Партизани и комунисти

„Што на децата поубаво им сјае од татковата слава или на таткото добар глас за децата негови?“ (Софокле, „Антигона“)

Во фамилијата имавме шест партизани. Не ми е познато дека сме имале некого на другата страна. Двајца беа на Голи оток. Едниот беше првиот партизан во своето место. Вториот се врати од Голи оток како „непоправлив“. Третиот веднаш по војната комунистите ги прогласи за „багра“. И другите двајца не беа комунисти. Само еден беше комунист. Само еден беше обвинител. Само неговиот син беше обвинител. Само неговиот внук, во време на сегашнава десна влада стана судија. Само комунистот и неговите потомци ги имаа сите привилегии и денес ги имаат.

Да се разбереме. Нема ништо лошо во привилегиите. Лошо е кога незаслужено се добиваат привилегии. Кога наместо да му се служи на македонскиот народ, и се служи на комунистичката партија, која до ден-денешен спроведува диктатура врз македонскиот народ. Како било да си го менуваат името; ги препознаваме, ги чувствуваме.

Најголемото губилиште, Втората светска војна, однесе шеесет милиони животи. Но и еден Хитлер („Мојата борба“) се згрозува над комунистите, кои што според него убиле во Русија триесет милиони луѓе.
Чесите со закон ја прогласија комунистичката партија за злосторничка.

Советот на Европа со Резолуција 1.096 од 27.6.1996 година ги прогласи бившите комунистички режими за тоталитарни, што е друг збор за злосторнички. Сте се запрашале ли зошто комунистите во десната влада не дозволуваат да видите ни превод од оваа резолуција? Нека одговори самата Резолуција (членот 7):

„Собранието исто така препорачува, казнивите дејства што биле сторени за време на комунистичкиот тоталитарен режим да се гонат и казнуваат врз основа на општоважечките казнени закони. Доколку тие предвидуваат застарување на одредени злосторства, рокот може да се продолжи, бидејќи се работи за процедурално, а не за содржинско значење. Доколку донесувањето и употребата на ретроактивни казнени закони е забрането, но дозволено е судење и казнување лица за дејства или пропуштања, кои во време на сторувањето не биле казниви според домашното право, казниви се во согласност со општите начела на правото на цивилизираните народи. До толку повеќе; доколку лицето ги прекршувало човековите права, неговиот приговор дека само извршувал наредби не ја исклучува ниту противправноста, ниту неговата индивидуална вина.“

Десната влада, од рекетирањето на комунистите во своите редови не направи ни обид за казниво гонење за злосторствата на комунистите. Едните наместо вести даваат црна хроника, а другите пукаат во центар и го заплашуваат ВМРО. Тоа го прават одвреме-навреме. Колку да го потсетат. Но судбината сакаше рекетарите да се претворат во жртви, кои токму ВМРО ги спасуваше со потврди „дека се нормални“.

Според членот 15 од Резолуцијата, Македонија има обврска да ја спроведе, за да не мораат органите на Советот на Европа да преземаат мерки, па и исклучување (досега исклучена само Грција). Во членот 11 од Резолуцијата се регулирани декомунизацијата и лустрацијата. За разлика од членот 7, овде се сместени оние комунисти што не ги окрвавеле рацете. Целта е да се издвојат комунистите, кои не практикуваат демократски начела („…бидејќи во минатото на тие начела не им покажаа потребна верност, ниту пак сега имаат никаков интерес или подготвеност за нивно почитување“) и да се доведат луѓе што ќе им бидат верни на демократските начела.

Десет години подоцна, Советот на Европа носи нова Резолуција 1.481 (2006 г.), со која ја истакнува својата решеност да се пресмета со последиците на комунистичките режими и во членот 1 ја реафирмира Резолуцијата од 1996 г. Во неа, поимите се поостри, а пораките појасни. Во членот 5 се нагласува дека за комунистичките злосторства немаше судење како за нацистичките (Нирнбершки процес) и со тоа ги изедначува нацистичките и комунистичките злосторства. Резолуцијата во членот 14 потенцира дека овој е начинот жртвите да добијат сатисфакција, да се ослободат од стравот и да дојде до национално помирување, кое ќе придонесе за јакнење на народната слога.

Во април 2009 година и ЕУ носи резолуција за европската совест и тоталитаризмот, која во целост се повикува на Резолуцијата на Советот на Европа 1.481 (2006 г.). Во точката Ј се изедначени комунистичките режими и фашистичките режими на Грција, Португалија и на Шпанија.

Последново мене ми вели дека ЕУ и Советот на Европа го препознаваат грчкиот фашизам, но и нашиот комунизам, кој нехигиенски се вгнезди во десната влада.

Внимавајте добро; партизан не е исто што и комунист. Едно партизанско дете во Словенија направи исто толку колку и Јанша во борбата со комунистите по осамостојувањето на Словенија:

„Кога на росни 19 години ме поканија во партија, одбив. Се плашев и ми се гадеше од помислата дека ќе морам да пијам во тоа друштво… Од НОБ во фамилијата имаме борци и првоборци, неколку паднати, но ниту еден единствен колаборант со окупаторот. Сите беа во ОФ, во логори, затворани, или во партизани. По војната, на сите преживеани им беше понудена соработка со УДБА во зависност од тоа на кое скалило се нашле, кое без колебање го одбиле. Тоа ги прекина нашите односи со режимот, пред уште тој добро да заседне“. (Едо Равникар, „УДБОМАФИЈА, прирачник за разбирање на транзицијата“, Љубљана, 1994, страница 249 и 375)

Објавено во Нова Македонија на 25 ноември 2010

  • montehristo

    Здраво Марјан,
    Би сакал да се надоврзам на последниот твој коментар тука во контекст на мојот последен коментар и во контекст на Голи Оток.Вчера не можев, а да не се оддадам на впечаток во врска со Комунистите а со тоа и УДБа и КОС, методот на работа кој излегува од ова Острово а за кој велат дека Тито не знаел ништо.
    Јас пак сум на мислење дека тој многу добро знаел и дека всушност тој е наредбодавател за отворање на Голи Оток.
    Да образложам, во Хамлет, Кралот-братоубиец на Гилдестерн и Розенкранц им вели да го одведат Хамлета во Кралството Англија и во истовреме да му дадат писмо на нивниот Крал, Хамлет увидува за што се работи читајќи го писмото, го брише своето име ги става нивните имиња и читателот може да заклучи дека тие се егзекутирани.
    Тито работи исто, ги праќа благо надежните комунисти во Москва за никогаш да не се вратат, тоа го работел на подолг рок.
    Во однос на Голи Оток, морам да ја проширам работата на целиот народ не само на Титоисти-Сталинисти-Националисти-ВанчоМихајловисти.
    Народот е казнет, селото е казнето, секое семејство е казнето, секоја единка е казнета,и сите сме ние во страв/неспокој, се раѓа она што Ѓилас го нарекува НОВА КЛАСА и за што има стопостотно право( за што Стеван Дедијер го критикува и му забележува само зато што тоа го искажал јавно, велејќи дека било подобро да молчи и да ги искористи сите благодати како што ги искористил неговиот брат чии синови вие ги спомнувате тука( на други места се повикувам на него, но не можам а да не забележам дека тој како пребег од исток на запад не можејќи да најде работа во некоја од западните тајни служби одлучува да ги анализира и унапреди нивните методи(за што тој самиот на повеќе места има признаено)).
    Од тука па натаму својот легитимитет Комунистите го освојуваат на Макијавелистички начин во вид на страв и трепет, бидејќи нивниот водач така барал, и од него тие така учеле.
    На најубав начин тоа ни го доловува Сјорен Кјеркегор во неговата Новела “Страв и Треперење“(1843).
    Тој сакајќи да си го објасни поимот на стравот/неспокојот го зема Авраам за пример:
    “ И Бог го искушуваше Авраама, велејќи му, земи го Исак, твојот син единец, кого многу го сакаш, однеси го во земјата Мореја, и понуди го како жртва на планина која јас ќе ти ја покажам.“

    Понатаму Кјеркегор вели:
    Кој научил да се плаши на вистински начин, го научил најважното….Стравот/неспокојот е можното на слободата, и само таков страв/неспокој е преку верата тотално едукативна, зашто ги јаде сите конечни цели и открива сите превари.
    И ниеден ВЕЛИКИ ИСТРАЖИТЕЛ нема толку страшни маки во приправност како стравот/неспокој што има, и ниеден таен агент не знае како стравот/ неспокој така изненадно да го нападне својот осомничен во неговиот најслаб момент или да намами во замка во која ќе биде фатен, и ниеден разумен судија не разбира како да го испрашува и претражува оптужениот како стравот/неспокој, кој никогаш не му дава на оптужениот да избега,, ни преку забава, ни преку глас, ни преку работа, ни преку ден ниту ноќ.-Vigilius Haufniensis (Pseudonym), The Concept of Anxiety by Soren Kierkegaard p. 155-156, Reidar Thomte, 1980.

    Ако може да се преведе на јазик препознатлив на Комуњарите, изводот од Библијата би звучел вака:
    “И КОС ги искушуваше Комунистите, велејќи им, земете ја Македонија, единствената татковина која ја имате, и сакате, однесете ја во земјата Ахаја и понудете ја како жртва, на планина која јас ќе ви ја кажам(Југославија).“

    Thumb up 0

  • Musso

    GEORGE – Отвори многу дилеми и постави многу прашања кои секако заслужуваат одговор. Некако ќе почнам од крајот. Праша каде е партијата на Ѓорѓи Марјановиќ? Секако дека мислиш на Лигата за демократија – интересно име и интересен политички субјект, особено во моментот кога се појави. Е сега, таа партија е таму каде е и Ѓорѓи Марјановиќ! Тоа е суштинскиот проблем на таа партија – таа зависи од тоа каде е, како е со здравјето (човекот имаше и инфаркт прележано, ако не се лажам), па ако сакте и како е расположен проф. д-р Ѓорѓи Марјановиќ. Ова ќе биде основа во мојата идна елаборација околу тоа како се создава политичка партија и какол таа функционира пред се’ во наши – македонски услови. Она што сега би го искоменторал е “проблемот“ со терминот профит. Тој термин воопшто не е застарен! Тој е сеуште актуелен и во основа укажува на релативен износ (се изразува во проценти, а не во апсолутен износ) додека добивка е апсолутниот износ кој е основа за оданочување. Ова мора да се знае (иако е од Маркса фромулирано) – профит е дел од вредноста на стоката и го покажува односот помеѓу вишокот на вредноста (m што е ознака за mehrwert – вишок на вредноста на гермаснки јазик)спрема вкупно вложениот капитал (c+v каде што е c – constant – постојан или константен и v – variable – променлив капитал). Тоа е дел од вредноста на стоката кој се јавува како новосоздадена вредност, а е резултат на делување на капиталниот однос. Профитот станува добивка тогаш кога ќе се реализира вредноста на стоката НА ПАЗАРОТ. Значи ако стоката премине од “едни раце во други“ – демек ако се продаде и притоа биде платена вредноста на стоката која се нарекува ЦЕНА. Ова е голем “проблем“ и за економисти “со тапија“, а е резултат на неразбирање и непознавење на пазарот како место каде се утврдува добивката односно каде профитот се реализира. Да бидам појасен ќе употребам пример. Еве замисли се себеси како капиталоист – ИМАТЕЛ НА КАПИТАЛ. Капиталот може да биде во материјална форма (Маркс ги нарекува средства за производство) и/или парична форма. Најчесто е во двете форми – константниот,постојан или фиксен капитал обично е во материјална форма, додека варијабилниот или променлив кашпитал е најчесто во парилчна форма. И така со машини и со пари (купуваш суровини и плаќаш работна рака – наемнини – плати) произведуваш, да речеме 100 пара чевли. Тие 100 пара чевли тебе те чинат (цена на производство) 10.000 денари или 100 денари по пар. Тие пари ти ќе ги добиеш ако и САМО АКО тие чевли ги продадеш некому. Ако не ги продадеш, ти си во загуба 10,000 денари и, како капиталист – организатор на производтсво – пропаѓаш! И тука ни “Маркс не помага“. Следно прашпање е по која ЦЕНА ќе ги ПОНУДИШ чевлите на пазарот? Ако за нивно производство си потрошил (дел од постојаниот-фиксен капитал во форма на амортизација + суровини, енергија и работна рака – плата на работниците) 100 денари по пар, на пазарот би сакал да ги продадеш за ЦЕНА поголема од 100 денари, при што ќе тежнееш да ги продадеш што е можно поскапо (за поголема цена) за да оставриш што е можно поголема разлика. Ако ги продадеш за 110 денари по пар, значи си остварил профит од 10%. И вака навидум се е јасно. Но! Но прашање е дали ќе ги продадеш сите 100 пара чевли. Дали и по која цена ќе ги продадеш зависи исклучиво од ПАЗАРОТ односно од платежно способната побарувачка на тој пазар на која (1) и’ се потребни твоите чевли и (2) има пари да ја палти цената која ја бараш! Значи постои двојство – да постои побарувачка – потреба за чевлите – реализација на т.н. употребна вредност (термина на Маркс!), но и да има ПАРИ (да има платежно способни купувачи) кои се спремни да ја платат ВРЕДНОСТА која ти си ја создал а си ја определил со некоја си ЦЕНА која е само паричен израз на вредноста. Ти може да продадеш само 50 пара чевли за 200 деанри по пар. И што се случува? Пазарот НОТИРА цена од 200 денари (привид дека во чевларстсвото се прави профит од 100%), но во суштина ти само си го вратил вложеното и немаш профит. Во суштина имаш залиха од 50 пара чевли и прфит ќе оставриш за секој денар добиен за таа залиха, АКО ја продадеш, односно АКО има кој да ги купи и плати. Ова го пишувам од аспект на она што ти го нарече “делничарска вредност“ – најверојатно мислиш на вредноста на акциите кои во хрватска се нарекуваат dionice на германски Aktien на англсики Shares или Ѕtocks. Акциите имаат вредност и тоа НОМИНАЛНА и ПАЗАРНА. Номиналната вредност на акциите е онаа која е утврдена во моментот на нивното емитување – издавање. Во тој момент акциите се адекватен репрезент на капиталот. Имателите на акции се капиталисти, а нивниоит доход е удел (дел, Share)во профитот на компанијата чии акции поседуваат, а го добиваат во форма на дивиденда. Навидум како да си ставил пари во банка и чекаш камната до ХХ% по одреден период – по правило една година. Па во што е разликата? Во претприемништвото! Парите ставени во банка, во договор со банката ГАРАНТИРАНО ти носат ХХ% по истекот на една година без да се “замараш“ или да те интересира што бнаката прави со тие пари. Кај акациите е нешто сосема друго. Таму МОРА да те интересира што и како работи субјектот чии акции поседуваш бидејќи од тоа зависи колку пари ќе добиеш (ако воопшто и добиеш!) како удел од профитото = дивиденда. Значи го СНОСИШ РИЗИКОТ од делувањето на субјекто чиишто акции ги поседуваш. Затоа и имаш интерес да учествуваш во управувањето и раководењето со тој субјект. Ако субјектот пропадне – пропаднаа и твоите пари (капитал!) вложени во тој субјект. Затоа дивидендата нужно мора да е многу поголема од просечната камата која би ја добил кога парите (со догОвор) би ги ставил во банка. Проблемот на “денешницата“ е можноста со акциите (како форма на капитал) да тргуваш. Тоа значи еднаш купени за ххх денари (долари, еура фунти…) можеш да ги продадеш за ххх + yy денари (долари, еура…). Зошто некој би ти ги купил акциите за поголема вредност од номиналната? Единствен точен одговор е затоа што има пари на “кои не знае што да им прави“, а мисли дека дивидендата од така (поскапо) купените акции ќе биде поголема одошто парите да ги стави во банка, или што е уште поглупаво, да ги чува дома “под перница“. Го отупев, па ќе поентирам (ако успеам) на кратко. Шпекулативното тргување со акции (хартии од вредност) потпомогнато од банките и шпекулантите од типот на Сорос, значи продавање – тргување со нешто што можеби и нема вредност (сети се на аферата ЕНРОН!) доведе до фиктивно прелевање на ФИКТИВЕН капитал. Тоа е (во основа) она што денес се нарекува светска финансиска криза. Терминот е добро одбран – станува збор за само еден формат од економијата – ФИНАНСИИТЕ. Цикличните кризи за кои говрел Мракс биле кризи на хипер-продукција. Сегашнава криза е исто така криза на хиперпродукција, ама не на стоки (акциите не се стока!) туку хиперподукција на безвредни ливчиња хартија или да бидам поблаг, на “ливчиња хартија“ кои не “репрезентираат“ адекватен капитал. И тоа е измама и тоа е крајно неетички, море тоа е криминал. Кој ќарил? Тој што евтино купувал а продал скапо – акции! Тоа се онаа категорија на крајно не етични луѓе нарекувани берзански шпекуланти. Да, оние кои оставруваат добивка (сега е во прашање терминот профит!) со “претурање од шупливо во празно“. А од ништо да правиш добивка може само ако МАМИШ! Во производството нема мамење. Има можеби неплаќање, долгување, ниски (неадеквтани плати) но има СОЗДАВАЊЕ НА ВРЕДНОСТ – нова вредност поголема од збирот на вложени вредности. На берзите на капитал кога се тргува со акции НЕ СЕ СОЗДАВА никаква вредноста туку се врши РЕДИСТГРИБУЦИЈА на “отуѓена економска моќ“ од еден џеб во друг при што најголемиот дел од ланецот на тргување останува “со прстот в уста“ – бива измамен. И ова нема никаква врска со Маркс. Тој, како економист, да не ја мешаме филозофијата која му е спорна, точно утврдил – осознал и ставил на хартија дека основа на едно општество е материјалното производство на стоки. Кога тие стоки се произведуваат за пазар , а не за сопствени потреби на “организаторот“ напроизводство, таквиот стопански систем се нарекува капитализам. Она што за Маркс е “спорно и дискутабилно“ се (1) сопственоста на капиталот (има “проблем“ со приватната сосптвеност) (2) распределбата на прфитот при што прави “етичка дискусија“ по основ на правото на присвојување на профитот од страна на сопСтвеникот на капиталот (капиталистот) што јас не му ја одобрувам, а дебатира и околу “етичноста“ во процесот – тежнението за максимизирање на профитот. За второво ја прифаќам дебатат и тоа само од аспект дали работната сила, која според мене е неспорно “стока“ (се продава на пазар) е адекватно платена или пак нејзиниот “сопствени и продавач“ – работникот, е ставен во ситуација да биде уценуван и условуван од страна на претприемаЧот кој сака да го максимизира профитото. Вулгарно кажано – дали е ОК “газдата“ да купува луксузни возила, јахти, по три – четири куќи, А да не плаќа данок, и при тоа да не ги плаќа работниците. Она што било во процесот на “првобитна акумулација на капиталот“, а што денес се случува кај нас, особено од “елиничански“ капиталисти – коџомити инвеститори. на тоа мислев кога говорев за “етичноста при остварување и максимизирање“ на профитот којшто е легитимна категорија и на што – инвеститорот – капиталист има легитимно право на присвојување, а како резултат на неговата (1) приватна сопственост (легитмна)на капиталот и (2) претприемчивоста – “идејата и смелоста“ да се инвестира. Во следен коментар ќе се обидам да ги објаснам “мотивите“ на уништувачите на македонското (какво – такво) стопанство

    Thumb up 0

  • George

    Хммм, ова со предлогот за формирање на политичка партија како што е наведено погоре не ми изгледа лошо … познавам повеќемина такви кои заслужуваат да бидат нејзини членови. Но, пријателе, да се формира партија не е проблем, но за таа да делува и постигне позитивни резултати за Македонија односно за народот на Македонија потребна е моќ, а таа се храни со (погодувате) пари … а пак парите произлегуваат од профит, а спрема Муссо (ако не сум го разбрал погрешно) основа на голем профит е неетичноста, и полека затвораме еден круг, кој можеби не би сакале да се затвори. Ете, тоа малку ме загрижува.
    (ПС. Има фирми односно организации на работа (не би сакал да речам здружен труд) кои заработуваат голем профит, но тоа е или на етички начин или пак дел од профитот враќаат назад во општеството/ општествата, со цел порамнување на етичката нееднаквост. Не е никаква реклама ако ја спомнам ДНВ; нема да ставам интернет линк.)

    Thumb up 0

    • Musso

      Сепак мора прецизно да се изразуваме. Оставам можност дека и јас погрешно или неадекватно се имам изразено. Имено, созддавањето профит не е директно сврзано со моралот(етиката). Создавањето профит е резултат на капитална активност – инвестирање. Инвеститорот, сопственик на капитал, сосема легитимно има право на профит. Профит е оној дел од вредноста кој се јавува како остаток по подмирување (алиментирање на сите) трошоци на производството, каде покрај суровините (нивната вредност) влегуваат и платите на работниците, обврските кон државата, а секако пред се, амортизација – поврат на вложениот капитал. И тука е генијалносдта на Маркс. Маркс е непобиен во доменот на економкста анализџа, за филозофијата – друга прикаска. Всушност Маркс и не “измислил топла вода“ туку ги синтетизирал и “доанализирал“ претходните научни трудови (во сферата на економијата) на Давид Рикардо и Адам Смит. Кај профитот, кој е несоменено легитимна категорија, етичноста може да се дискутира од аспект на начинот на кој тој (профитот) се максимизира. И тука останугвам на тоа дека странскиот инвеститор, по дефиниција би бил “неетичен“ бидејќи е токму странец и него нема да го интересира нашето (домашно) битисување, туку, напротив, ќе се обиде да ги искористи сите “поволности“ за да извади максимално голем профит. Тоа значи дека ќе користи даночни олеснувања утврдени како lex specialis (само за странци!?), ќе користи повластици при експлоатација на евентуални природни богатсва (без да се грижи – троши за нивно обновување), ќе користи ниско позиционирани наемнини – мали плати, а притоа (без исклучок и крајно неетички) како што праксата (досегашната) потврдува ќе се обиде да делува коруптивно кај власта за да издејствува уште поголеми повластици и тоа исклучиво заради максимизирање на профитот (својот!), а на штета на пошироката заедница – граѓаните државјани на РМ. А како и Фуере и цела серија “грчки инвеститотри“ ќе се обидува максимално да влијае и врз внатрешниот политички живот во земјата, обидувајќи се власта да ја сочинуваат персоналитети кои “ќе може да ги работи како бавча“. Примери нема да набројувам – ги има еден куп во изминатите дваесет години.

      Тука можеби е местото за да се изјаснам “политички“. Имено, не припаѓам на ниту една партија, но иако можеби неадекватно и невообичаено, може да кажам кого никако не би сакал да го видам на власт. Тоа се т.н. камуњари – наследници на поранешниот систем. Редно е да кажам и зошто, нели! Е па вака. Македонија и во СФРЈ не беше баш некоја економска “сила“, ама сепак во Македонија беа изградени (категорички тврдам од Македонците, а не од некој друг, особено не “од Тито“!)и функционираа доста производствени капацитети, кои, дури и во таквата констелација во СФРЈ, нешто значеа. Малку ќе набројувам: ЈУГОТУТУН – 24 претпријатија за откуип и преработка на тутун во лист плус три фабрики за цигари и еден доста развиен (па и софистициран систем) за промет со тутун и тутунски преработки познат како МАКЕДОНИЈА ТАБАК. ВО рамјките на овие претпријатија, како резултат на профит остварен од “тутунскиот бизнис“ се изградија и т.н. споредни капацитети како фабрики за плетена челична жица (Југотутун Охрид), Фабрика за лимена амбалажа (единствена во СФРЈ после словенечки САТУРНУС)- ПЛАМ-БИТ во Битола, ДАХИТЕКС како дел од Југотутун Демир Хисар, ЈАКА-80 како дел од ЈАКА Радовиш, ЈУГОТУТУН Свети Ниуколе со капацитет за дехидрација на зеленчук, а потоа и со линија за доматено пире и пастер-вишна (извезуваше и во Австралија!). Натаму што мора да се спомене – ФАС 11-ти Октомнври – најсолидната фабрика за автобуси на БАЛКАНОТ. Натаму, МЗТ со еден од најаките погони за производство на запчаници во Европа, секако и со склопови од запчаници – редуктори кои беа без исклучок вградувани во сите тенкови, како и булдожери и багери. Потоа ЕМО од Охрид како врвен производител на трансформатори во регионот (пошироко и од СФРЈ!). Сега (почнува да ми се стега околу срцево) да ги набројувам текстилните, памучни и конфекциски капацитети во Тетово, Велес и Штип. Не можам да продолжам – мака ме фаќа, а има уште многу за набројување.

      Што ми беше поенатата? Да беа овие капацитети “украдени“ и приватизирани од неколку “тајкуни“ кои, “етички или не“ ќе ги водеа овие капацитети макар и како “своја лична своина“ некако можеби и ќе сфатев, ама, бандата СДС(М) именувана од мене како “комуњари“, сето набројано ТРАЈНО ГО УНИШТИ. Не, не го украдоа и префрлија во свои (неспособни за управување) раце туку го УНИШТИЈА и тоа со трајни последици за целата ни Република Македонија. Е тоа не можам да го простам. Можеби сум “примитивен“, “злопамтило“, “фрустриран“ и како сакате наречете ме, но сето набројано кое сега е уништено, најодгворно тврдам, генерираше БОП (Џи-Ди-Пи) од преку една милијарда – занчи повеќе оде 1.000.000.000,00 долари. Како некогашен “службеник“ во тутунската индустрија, најкомпетентно ќе ве информирам дека само во Македонија (во рамките на СФРЈ, па и 5-6 години подоцна)од извоз на тутун во лист се остваруваа околу 100 милиони долари годишно, а прометот со цигари одеше и до 400 милиони долари. Значи уништениот систем ЈУГОТУТУН, со трите тутунски комнбинати Прилеп, Куманово и Скопје со системот МАКЕДОНИЈА ТАБАК, генерираше (безмалку чист 100% домашен производ) од скоро половина милијарда долари! Е па луѓето кои тоа го уништија – комуњарите, секако потпомогнати (во завршниот удар на уништување) од “колегата“ ЉуБчо Георгиевски, Муссо неможе ниако да ги “свари“ и секогаш, ама баш секогаш, ќе биде против нив. А “колега“ не е случајно избран збор – и едните и другите (тајфите на Бранко и ЉуБчо) се креирани како политички субјекти од УДБОМАФИЈАТА. Заминувањето на ЉуБчо, даде шанса на ДПМНЕ да се реформира, но констатацијата на Марјан Попески дека таму “комуњари“ сеуште креираат и наметнуваат политики, за жал, е сепак точна!

      Што се однесува до партизаните, во Нова Македонија прочитав еден глупав и недоделкан коментар каде некој со “проблеми во умот и мисловниот процес“ констатирал дека поимот партизан потекнува од зборот партија и (катастрофално имбецилно) заклучува дека партизан доаѓа од припадник на партија! Бадијала беше обидот да му се објасни на “коментаторот“ декас идеен (и практичен) творец на партизанското војување е генерал Кутузов (100 години пред Ленин!) – на цензорите од Нова Македонија тоа не им се допадна. Но на редакцијата, која сепак ми дава простор (од време на време) не можам да и’ се лутам – тоа си е нивно друштво. Но на “комуњарите“ кои систематски ја уништуваа македонската егзистенцијална основа – стопанството (не ја крадеа – ја уништуваа, секако за пари кои друг ги плаќа(ше) за тоа), ними никако не можам да им простам. И не сакам, а и заради моите деца и идните поколенија и не смеам да им простам, а мора, мора да барама да бидат казнети.Кога – тогаш, ама да бидат казнети, а не пак да размислувам за нивна “партиципација во власт“ – било која форма во Македонија.

      Thumb up 0

    • Марјан Попески

      Со оглед на бројноста на комунистите во десната влада, таа често дејствува како искомплексирана комунистичка влада.
      Поради тоа, таа партија пред се би имала за цел да расчисти со последиците од комунизмот.Немам илузии дека би ја освоила власта пред 10-15 години.Во тој период би стасала за политика уште една генерација на таа партија.
      Значи потребни се стотина такви членови, кои што со своите семејства и пријатели, би ја исполниле бројката од 1000 за формирање партија.Од тие стотина, многу е веројатно дека ќе се најдат десетина што би пишувале и објавувале еден неделник.Еден сајт на партијата со партиски документи и соопштенија за јавност е сосема доволно за една партија на која што не и се брза.
      Но, доколку мојата „Стратегија за зачувување на името“ е лекот за најважното прашање за земјата, која партија ќе биде реално најјака партија?
      Доколку вие, или „Мусо“, или некој од тие стотина има решенија за економијата со кои што за кратко време ќе го достигнеме словенечкиот БДП од 16.000,00 евра, која партија е реално појака партија?
      За сево ова, веројатно ќе се сложите, не се потребни многу пари, односно стотина членови од средна класа(1.500,00-3.000,00 евра нето месечен приход), можат да си дозволат еден неделник што ќе работи без профит и еден партиски сајт.

      Thumb up 0

    • George

      Во ред Муссо, ја разбрав поентата, но и јас не само што неможам да го „сварам“ тоа што го направија, туку едноставно не разбирам зошто, односно која им беше логиката во целата таа работа? Лош човек такво нешто не прави, глупав човек исто така не, прост човек пак не, … едноставно јас би рекол само психички болен човек. Кој знае?!
      Но кога би се навратиле кон странските инвеститори, нивниот начин на делување е ист насекаде. Е тука е државата да си ги штити своите интереси. Можам да ви набројам примери од западниве земји каде што фирми бараат дупки во законот со цел да платат се помалку данок, а со тоа да им остане што поголем профит.
      Кога сме кај профитот сакам да кажам дека и јас ‘фатив’ нешто од теоријата на Маркс, но модерниот термин не е веќе профит, туку ‘добивка’, а заради учеството на фирмите на берзите, овој термин се претвора во ‘делничарска вредност’. Па доколку следите што се случува изминативе неколку години во светот, ќе видите дека многу фирми „работат“ на зголемување на делничарската вредност, при тоа негирајќи и/или газејќи многу други вредности (од етички, до правни и социјални). Ако некој постави прашање до Управата на некоја фирма зошто тоа или она или која е вашата стратегија, одговорот е пак зголемување на делничарската вредност. Марксовата теорија веќе не помага, бидејќи да се има профит не е доволно, туку мора да се реализира зголемување на вредноста на делниците. Е до што доведе тоа, може само да видиме, нели? Со еден збор, не е само етичноста во прашање, туку многу повеќе. Тука државата мора да ја одигра својата улога. (Во терорија тоа е така, но дали и во пракса е така можеби ќе дознаеме преку Викиликс или пак на некој друг начин.)
      Доколку погледнеме кон Македонија, мене ме мачат уште некои работи, како на пример корупцијата, па нерасчистувањето со нерамноправната конкуренција (читај ‘тајкуни’), љубомората, дискриминацијата, итн. За овие работи потребна е државата со цел воспоставување на владеење на правото во вистинска смисла на зборот, односно еднаквост пред законот за сите. (Овде се разбира доаѓаат во предвид размислувањата на Марјан, како и твоите, за потполно расчистување со ‘комуњарите’.) Но, би рекол, невредности, како љубомората или пак дискриминацијата, не се менуваат така лесно. Знам за примери каде луѓе Македонци, кои живеат и работат во Македонија, на некоја јавна функција, се ќе дадат за странец (со извинување и г**от ќе им го излижат), а доколку Македонец кој живее и работи надвор од Македонија дојде за иста цел, со исто барање, не само што ќе биде спречен (или спречуван), туку ќе биде и омаловажен, навреден и исмеан, иако истиот е спремен да даде повеќе од љубов кон земјата или од разни други патриотски причини или пак кој најверојатно многу поетички би се однесувал отколку странец. На претставници на политички партии им имам предочено како работат амбасадори на некои земји во Македонија: доколку се работи за некоја економска работа, се бората како лавови профитот да оди кон нивната земја, потоа доколку тоа е веќе решено, профитот да оди кон луѓе што се автохтони во нивната земја, а евентуално доколку и тоа е решено, по можност тоа да биде фирма од нивни блиски или пак од која тие би имале корист. Морам да нагласам дека последното повеќе е исклучок отколку правило. Кажете ми сега што е влезено кај нашите луѓе, па се ќе дадат за странец, само да спречат наш човек, и по можност нешто да дрпнат? (И овде да нагласам: секоја чест на исклучоци.) Мислам дека ме разбирате нели?
      Значи ете ќе се формира нова партија (ПС: тоа што Марјан го пишува подолу држи вода и секако е изведливо. Но се прашувам, каде е партијата на Ѓорѓи Марјановиќ, која ми изгледаше некако дека се движи во предложениот правец, ја има ли?) и ете ќе се направи нешто за средување на работите од правна страна, но што правиме со овие човечки и општествени вредности? Зарем неможат Македонците да се огледаат на некои други народи? Разбираат ли дека и тоа е важно за економски напредок на државата?
      И така, мојов прилог го завршувам со прашања, кои ете се базираат на чудење, но со надеж и вера дека и тоа ќе се промени доколку се делува.

      Thumb up 0

  • Musso

    Очито дека ова ќе биде преписка помеѓу Марјан Попески и Муссо, но останува да се надевам(е) дека ќе има и други кои ќе ја следат оваа, условно кажано, полемика. Ушто поарно би било кога некои од читателоите и би се вклучиле со свои ставови и мислења кои не мора да кореспондираат со авторот или “коментаторот“. Во основа, помеѓу Марјан Попески и Муссо постои само една суштинска разлика или поточно спротивставеност. Тоа е ЕУ и тоа од различни аспекти. Јас изразив големо сомневање и резерва дека ЕУ е “заедница базирана на етичност“. И покрај тоа што Марјан Попески изведе една “логичка процедура на заклучување“, покажа конкретен пример, сепак останувам на тоа дека ЕУ е доминантно “не етична“. Таквиот свој став и тврдење го заснивам на цел куп неетички однесувања на ЕУ (сите нејзини тела и комисии) и останувам на тврдењето дека ЕУ манифестира етичност само тогаш кога се засегнати интересите на “вишата раса“ во Унијата.

    И натаму опстојувам на тврдењето дека во ЕУ постојат и перманентно се манифестираат расизам, ксенофобија, “сталешка поделба“ на виши (битни) и нижи (помалку битни) нарoди и држави. Тие особини – аспекти на делување и политичко функционирање на ЕУ како целина (политичка заедница), така и на пооделни членки на таа заедница, пoкажува дека за етичност тешко, ама многу тешко можеме да говориме, иако посочениот поример укажува на “етичност“, дека ЕУ се базира на некои “доблесни принципи“.

    Останувам на своето трврдење дека ЕУ е интерсна и економска заедница, бидејќи така е и настаната – како “заедница за челик и јаглен“, а основата за таквата заедница ја дава Џорџ Маршал со својот (нарачан, американски) план за обнова на Европа, поточно европското стопанство (економија) тотално разорено од војната. Идеата за “обединета Евроа“ е многу постара од “шумановата идеја“. И Наполенон Бонапарта е со талква идеја – да ја обедини Европа ама по “свој терк“. Иронијата кажува дека Лудвиг ван Бетовен, својата IX Симфонија позната и како “Ода на радоста“ ја посветил токму на Наполеон и токму заради “идејата за обединување“, ама исто така јавно ја повлекол таа посвета разочаран (како и Муссо) од извитoперувањето на идејата и очигледната желба за власт и вледеење со, што е можно поголема, територија. Иронијате е токму во тоа што таа композиција – едно музичко ремек-дело (кога авторот е одмана починат) се прогласува за химна на “обединете Европа“ – ЕУ.

    Натаму, и хитлеровите освојувања можете слободно да ги подведете под “обединување на Европа“. Скоро и да нема разлика од наполеоновиот “сон и идеал“. Има безброј примери на дебати во Европскиоот парламент како и во Европската комисија, каде “постарите“ (читај вишите) држави им делат лекции и наметнуваат ставови на т.н. нижи држави. Во официјална форма тоа тешко ќе го видите, но ако можете да ги следите информативните емисии и гласила од разни европски држави, ова мое тврдење лесно ќе го проверите. И натаму опстојувам на тврдењето дека “консензуална демократија“ е апсурд сам по себе бидејќи демократија во основа подразбира владеење на мнозинството, додека на консензусот му е многу поиманентно она што беше прокламирано како “политуичко уредување“ во поранешна (бивша, покојна) СФРЈ. Акламацијата – ракоплескање наместо гласање, мене отсекогаш ми одело “на нерви“ и никогаш не ме фасцинирало, напротив, ме револтирало.

    Она што упорно се трудам да го истакнам е дека политичкото здружување е можно и постои исклучиво заради ИНТЕРЕС. И ништо друго освен интерес. Сега јас би инсистирал, по којзнае кој пат, некој, ама било кој, да излезе, да се произнесе, да напише, јавно да каже и, по можност, таксативно да наброи некакви придобивки од евенетуално членување – здружување на Република Македонија со, она што сега е, ЕУ. Економски придобивки нема апсолоутно никакви. Она што на ЕУ и’ одговара како производ од Македонија и онака го добива под услови како што самата ЕУ ги диктира без воопшто да се води сметка за интересот на Македонија, односно нејзините граѓани.
    Инвестиции, по дефиниција се сегашни вложувања за идни економски придобивки на инвесатиторот, а никако за местото (предеметот) на инвестирање. Местото на инвестирање може, но не мора, да биде само колатерала. Во економската теорија (секако и пракса) познава т.н. портфолио инвестиции, кога странец инвестира во инфраструктура, но само затоа да може да ја интензивира експлоатацијата (на сите можни ресурси) на регионот, земјата, локалитетот каде инвестира. Најодговорно тврдам дека никој, ама баш никој нема да инвестира во производство на енергија во Македонија за да го подобри енергетскиот биланс на земјата. Ни случајно! Може да инвестира само за да добие поевтина енергија – поевтина работна рака, пониски даноци, цела низа фискални олеснувања (загуба за државата!) а притоа да продаде (и на смата држава – народот) поскап производ (енергија – струја) со што ќе оствари поголем профит одошто таа инвестиција би ја направил во некоја друга земја. Ова е основниот закон и spiritus movens на било кој инвеститор. Тука, почитуван Господине Попски, нема етика! Затоа, во безброј наврати нбапоменувам дека сите инвестиции во енергија (произвдство на електрична енергије, пред се и над се!) мора да се домашни!. Може да се позајмуваат пари (кредити) но инвеститорот, со или без кредити, мора да е домашен субјект, но домашен sui generis, а не странец во “домашно руво“. Значи најсигурно е кога таоа е државата. Државата односно владите, по правило се лош стопанственик, но енергијата и храната (нивното што е можно поголемо домашно производство) се основа на суверенитетот.

    Однесувањето на ЕВН во Македонија е доказ за тоа како би се однесувал странец кога би поседувал енергетски објект во земјава, особено ако е со поголем капацитет на производтсво. ЕВН, и покрај сите политички пазарања, сепак не го исполни договорот. Имено, ние економиститте правиме многу голема и јасна дистинкција помеѓу т.н. тековно одржување и инвестициско одржување. ЕВН во Македонија имаше само тековно одржување на постојните електро-дистрибутивни објекти (ниско напонсјка мрежа), а до скоро немаше ни цент инвестиционо вложување. Не е само ЕВН пример. Ист е случајот со МАЃАРТЕЛЕКОМ, сегашен Т-Хоме (коџомити Македонски телекомуникации). Ист е случајот со ОКТА. Ако на едуциран економист од САД или ЕУ, му кажете дека инвестицијата сте ја вратиле за помалку од 5 години и притоа правите голем профит уште во првата година, веднаш ќе ви каже дека нешто не е во ред и дека станува збор за некаква измама.

    Дали е сето ова “етично“? Максимизација на профитот не е етичка категорија. Тоа е невозможно. Профитот од деловно работењсе може да расте – било во релативен, исто и во апсолутен износ. Но прашањето кое се поставува е на кој начин се остварува зголемувањето на профитот. Тука се бара етичноста. Бидејќи постои поим и на деловна етика. Странските инвестиции во Македонија (со многу мали исклучоци) се базираат на апсолутно делвно неетичко однесување. Тоа би било утаја на данок, работење на црно, плаќање на плати под нивото на егзистенцијален минимум, непочитување на човекови и работнички права. Цела серија не етички активности кои немаат блага врсак ни со Маркс, ни со марксизам. Секако дека и пропагаторите и сонувачите на враќање на системот “клати врата – земај плата“ не се етични. Ни случајно.

    Значи евентуалната придобивка од “ЕУропајачење“ – зголемени странски инвестиции едноставно отпаѓа. Економскиот ефект одф евентуалното здружување со ЕУ би бил негативен., Не мислам непроменет како и до сегам, туку негативен. Тоа во случајот со Бугарија најдобро се гледа, само што никој не сака тоа да го види. Бугарија има просечна плата дури и помала од Македонија. Е, да, ќе речете дека таму вработеноста е (многу) поголема од онаа во Македонија. Но сетете се дека таа вработеностр беше поголема од македонската и пред Бугарија да стане членка на ЕУ. Да не претерувам со должина напостото, подоцна, доколку не ми биде замерено и ми биде дозволено, ќе се обидам да елаборирам некои моменти кои мисла дека с ебитни во врска со (можните) релации со ЕУ.

    Thumb up 0

  • Musso

    Марјан, јас својот коментар го дадов во Нова Македонија. Знам дека таму нема да “полемизираш“ со мене. Ама ајде тука. Останувам на моето дека “некритички“ се однесуваш кон ЕУ. Ајде искоментирај ја етиката на ЕУ. Посебно ме интересира принципот на конзсензус – односно консензуално одлучување каде ветото не вето, туку нели е “непостигнат консензус“. Мислам дека ова ќе биде еден од “аргументите“ на Елада против онаа наша (се согласувам несреќно формулирана) тужба по основ на “примена“ на времената согласност. Она што сакам да го истакнам, а не е за во Нова Македонија (онака според мене) е тоа дека од 400-600 кликања дојде до преку 1200 (до петок сабајле може да станат и пеку 2000) кликања. Не си бил ти само добар правник туку си станал (што ме радува) и “итар колумнист“. Ако си расположен и со време на претек, ајде да ја коментираме (ти прв!) етиката на ЕУ. Јас инаку си останувам на она дека Роберт Шуман немал “да сонува“ да не бил проектот (нарачан!) на Џорџ Маршал. Може и тоа да го дебатираме.

    Thumb up 0

    • Марјан Попески

      „Никомахова етика“(Аристотел) е најсовршената етика.Според петтото поглавје(правда и правичност:„Tako je nepravedno ono što je protuzakonito i nejednako(хрватски превод).„
      Македонија незаконито се однесува, па според тоа неправедно, па според тоа неетички(праведноста Аристотел на нарекува кралица на доблестите);бидејќи не спроведува лустрација во склад со резолуциите на Советот на Европа, а ја ратификувала Европската конвенција за човекови права.
      Ова е доказ дека сум бил во право кога ги напишав „Десетте божји заповеди на комунистичкото право“.Ова е доказ дека Македонија на чело со комунистот Маневски ја исполнува петтата божја заповед на комунистичкото право:„5. Политичките власти правото не ги обврзува, таа власт е единствена група која може правото да го менува и крши“.Значи македонските комунисти(и сега се тие на власт) кои се дефиниција за неетичност, ја обвинуваат Европа за неетичност.Да не заборавиме дека комунизмот не беше војнички поразен, туку самиот се распадна.Поради тоа, комунистите си останаа на власт;распоредени во сите партии.Чешка и Словенија до некоја мера, се исклучок.
      Еве уште еден силогизам од „Никомахова етика“.Ќе ви го цитирам и како словенечки превод, и како хрватски, и како француски превод, заради важноста:
      „Kdor ugovarja, češ da to k čemur vsi težijo, sploh ni neko dobro, govori čist nesmisel.Dejali smo:o čemer so vsi prepričani, to je pravilno.Kdor to prepričanje izpodbija , bo le težko znal povedati kaj bolj prepričljivega.”
      Истиов дел во хрватски превод:
      “Oni opet koji pobijaju da nije dobro ono ya čime svi teže, i ne govore ništa.Jer ono što se svima čini mi kažemo da to i jest ;a onaj tko razara takvu vjeru teško da će nam izložiti štogod uverljivije.”
      Истиов дел во француски превод:
      “Quant a ceuh qui s’objectent a la these qui consiste a reconnaitre bon ce qui visent tous les etres, j’ai bien peur qu’ils ne parlent pour ne rien dire, car(1173 a 1) c’est l’opinionuniverselle que nous soutenons ainsi et celui qui s’en prend a cette croyance n’a guere de chances d’avancer des propos plus credibiles.”
      На големата премиса од „Никомахова етика“ ја додаваме малата премиса.
      Во Македонија над 90% од народот сака зачленување во ЕУ.
      И сега конклузијата.
      ЕУ е етична.
      Зашто,како што се вели во „Никомахова етика“;секое живинче знае да си најде храна за себе и се што е добро за него, а камоли човек.
      Значи и македонскиот народ нашол дека за него е најдобро во ЕУ.Тоа не е од вчера.Тоа трае дваесет години.
      Еве трет силогизам со помош на „Никомахова етика“(сакавте да расправаме за етика).
      “Zapravo čovjeka kažnjavaju zbog njegova neznanja, ako se čini da je kriv za to neznanje, kao što se pijancima kazna udvostručuje, jer je počelo u samom čovjeku;naime:mogao je ne opiti se, i pijanstvo je uzrok neznanja.”
      На ова голема премиса од „Никомахова етика“, еве ви ја малата премиса.
      Вие се сложивте со мене, дека тужбата на Владата е грешка.Во мојата колумна „Дилема“ има аргументи за ова тврдење.Вие се сложивте дека мојата „Стратегија“ е правилна.Во неа на дваесетина страници има неколку правни силогизми, односно докази.Изминаа седум месеци од објавувањето и до денес никој не успеа да ја побие(ни однадвор, ни оддома).Значи, има победничко решение.Значи владините комунисти(Поповски, Маневски, Никовски, Мирчев…можеле да знаат, ама не научиле од „Стратегијата“, „се опијаниле“(метафората на Аристотел).
      Конклузијата е следна.
      Ќе бидат казнети.Прво со губење на битката за името, а потоа со губење на власта.
      Во три силогизми со помош на најсовршената етика, ви докажав дека сета неетичност е на наша страна.И така ќе биде се додека се комунистите.Тие немаат ниедна доблест.Целиот порок е собран во нив.Доколку на ова ја додадете и негативната кадровска селекција, се станува уште појасно.Како и секоја диктатура и комунизмот ги поставуваше на највисоки позиции најглупавите, најсуровите, најнеетичните.Можете ли од вакви да барате етика,или знаење да се справат со Грција.
      Пред крај еден пример дека Советот на Европа и ЕУ се етични.Кон крајот на седумдесетите години, нордиските земји заедно со Холандија ја тужија Грција заради кршење на човековите права на Грците.Грција беше исклучена од Советот на Европа.
      Нашиве комунисти би рекле;тоа е мешање во внатрешните работи.Толку знаат.
      Внимавајте на ова што сега ќе ви го кажам.За време на претседателствувањето на Шведска, Карл Билд се закани дека ќе го примени примарното право(член 7-10 од Спогодбата) и дека ќе им ги одземе правата на одлучување на Словенија и Грција.
      Запрашајте се;зошто никој во Македонија не го искористи овој пенал?
      Се ми се чини дека комунистите не сакаат да се реши проблемот и го користат за да останат на власт.
      Можеби е умесна компарацијата со дефиницијата што ја дава Ниче за свештениците;тие прво мора да ве разболат за после да ве лечат.Така и комунистите;прво ќе ве разболат со „грчка болест“ за после „да ве лечат“.Инаку, која нормална жива душа би дала нешто за нивното знаење?

      Thumb up 0

    • Марјан Попески

      Бидејќи колумната ќе беше тешко сварлива, ова не го ставив во колумната.Видете што си правеле комунистите еден на друг, па заклучете што им правеле на противниците(примерите се преземени од словенечка интернет страница http://www.primorski-panterji.info).
      1.Кардељ е ранет во глава на лов 1960.
      Син му Борут се самоубива 1971.
      Словенечката интернет страница тврди дека комунистите, односно ударната тупаница УДБА пукала(за после да го лечи).
      Тврди дека син му не се самоубил, туку дека комунистите(УДБА) му го убила.
      2.Синовите на Дедиер Бранко и Боривоје, наводно се самоубиле(жена му на Дедиер е Словенка).
      По падот на СФРЈ, Дедиер изјавил дека комунистите(УДБА) му ги убила синовите.
      3.Во 1963 година, Борис Крајгер и син му гинат во сообраќајна несреќа.
      Словенечката интернет страница тврди дека комунистите(УДБА) ги убила.
      Интернет страницата е достапна и активна и денес и сево ова што го пишувам може да се провери.
      Јас се сомневам.
      Јас не можам ова да го сварам.
      Доколку ова е точно и Кардељ и Дедиер биле живи мртовци.
      Зарем ова не е незамисливо свирепо.
      Можеби е време во Македонија да се создаде партија од луѓе што никогаш не биле во власт, никогаш не равботеле за УДБА, луѓе од средна класа(таков бил Солон, таков бил Ликург) и луѓе постари од 45 години.Семејни луѓе кои имаат што да загубат.А пред се, етични луѓе.
      Аристотел смета дека човек е способен да се бави со етика, право и политика, дури после четириесеттата година.Дотогаш треба да собира искуство.

      Thumb up 0