колата не запре,
а патниците си врвеа напред,
мувата на себе си ја припиша таа слава.
Скока ваму, скока таму, фрчи, прета,
како сержантот кој во бојот лета,
борците ги сили, за победа да дадат и глава.
Но, во општата несреќа, во таа драма,
мувата се жали дека дејствува сама,
дека на коњите не им помага никој,
попот, глеј, во требник чита стихој,
а една дама пее со весел глас,
божем за песни е време во тој тежок час!
Тогаш и таа својот глас го дигна
и во ушите на патниците почна да дува.
И кога по многу труд колата на врвот стигна:
`Да здивнеме најпосле-рече гордата мува-
со мака ја дотерав горе вашата спрега,
еј, господа коњи, па платете ми сега.`Многу луѓе така во трудот наш
се мешаат непоканети и глуви,
но тие здодевни, ко досадни муви,
треба да се тераат секогаш (Лафонтен, „Басни“, Поштенската кола и мувата, Матица македонска, Скопје, 2002).“
Јас, комунистка
(прв дел)
„Кога болеста е смртна, тогаш смртта е лек (португалска поговорка).“
Русија ја примени ова поговорка за комунизмот и се спаси и денес е повторно голема.
Чешка дури и донесе закон со кој што го прогласи комунизмот за злосторнички и денес е водечка земја од поранешните комунистички земји. Се сеќавате на оној гуру за економија Џефри Сакс?Јанша во Словенечкиот парламент го цитираше, укажувајќи дека Чешка според Сакс оздравела од комунизмот, бидејќи прва направила лустрација и се ослободила од комунизмот.
Read MoreДрскоста на Милошоски
„Кукавицата прв го крева стапот (узбекистанска поговорка).“
Ова е првиот од трите дисјунктивни члена на големата премиса, за прстот на Милошоски.
Иако е млад и нема животно искуство, тој сепак сака да се служи со поговорки. Се сеќавате на „бабиците“ во Словенија. Млад човек не личи да се служи со поговорки, бидејќи она што го кажува поговорката, не е веројатно дека го искусил.
Да заклучам, првата можност е Милошоски да се исплашил, па веднаш го подигнал стапот за да се заштити.
Втората можност е Милошоски да заклучил дека Македонскиот народ е исплашен од Грција, а особено Владата.
Доколку е така, тој правилно заклучил дека на Владата и недостасува природната доблест храброст.
Според Аристотел(„Никомахова етика“, глава трета) доблеста храброст е средина помеѓу пороците страшливост и дрскост. Според него стравот е очекување на зло. Стравот го чувствуваме пред сиромаштија, срам, болест, запуштеност, смрт. Во секој од наведените случаеви, невозможно е да се биде храбар. На пример пред срамот и не треба да се биде храбар. Во секој случај пак, не смееме да се плашиме од сиромаштија и болест, доколку тоа не е резултат на лошотилак.
Според Аристотел, храбар човек е тој „…кој што не се плаши од убава смрт и од ништо што може да предизвика таква смрт;тоа пак, во прв ред е војна опасност(„Никомахова етика“, трета глава).“
За храброста е важно, таа да се покаже во одбрана. „Храбриот маж не познава страв во границите на човечката издржливост. Инаку и тој се плаши од страшни работи, меѓутоа само толку, колку што треба и колку што му налага здравата памет од племенити причини;имено тоа е целта на доблеста(Аристотел, „Никомахова етика“, трета глава).“
Од досега кажаното, произлегува дека Милошоски со покажување на дрскоста, не постапил доблесно, туку порочно.
Меѓутоа, помеѓу порокот страшливост(кукавичлук) и порокот дрскост, постои не мала разлика. Според Аристотел, поголемо зло е страшливоста од дрскоста, бидејќи е поголем отклон од храброста. Дрскоста повеќе личи на храброста. Таа во страшни ситуации се појавува пред храброста. Дрскиот се обидува да го имитира храбриот:храбри се на збор и се јуначат а „…кога ќе настане вистински страшна ситуација, се скриваат(Аристотел, „Никомахова етика“, трета глава).“
Значи, дрските пренаглуваат, сакаат да се покажат уште пред да настапи вистинска опасност, а кога таа ќе се појави, тие откажуваат. За разлика од нив „…храбрите се во дејствувањата одлучни, а претходно се однесуваат мирно(Аристотел, „Никомахова етика“, трета глава).“
Дали е можно Милошоски да не знае со каква опасност се соочува?Така, Аргивците не се разликувале многу од храбрите кога удриле, мислејќи дека се борат со граѓаните на Сикион, но кога сватиле дека се борат со Спартанците, веднаш побегнале(Аристотел, „Никомахова етика, глава трета).
Но, постои едно објаснување, кое што постапката на Милошоски ја оправдува во целост. Ова, само во случај јас добро да сум ја разбрал „Никомахова етика“. Ова го велам, бидејќи еден арапски филозоф 50 пати ја прочитал „Метафизика“ и не ја разбрал.
Имено, Аристотел вели дека кога човек длабоко заглибил во порок, најдобро е веднаш да тргне во спротивен правец. Во друга крајност. А крајноста на страшливост е дрскост.
Значи, можно е Милошоски да заклучил(правилно) дека нашето живеење под СХС и СФРЈ, беше постојано контролирано од најлошите, најмалодушните, најстрашливите, кои што свесно и несвесно ги проектираа сите пороци врз Македонскиот народ.
Доколку Милошоски сакал веднаш да започне процесот на искоренување на порокот кукавичлук од Македонија, тогаш неговата дрска постапка е сосема оправдана. Обичните луѓе ги следат повеќе постапките, отколку зборовите на политичарите, а Милошоски се погрижи и за метафора со „средниот прст“, која што масата подобро ја разбира, отколку тешкиот поим дрскост.
Последниот дисјунктивен член е дека Милошоски сака да предизвика неколку шлаканици од Америка и ЕУ врз Македонија, за да може да го оправда „прекарот“ на Мирка Велиновска, стокмен за Македонија.
Ова последново е злобно и лошо, а нема ни потреба за тоа.
Доколку се употреби мојот контрасилогизам и и се достави изјава за ништавност на Привремената согласност на Грција, ние во целост го почитуваме Кант, кој што вели дека има само војна состојба(природна состојба) и правна состојба(„Метафизика морала“, Графичар, Нови Сад, 1993).
Доколку Грција не одговори во рок од 12 месеци, Македонија ќе вложи жалба до Меѓународниот суд на правдата(а не како што направи Милошоски и неговиот тим, тужба за исполнување на Привремената согласност).
Со тоа Македонија докажува дека во целост ги познава и почитува цивилизациските придобивки(Кант) и дека прави се за да се воспостави правна состојба.
Доколку Меѓународниот суд на правдата одлучи дека не ни е ускратено правото на самоопределување како норма ius cogens, тогаш Македонија треба да прифати име што најмалку, или воопшто не го загрозува културниот идентитет на Македонците. Како такви имиња во една колумна ги наведов „Република Македонија(Скопје, главен град на Република Македонија)“ и „Горна Македонија“.
Фактот што Милошоски ја напушти функцијата министер и не го сочека исходот на неговата тужба, може да значи и дека не им верува повеќе на „адвокатите“ што ги имаше ангажирано.
Набргу ќе видиме, кој од дисјунктивниве судови е точен.
За да биде поинтересно, ќе оставам читателите да уништат два од трите члена. Членот што ќе остане ќе биде мала премиса. Кога ги има двете премиси, лесно е за заклучок.
Read MoreТитовите ликвидатори
(втор дел)
Словенечката ревија „Репортер“ од 10.03.2011. година наведува дека за да ја намалат штетата поради политичките убиства, комунистите формираат комисии. Во една таква седел и денешниот Претседател на Словенија проф. д- р Данило Тирк:
„Заради ликвидациите во странство се обликувала посебна комисија, а главна задача на комисијата била , да дадат политичка оценка за тоа, дали странските истражувачи во случај на конкретна ликвидација, можат да докажат било каква поврзаност со тогашниот комунистички режим во Југославија. Целта на таквите комисии била да ја минимизира политичката штета. Таква комисија, во која што беа вклучени само припадници на тогашната СДБ, била формирана и во случајот на политичко убиство на директорот на „Ина“, Стјепан Ѓурековиќ.При терористичкиот напад во Великовец сигурно имала сосема иста улога и комисијата за малцинства и иселеници, со која што претседаваше сегашниот претседател на државата д-р Данило Тирк.“
Read More
Последни коментари